Skip to main content

Full text of "Jodiaavala Maharaj Shri Suryashankarnun Akhyan."

See other formats


ક 
“ક 
-મ 
“નાદ 
.* મ. 
. છુ. 
જ 
જ 


નુ 


ન 





૬ 


₹$0$###શકરર4#૬-%૬' 





_- 


અઝમત વિચાવીઝ ચંથાઝય 


[ ઝરાલી વ પીરાસિટ સિમ 


અનુત્રમાંજ € 5 9 2-% વ્ગાજ 


કાણ: - -કતપઝ--૬-૧૬૦૧૦૪ */૧૪-૩૦૦૧૨-:%"ઝ-૬૫૦૫૪૫ણાણાળનુજ-3402-૧4::#482”"2*:-₹૦૦ ર₹- 5૦ર અહ જતઝટ૪?૧૯*: 


પુસ્તકનું નામ -₹(2/-૨ /#ર-૪, --#"-થ૮/-ર 


ર 


લાશ્જનાણુ#શ- *-૦૦૪૦૪.-ઝુ-૦--૭નમલસ૦૦- હજ્રાજ-. 


_જેોડીઆવાળા મહારાજ શ્ી સૂર્ય શ કરતુ 
“બ ખ્યાન 


(એક કાક્પનક ઝથા ) 


વિલેતિ નશ્વઃ સ્વયમેવ નાંમઃ | 

સ્વયં ન સ્ારરિત જાતિ રક્ષા: | 
નારતિ સચ્મ સ્તજ વારચ્વિાદાઃ ! 
વરોષજારત સતાં વિષૂલવઃ-1... 


હ છે 9 
બલુધવ ફુન્‍્વજમ્‌ 





રચી પ્રસિદ્ધ કરનાર 
માણેક્લપ્લ ચુનીલાલ સુતરોઆઓઆ 
એમ.એ..એલએલ.એગમ. 
સને ૧૯૨૮. સ'ઘાડીયાવાડ--સુરત. 


[કે'મત આહ આના. 


ઝરે” 
થૂ 

સિ 
શ્રૂજરાતી કાંપીરાઈટ-સંગ્રહ 

૧૧૪૫૪૧૬૧ 


ન્નેડુયા બંદરવાળા યૂન્‍ન્ય મહારાજશ્રી 





શ્રો સૂર્યર્શકર તુલજશંકર શાસ્ત્રી 
જન્મ---સવત્‌ ૧૯૫૦ 


ઝર. ન્ઇ--ન્------------*-.ૂન----------- 


જેશી આટ, કોાટ-- અુ'અઈ. 


ત 


જેડીઆવાળા મહારાજ થી સૂયરાડરનું 
“ળતા ખ્યાન. 


પૂર્વાર*ગ 


નમનઃ--કશ્રોથન્‌ મૅનજણૂતેગે નવઃ 1 વઝુરેવલુત વેવ જલ 
તાળર્વહેગ | જેવરી વરમાનન્ટં જીવ્મે વંજે અમસુશ્ણમુ ॥ ૨1 
આવે ઞનવ્‌ાજવ ફેરંકવરનાવુઞ | શશ્યન્તે મદ્રઞહ્વર્શાસ્વત્ઃ 
વસ્તૂટ્વાષેવઃ 1૨1 સમા તરત ₹્વળોવ ઝરાજજાવં ( મોરી 
તિરંત₹ વિમૂવિત વાળમા 1 નારાવળત્રિયમપનૅનવરાવ- 
દાર । વારાળતીવુરવતિ મગ વિશ્વનાથમ્‌ 1૨11 નતીજછાંગુઞ 
જવામજ વોમજામ । તીતાતવારોવિત વામમામં વાળો મદા 
સાવર નાણ તાવ 1 નમામિ રામ રસુવશનાથમ્‌ં ।૪1 વતી 
વિગૂવિત ૧રાન્તતનીરટામાત્‌ | વીત(વરાટ્સ્નાવવ જજાધરો- 
છાત 1 પૂબૅન્ઢુ છુંટ્‌₹ મુતાવ્રવિન્ટ્નેત્રાત | #*ળાગ્યરં વિધષિ 
લત્વપ્ટું ન ઝાનતે 11૫૬1 
૧. કસ્નપદ. 
જ્ય જય ગણુપતિ દેવા, ષથમ પૃજન કરં તુજ સેવા. જય. 
ચુવા ચ*દન કુમકુમ કેસર, અખીલ ગલાલ અરચન કરીએ, 


દડલા, શુ'ડલા, ગન્નનના, દુઃખ ભ જના, 
સકલ વિશ્ન કર્‌ દૂર હમારે. જય. ૧ 


કિરિઢ મુકુટ મકરાકૃત ઝુ*ડલ, ગલે વૈજ્ય'તી માલા, 
ખુભ્દ્સાગર પાર્વતી સુત પ્રિય. જય ૨ 


ર્‌ 


૬'ઠવત્‌ઃ--થી દારેકાધીશકઝી જે, રણુછોડરાયઝી જે, ખાલાજ 
મહારાજઝી ને. 

કીત નાર'શઃ--પ્રથમ પરોપકારી પ્રભૂને પ્રેમપૂર્વક પ્રણામ. કારણુ- 
પ્રભૂને વ'દન કરતાં કરતાં તેનું' સ'તાડી રાખેલુ' મુખારવિંદ ભૂલેચૂકે આપણા 
ન્નેવામાં આવી ન્નય- પરમ કૃપાળુ પ્રભૂએ ભક્તોને પરોાપક।૨ શીખવવા 
સાટે વેજ છેડી અવની પર અવતાર લીધો છે. એમાં ભક્તોને તારવાને 
પ્રભૂના પરોપકારી હેતું છે. સાટે આપશે પષુ પ્રભૂતે પગલે ચાલીને યથા- 
શકિત પરેપકાર કરવો ન્નેધએ. 

જ વાગેશ્રો. 

કરવો પર ઉપકાર, હમેશાં, કરવે! પર ઉપકાર. 

ઉપકાર કરવા અવતાર લે છે, ભક્તના તારણહાર. હમેશાં. કરવે.. ૧ 

પ્રભૂના અવતારો ૨૪ છે. તેમાં ૧૦ અવતાર સુ'ખ્ય છે. મચ્છ, કચ્છ 
ને વરાહ, છે નસહ વામન”, પરશુરામ, રામ, કૃષ્ણુ, બુદ્દ, કલ્કી કામન'”. પ્રભૂ 
પોતાનુ* વૈકુ'ઠનુ' પરમ સુખ છેડીને પૃથ્વી પર જમતના ફલ્યાણુને માટૅ 
અવતરે છે, એ તેમણે કરેલો મોટા યસ છે. મોટો ભેગ તેમણે આપ્યે 
છે. આપણે માટે તેણે સૂર્ય, ચ'દ્ર, તારા વગેરે અનેક સાધને પૂરાં પાડયાં 
છે, એ પણુ પ્રભૂનો મોટે! ઉપકાર છે. 

સૂય" પ્રકાશે, સાન વિકાસે, જગતનુ દુ:ખ હરનાર, હમેશાં, કરવો. ૨ 

સૂય" અને ચ'દ્ર એ પ્રભુની આંખો છે. સુર્યને। પ્રકાશ થતાંજ ષભાતમાં 
આન'દ આન'દ થઇ રહે છે. રાતનું અ'ધાર્‌' નાશી ન્નય છેમ અને ડેક- 
ઠેકાણે અજવાળુ' અજવાળુ' થઈ રહે છે. અને અ'“ધકારમાં વસ્તુઓનુ' સાન 
થતું ન હતુ, તે અજવાળામાં તેમનું તાન થવા માંડયું. એજ પ્રમાણે સૂર્ય 
પ્રભૂ. પધારે કે સાનદીપથી અત્તાન તિમિર નાશી *તય. સ્વરૂપ ત્તાન મ્રેકાશે 
તો અગ્તાનનુ' અ'ધાર' સટીને પરમાત્મ તત્વ વસ્તુનું યથાથ ન્ન સહજ 
ગ્રાસ થાય- સાનરૂ્‌પી સૂર્ય પ્રકાશે કે ભવરેોગની કાશ નીકળો ન્નય. તમે 
પૂછશે કે માણસ ઉપકાર કરે છે, પણુ જાનવર ક'ઇ ઉપકાર કરે છે? હા, 
જુએ. ગાય કે જેના ઉપર આપણે અપકાર કરીએ છીએ છતાં તે આપણા 
ઉપર ઉપકાર કરે છે. 

ગાય તણું દૂધ દે!હી લષએ;, તોાચે તે હિત કરનાર. હમેશાં, કરવો. ૩ 

ગાય સાતા પારવેતી, ને ભે*સ રાંડ ડૅ.સમુ'. એમ કહેવાનુ' કારણુ એ છે 
ક ગાય અને ગ:યના બળદ ઉપર આપા દેશને! આધાર છે. ઉત્તમ ખેતી 


ગ 


ખળદો વડૅ છે. ખળદેો ખેડૂતના સહાયક છે. ગાયતુ' હરેક અ'ગ ઉપયોગી 
છે. ગાય પૂજનીય છે. અને તેથી અહિે'સકોાજ નહીં પણુ હિંસક ગણાતી 
કોમમાં પણુ કેટલાક દયાળું શાણા સરષટનેો ગ!યના પાલન તથા રક્ષણુને 
માટે ષાણુ પાથરે છે. અતે આપરે ગાયડ' વાછરડા સાટેનુ' દૂધ દોહા 
લઇએ છીએ તો પણુ ગાય તો આપણુ હિતજ કરે છે. માટે ગાય માતા 
રૂપ છે. છેર્‌ કછેર્‌ થાય, પણુ માનું હેત ઓછું થતું નથી. એ તે। જવ'તની 
વાત થઇ. પણુ શ્ક્ષ જેને નિર્જવ ગણુવામાં આવે છે તેવાં ક્ષ પણુ 


૬ 


અપકાર ઉપર ઉપકાર કરે છે. 


₹ક્ષ તણાં ફળ તોડી લે છે, તોયે તે સુપખ્મ દેન।ર-* હમેશાં, કરવે!. ૪ 

વ્રક્ભ પે!તાની છાંયા પે!તાનો અપરા5 કરનાર હોય તો તેના પરથી પણુ 
ખેચી લેતા નથી. પણુ જેમ ત્રડવમુઈન ઉ'ધે માથે તપ કરતા હોય તેમ 
તપસ્વી પેઠે ૨ૃક્ષો તપ કરે છે, અતે તે તપમાં ભગ ન પડે માટે ચાંડાળ 
ઉપર પણુ ઝાડ પોતાને! છાંયડો આપે છે, અને તપ્ત થયલાને ઠડક 
આપી શાંત આપે છે. તે તેમતી સમદણિ છે. તે પ્રમાણે પરે।પકારી સત 
પુરૂષાની વિભૂતિ એવી છે કે તે આધિભતિક, આધિદૈવિક અતે આધ્યા- 
ત્મિક ત્રણે તાપથી તપેલા મનુષ્યના આધિ વ્યાધિ ઉપાધ દ્ર કરી તેમને 
શાંતિ આપી સુખી કરે છે. અને એવા સત ૬૮ તીર્ય કરતાં પણુ શ્રેઇ; 
પવિત્ર અતે પુણ્યશાળી છે. નદી પણુ એક તીર્થ છે. નદીઓમાં ગ ગા શ્રેઇ છે. 

નદી તણા જળ નદી ન પીયે, મીઠાં જળ દેનાર. હમેશાં, કર્વે'. પ 

કેટલાંક રૂમ કહે છે કે આપણા વેભવતે। લાભ ખીન્નને શા માટે 
આપીએ ? તો એમાં તેમતી ભૂક્ છે. ખીશ્ન વિનતા તો આપણો વૈભવ “ વૈભવ”” 
કહેવાતાજ નથી. બીન્નએ'ને લીધે તે એ “વેભત4?' કહેવાય છે. અને 
તેથી ખીન્ન જે આપશે માટે જીવે છે, અતે આપણી સાથે રમે છે, તેની 
ઝી આપણે તેમને આપીએ છીએ. નદી જડ ગણાય છે તો પણુ નદી ક'ઇ 
પોતાનું જળ પોતે પીતી નથી. જક્ષ ક'૪ પોતાનાં કળ પોતે ખ'તાં નથી. 
પણુ શ*ક્ષનાં ફળા અને નદીનાં જળ એ અન્ય પુરષો! કે પશુપક્ષીઓના 
ઉપયોગમાં આવે છે, અને તેથી નિર'તર પરોપકાર થાય છે પ્રમૂતી 
રચ જ એવા પ્રકારની છે કે હરેક વસ્તુ એક ખીન્નના ઉપષ્રોગમાં આવે, 
અતે અરસ્પરસના લાભનુ' ફળ મેળવે. અને ખબીન્નઓની સાથે અફળાતાં 
ફૂયતાં અનુભવ મેળવી આન'દી બને. સજનહારનતી ખૂખી અજખ 
પ્રકારની છે; 


૪ 


સર્જનહાર સૃષ્ટિ રચીને, શીખવ્યે છે પર ઉપકાર. હમેશાં. કર્વે. 

મનુષ્ય સીવાય કોઈ પ્રાણી એવું નથી કે જે પોતે એકલપેટ્ઠુ' થાય અને 
પરોપકાર કરવાતી આવશ્યકતા પીછાને નહી.” આપણે વૈષ્ણુવોએ તો 
ખીન્નનુ' દુ:ખ ન્નેઇને તે ટાળવા માટે એકદમ આગળ પડવુ” ન્નેઇએ. 
વેષ્ણુવ-વિષ્ણુવ-:તશનવ, એટલે ૨૦ ને હ-ખે।ગણુત્રીશ નહોં. ઓગણુતીશ, 
એકુણુત્રીશ નહો, પણુ હે કુ'તીશઃ હે કુ'તીશ કરવાવાળા એટલે હે ઝુ'તી 
માતાના ઇશ. 

૩. પદ્ટ (તેો।ટક). 

વૈષ્યુવ જન તો તેને કહીયે, પીડ પરાઇ ન્નણે ર, 

પરદઃખે ઉપકાર કરે તોયે, મન અલિસાન ન આણે રે* વેષ્ણુવ- ૧. 

જગતમાં ઉપકાર કરનાર તે। હેય, પણુ પ!છા જને તે ૭ઠલકાઇ ન્નય, અતે 
અભિમાન કરે, કરીને કહી દેખાડે, અથવા બડાઈ મારે તો] તે ખરા 
વૈખ્યુવ કહેવાય નહી. કેમકે-- પ 

ઝજે તતિષ્ળુઃ “થજે સિવ્ળુનિહ્ઝુઃ વગેસસસ્લવે; | 
ઝ્વાજ સાજા ચુછે સિષ્ળુઃ લવે તિષ્ળુસય ગનલ ॥ર૨॥ 

જગત વિષ્ણુરૂપ છે. એમાં પે!તીકુ' કોણુ અને પારકું કોણુ ? વેષ્ણુવને 
તો “વસધેવ કુટુબકમ્‌/”' જગતમાં બધા આપણા ભાધ્બેન છે. અને 
પભ્પતા આપણા બધાનો બાપ છે. એ વાત કદી પણુ બુલાવી ન્નેઇએ 
નહી'ઃ અને તેથી કેપ#ની નિંદા કરવી નહી, પણુ સહુને વદન કરવું. 

સકળ લોકમાં સહુતે વ'દે, નનદા ન કરે કેની ર્‌, 

વાચ કાછ મન નિશ્વળ રાખે, ધન ધન જનની તેની રે. વૈષ્ણુવ. ૨. 

વૈષ્ણુવે તો વાચ અને કાઠ વશ રાખવાં, અને મન નિશ્રળા રાખવું, 
વાણી સત્ય બો!૬વી, થેડી ખેો!લવી, અને જરૂર પ્રમાણુજ ખોલવી અને 
ખ્રહ્મચર્યે પાળવુ- ન 
પરધન પથ્થર ન્નણુવુ'? પર સ્ત્રી માત સમાન; * 

વૈષ્ણુવ વેજુ“ક ન મળે, તો તુલસીદાસ જમાન. ૧ 

સીયાવર રામચ-દ્રકી ને. 

એવાં ૬ર્જીત કચન અને કા'મનીને જેણે નિજ*ત જીધાં છે તેમને 
અમારા હન્તરા વાર વ'દન છે અને તેમને ધન્ય છે. એમ કહેવું એ આપણું 
કુતવ્ય છે. ડર 


ષય 


આ જગતને ખગીચા આપણે માટે છે. તેમાં આપણૅ સલાહ સ*પથી 
રહી પુરૂષાથે કરવાને! છેઃ આન'દે રમણુ કરવાનુ” છે, લેશ પણુ ક્લેશ કુસ'પ 
કરવાનો નથી. કથામાં આવે તેને પોતે સકોચ વેડી જગા નહોં આપીએ 
અને કાણીએ મારીએ એ ઠીક નહીં. આપણે સ”કાચ વેડી લેવો કેમકે 
તિતિક્ષા એક તપ છે અને એમ જગા આપવાથી એક અગીઆરસ કયો 
જેટલુ" પુણ્ય થાય છે. પ્રભુના આ જગત રૂપી બગીચાની એજ બલિહારી છે. 

૪* (નિખળ શત્તુ સબળ રાજ્ય પર) 
પરમેશ્વરને જગત બગીચા તુમરે કાજ બનાયા હે; 
૪ીસમ ૪ીસમ કે ફળ કુલનસે સુંદર પ્પૂબ સન્નયા હં. 
પુરૂષાર્થવાલે પુરૂષોને તોડ તોડ ક્લ ખ!યા હે; 
મૂઢ આલસી ખેઠે દેખે બિરથા મન લલચાયા હે. ૧ 

પરમેશ્વરે આ જગત રૂપી બગીચા આપણે માટે બનાવ્યો છે. અને 
તેમાં તરેહ તરેઠના ફળ ઝુલથી; પશુ પક્ષીથી, દેવ દાનવે!થી. એ બાગ 
શે ભાવ્યો છે. પુરૂષાર્થ કરનાર સન્જનેોએ પ્રભુને આળખી શુભ ફળ ખાઇ 
પૂણ્ય હાંસલ કર્યુ” છે. પણુ મૂઢ મોહિત પુરૂષા મોહ માયામાં ફસાઇ, જઈ 
પપ*ચી પાંમર જવન ગાળી મક્તમાં લાલચ લે!ભમાં લપટાઇ લક્ષચોર્યાસી 
ભટકે છે. મ!ટે ભગવાનને ઓળખી ભગવાનની કૃપા મેળવવી. એ ભગવાન 
કયાં વસે છે? 

પ. ચોપાઇ 
વૈમુ'કે વસે ભગવાન, વ્હાલો સૈને દે માગેલું દાન, 


નથી જ્યાં કદી ક્લેશ કે રાડ, પ્રભૂ પૃરે છે સૌના લાડ. ૧ 
તમે કહેશે! કે પ્રભુ વૈકુકે શાના વસે? તે તો આવાં કથા કીર્તન 
થતાં હોય ત્યાં વસે છે. એ વાત સમરી છે. પણુ પભૂનું કાયમનું ઠેકાણુ" 
વૈકુ'દ છે. તેથીજ કહ્યું છે કેઃ-- 
નાછં વલાસિ વૈથુકે ચોગીનાં દરતે ન વા 
ચચ્ર સરા ચાયન્તે લષ્ વવાસિ નારર ॥૨1 
ભગવાન કહે છે 'ે હે નારદ, હું વેકુ'કમાં વસતે! નથી. કે યોગીઓના 
હદયમાં વસતો નથી. પણુ ન્યાં મારા ભક્તો ગાય છે ત્યાં વસું છુ એ 
વાત ખરી છે, જે માણુસનુ' હદય કુ'ડિતપણુ' છાડી ૬૪ વેકુ'ઠ જેનું વિશાળ 
થાય તે તે વૈજુ'ઠમાં  પભૂતેો વાસ છે. એટલે કુ'ઠિત હદય જેનુ" નથી, . એવા 
ભકતોનો જઝાર્તનમાં પ્રભૂતો વાસ છે. પ્રભૂ. એકના પોતે અનેક થયા. 


વ 


“ઝેક હ ખહું સ્યામ્‌.”' એ એમતેો આત્મભે'ગ યત્ત છે. અને શ્રીમુખે 
ગીતામાં પ્રભૂ કહે છે કે ધશ્વર દરેકના હુલ્યમાં છે. 
દ્ર? શલે ખુરાના દરેગેડ્ગ ન સિધસિ : 
અમ્સથન્‌ આથે ખૂસર્વનિ ચઅંત્રાર્ટાતિ સાયચા ॥શા 
દરેકમાં પ/#શ્વર બીરાજમાન છે, એટલે દરેક ૬શ્વરનો અવતાર છે, પષૂુ. 
જેટ્લે અ'શે તે ઇશ્વરત્વ-પ્રભૂતા-દશાવે છે તેટલે દરજ્જે તેતે પ્રભૂનોા 
સાક્ષાત્કાર થાય છે. અને તેટલે અંશે તે અવતારી પુરૂષ ગણાય છે. 
ચ'દ્રની કળા વધતી ઓછી થાય છે, તેમ અ'શાવતારો અને કમ કળાના 
તે'ત્રીશ કોડ દેવતા અને હરેક મનુષ્ય, પે।તામાં ખીરાજેલા ગ્રભ્ૂને પીઠાણીને 
વર્તન કરે, તેટલે અશે તે ઈશ્વરી અવતાર છે. જેમ જવ વગર ખોળીયું 
રહી શકે નહી', તેમ મનુષ્ય ઉશ્ચરથી જૂદુ' પોતાનું અસ્તિત્વ કે સત્તા 
બનાવી શકે નહો તેથીજ કહ્યું છે કે :-- 
સસેવાજ્ઞો ઝીવજોજે ઝીવસખૂર ક લનાતનઃ । 
જેમ. મોટા દીવામાંથી નાના દીવા થાય છે, પષ્મુ તે દીવાજ છે. તેમાં 
અમગ્નતા અ“શ્ન ઠતાં ચણુગારી પણુ અગ્નિરપેજ છે. જેમ મનુષ્ય ભ્રક્તિ- 
દારા. પોતાના હદયમાં રહેલા પ્રમૂતે પીછાને તેમતેમ તે પૂણણ માના ચ'દ્રની 
પ્રેઠે પર્ણ શાંતિ લધઇ, અને પૂણુ શાંતિ આપી, પૂર્ણાવતારે પ્રકાશે, અને 
પુરૂષાત્તમરપે પૂન્નય- માટે પુરૂષાર્થ કરેથી નરને નારાયણુ થવ!નો સ'ભવ 
છે. મનુષ્ય પોતેજ ઝ્વય' ગ્રકાશ થાય. એમાં ક'ઇ અકઃશ્ચર્યે નથી, 
છવ એજ શીવ જણાય. પરતુ પ્રથમ તો પ્રભૂનો મેમ ષાપ્ત કરે ત્યારે તેને 
પોતે પ્રભૂ છે એમ સમત્નય, અને અપૂણુતા છેડેથી પૂણુંપદ પ્રાપ્ત થાય. 
ન્ને કરેઇઇ પિતાની સાથે ફરનારા પુત્ર અ'ધ હાય તો પિતાતા મુખને તે 
ન્નેઇ, રાક્તો નથી. તે પિતાની હયાતી સ્વીકારીને ચાલે છે, તોપણુ તેનું 
મહત્ત ત્નતણુતો નથી. કેમકે. અ'ધ છે. ચત્તાન તિસિર દૂર્‌ થયાં નથી. અને. 
તેથી તેને જીવરૂપ માને છે, અને પિતા પણુ તેને માયાબળે તેમજ મનાવે 
છે. અતે પોતાનુ' પ્ભૂત્વ પ્ત રાખે છે. પણુ એજ પુત્રતે આંખે! આવે 
તો પિતાનુ સ્વરૂપ તથા ગોરવ ન્નણી શકે, ન્નેઇ શકે, અને કહે કે ઓહો, 
મારા મિતા આવે સ્ત્રય' પ્રકાશ! અક્શેસ ! હું અ'ધ સ્થિતિમાં તેને 
ન્નેઇ. શકમ્રો નહી. સતૃષ્ય જવભાવ છોડે તો પભુભાવ ગ પેડ 
આપ. આઓવે. જ્યારે આંધળાને આંખ આવે ત્યારે પોતે પોતાના શીવરૂપને 
મની. પિતાના રૂપચાં ભળી જ પોતાને સ્વરૂપે પોતે પ્રકાશે છે અને 
પિતામાંચી- મુત્ર છેઃ પોતે જુદા ન હતાં અરે વાસ્તવમાં, નૂદદા નથી. એ 





પ 


શિ 


લાત સાનદણિથી નમણી કૃતકૃત્ય થાય છે. પણુ માયા સોમ અથા દેતી 
નથી. “ ભ્રાંમયન્સવ ભૂતાનિ ય'ત્રાસૂઢાનિ માયથા.'” સાયા પ્રભુને પ્રેમપૂર્વક 
નચાવે છે. પ્રભુ સાથે માયા એટલી બધી હળો ગઈ છૈ % લે થભુ સાથે 
પણુ આંખ મીોચાસણાં રમે છે* સાયા સર્વને ભમાવે છે. સાયામાં સર્જે 
ભરમાયા છે. વેકુઠમાં પ્રભુની અણ ષટરાણીમાંની એક સત્વતોને માયાએ 
સત્ભામા બનાવી દીધી- માયા એવી જબરી છે. સત્તતીને માયાએ સત્ભામા 


જૂ... 


કેવી રીતે બનાવી દીધી? એમ થયુ' કે :-- 
રાણી સત્યલી ન્નેતોલી વાટ, હજ કેમ ન આવ્યા નાચ. 
સત્વતી છે સામાં જ્ડાલી, તે તો પભૂતે રોાધવા ચાલી. ૨. 
ખહુ વાટ ન્નેવા છતાં જ્યારે પ્રભુ પધાર્યા નહી* «ત્યારે સત્વતી પ્રભુને 
હુંઢવા ચાલી. સત્‌ એટલે શું? કહ્યું છે કે :-- 
નાલતો સિચતે માવો નામાવો વિચતે વતાગ્‌ | 
ઝમયોરવિ દ્‌વ્યૅતહ્સ્તનચો “ઇસ્વરદરશિસમિ: ॥૨॥ 


સત્વસ્તુ પરમાત્માને! કોધઇ# સ્થળે અભાવ સ'ભવેજ નહીં. છતાં સત્વતીની 
સગુણુ સાકાર દછણિ જણુ!યાથી તે સત્ભામા ડહેવાવાને યોગ્યજ હતી. 
તત્વસાનીઓ ન્નણે છે કે સત્‌ શું અને અસત્‌ શું? અવે સત્‌ અસતનતેો 
વિવેક કરવા માટે શનુષ્ય જન્મ છે. સત્‌ એટલે છે છે તે છે. અને અસત્‌ 
એટ્લે નથી નથી ને નથી. પણુ તેમ છતાં અસત્‌ વસ્તુ માયા! બળે 
સખ્યમાં ભાસે. એ ભાસ થસિશથ્ય। છે. %વરૂપ એ મુન્બ માયા બળથી 
ભાસે છે, પુ ભકિતવડે ત્તાન થયે જવનુ' અસત્‌ એટલે મિથ્યાત્વ ન્ટણાયું 
કે શીવનુ' સત્‌ એમાંજ સાલમ પડે. એટલે જવભાવ મરી શીવભાવમાં 
ખોલે ષલથી ન્નય. એટલેજ પોતાની સ્વચ્ઠ'દી સ્વેચ્છાથી નહી” ચાલતાં 
. ષભૂ ઇચ્છાથી પોતે ષુરૂષાર્થ સનન્‍્માગે કરે. પ્રભુ વિયેશથી સુઝાતી સત્વતી 
શાળાની સખોાગા આત્રળ રાવ ખાય છે. 

દ. પદ. ડુમરી. 

શ્યામ દેખ7ા આલી નહી' આવે સધુ બનસે'; 

_ગજપત શરન ચલે મદમોતી, ઉર ઉંચકે ધરસે ધરસે*- રયામ. ૧. 

અપને પતીકુ' મે' હુ'ઢન નીકસી, હુ'ઢેસે પિયા મીલતે નાંહી; 


મેળર મુગટ પીતાંબર ધર પ્રભૂ, મુરલી બન્નવે કરસે ધરસે'. સ્યામ. ૨? 


૮ 


સત્ભામ પભૂ વિયોગે બેબાકળા થઇ, ગદ છે. સખીઓને કહે છે, અર્‌ 
ખ્હેતો હછ સ્યામ સુદર મધુવનથી કેસ આવ્યા નથી ? ચાલે! મધુવનમાં 
ષભુને પકટી કહાહીએ. 
મશુશ તો] સધુવનમાં-મુ'જ્ન વનસાં-સ્વભુવનમાં હે।ય તેમ પોતે શ્યામ 
સદર મુરલીધર હિ*ડે।ળે ઝુલી રથા છે. સનુષ્યના હદયમાં ન પ્રભુ છે 
તેજ ત્રિભુવનમાં અને શાદ ભુવનમાં પાંદડે પાંદડે રમણુ કરી રલા છે. 
પિંડે સોહિ બહાંડે. 
એક રામ દશરથ ધર ડાલે, એક રામ ધટલથટમાં બાલે. એક રામક! 
સકળ પસાર, એક રામ હે સબસે ન્યારા. શ્યામ કુ“જ્ન વનમાં હિ'ડે।ળે 
ઝુંલે છે. 
૭ પદ, 
સ્યામ ઝૂલે હિ'ડેળા, મુ”જ્ન વનમે” રે-શ્ય।મન 
કુજ્ન વનમે'"ર, મધુ બનમે"-રયામન૦ 
ચમકતી ખીજ્લી બાદલકી ધટા છાંધ/ હે, 
દેખા સખી વેહ કુ જનમે બહાર આઇ હે, 
બનકે બાંસરી અમારો દીલ ચુરાયે! હે, 
તોરી સાંવરી સુરત બસી મોરે મનમે"-શ્યામ. ૧. 
સખીઓ કહે છે કે આ ખીજલી કેવી ચમકે છે! સનુષ્યનું* જીવન પણુ 
ચાર દીવસનું ચાંદરણુ” છે. વીજળીના ચમકારા સેવા ક્ષયુબ ગુર જવનમાં 
મનુષ્યને મોહ કેમ થાય છે? કારણુ એજ કે સદ--ન, મો।હન-ન,નુ" ભજ્ન-ન 
કયું" નથી. જેને મદ નથી, મેહ નથી, એવા મદન મોહનને ભજ. મદ મેહ 
તજ તો કે ના. હ' તે! મોહમદને અને અહ"'મદને ભજુ, પણુ મદનમે[હનનું 
શજન કરરે નહોં. અ। માયાનું" બળ કહેવાય. આ સનુષ્ય દેહ ફરી ફરીને 
મળનાર નથી તે ક્ષણુભ'ગર છે. સાટે તે વીજળીના ચમકારા પેકે સત્વર 
નેટ થનાર-નશ્વર-છે. સાટે એકદમ સત્સ'ગ કરી ઇશ્વરને ભજવે! આવ- 
રયક છે. રાંડયા પછીનું ડહાપણુ કે પાછલે! પસ્તાવે। કામ આવનાર નથી. 
ભલે પછી તે રાય હોય કે રક હોય. પણુ મનના પશ્ચાત્તાપ થાય તે પહેલાં 
તો મૃતદેહની પાઠળ તનને પશ્ાત્‌્ઝતતાપ અગ્નિવડે થશેજ થશે. 


 વૈષ્ણુવાના હિંડોળા મનુષ્યની હાલની સ્થિતિ જ્ણાવે છે, તેમજ વન 
ઉપવન પણુ પ્રભુના હાલતા હિ'ડે!ળાથી સનુખ્ય જવનનો સસો દેખાડે છે. 


હ 


લતાંએ પુષ્પોકાં ઝૂલેમે ઝુલાતી હે. 
પવનકી ઝોકમે' કેસી સુગધ આતી હૈ. 


અ 


ચમનમે* ઝુક્તે શાખે સમા દીખાતી હૅ. 


 ભમદદનકે ગેોદમે' લેકર એહ સખ રમાતી હેન 
બસ ગઇ સાંવરી સુરત: એહ નયનમે'- રયાસ૦ ૨. 


મનુષ્ય જવન ઉત્તાનપાદ ર્‌ાભ્ત ન્રેવુ' છે. ઉંચા પગે અહ્‌ર ૨૭વન 
જીવીએ છીએ. એવે ક્નવનો આધાર જ્નેઇએ છે, દઢ આક્ષ'બનની આવ- 
શ્યકતા છે. પ્રભુનો આધાર અધિષ્ઠાન એજ સત્ય છે. માટે પ્રભુ ભક્તિથી 
વનને પ્રવ બનાવવાનુ” છે. લાલતા જવન ને ધવ અચલ નિશ્ચિત કરવુ” છે; 
તે પ્રભૂ પરતી અડગ શ્રદ્ધા|્રી જ બન છે. સુર્‌ચના બેરા ગમે તેવા 
ઉત્તમ હોય પણ્‌ સુમાત સીવાય અન્ય સ્થળે પ્રવની ઉત્પત્તિ સ'ભવે નહીં. 


2 


સુમાત ઉપર નહોં રે માન: ક્ષવશ તેના એક સતાન: 
સુરચ ઉપર છે ધણ' હેત; તેના ફ'વર ઉત્તમ એક: 
જ જે વકુડરાય-૧ 


આ પમાણે પભ વન ઉપવનતે!। પવન લઇ છો ડાળે હોચ છે. વનને 
ભુવન બનાવ્યુ છે. ભૃવનમાં રહીને મનુષ્યે પશ વનજવનનું નવજવન 
બનાવી ત્રિભુવનર્પાત ચૌોદભુવનના નાથન હી'ડાળે હલાવી પભને રીઝાની 
મુતમૃત્ય થવાનુ છે. ધવ પદવી મેળવવી ન્નેઇએ- કહ્યું છે કેઃ-- 


ચ પ્રવાળિ વરિસ્ત્રઝ્ય અન્નને વરિગવતે | 
ન્રચર્રાળ લહ્ય મદચા ત ઝફકુવ નઇનેવ્ર અ ॥ર॥ 


જે આપણી પાસે ક્રવ-નક્કી છે, તે તજને અધવ એટલે ને નક્કી 
નથી તેને લેવા દોડીએ તો કાશીનો કુતરો નહો ઘરનો, નહી ધાટને।. 
ઉલટું હોય તે પણુ ન્નય અને આંનાશ્વત તો ગયલું છે જ. એવે કાવ 
અણવનેો હિ'ડેળાો અ! જગત છે. તે દર્શાવવા પ્રભુ હિ*ડાળે ઝૂલે છે. 
સત્યવતી સખીઓ સહ આવી લાગે છે, અને શું ન્નેય છે ? 
૮ સા*”ગ 
ઝૂંલત શ્યામ હિ*ડોળે, પભુજી, ઝૂલત રયામ હિ'ડોળે, 
સત્વતી ચડક્રે બેડી રયામ સ'ગન“ઝૂલત- 


૧૦ 


તરતજ સત્તતીએ શું કર્યું” સમદનમેહનની સુરત પ્યાનમાં ડસી ગઇ, 
કે સત્વતા પોતે હિંડોળે ચડી બેડી. પભુ સાથે તાનમાં ઝુલતાન થઇ 
ઝૂલવા લાગી, સહવાસ-ઉપ-વાસદ સત્સંગ કરવા લાગી. એ હિ'ડોળા 'કેવે। ? 
રેશમ દોરીસે ખબાંષ્યેો! હિ'ડાળે।, ચાર કદમજકી તળે-ઝૂલતન ૧ 
પ્રેમની હદ નક્કી થાય નહિ. બ્રેમનું' માપ નથી. પ્રેમ હેમથી તોળાતો 
નથી. રસને હદ નથી. ધૅમ બેહદ છે. પેમનો પુંજ કે ઢગ નેવાનો નથી. 
પ્રેમના «ગ કરગ! દેખાય છે. મ્રેમમાં જ્તવ્સ નથો. સુઝ્ઠુમારતા છે. ચળા- 
કાટ છે. નરમાશ છે. બ્રૅમ સુંવાળા છે. રેશમ નેવે સુંદર સ્નિગ્ધ અને. 
મને'હર છે. રેરામ જેવો! પવિત્ર છે. પ્રેમમાં સખ્યા ન્નેવાની નથી. પષ્સુ 
૪ીમતી ગુ ન્તેવાનો છે. પ્રેમસતાો હિંડોળો કાચા સુતરે કે રેશમે 
બ'ધાયેલે! છે. સ્તરીયાના સૃતરૅ-સ્રસે-અધાયલે।. રેશમની પવિત્ર ગાંઠથીન- 
રેશમ દોરીથી ઝલતે! છે. તેથી શુદ્ધ પ્રેમની ગાંઠ તુટવી અસ'ભવિત છે. 
સ્વાર્થી ધમ સત્વર તૂટી જ્નય છે. કદમની કાળ તળે ખાંધેલો હિ ડાળે તે 
૭" ₹ નસ્કોરાનું તળ તે કદમ %હ્ાન' તળીયું. નાકની દાંડી તે એ બ્રહ્ષનુ' 
થડ- બે બ્રમર તે પાંદડાં. કપાળ તે કપાળે હાથ મુકનારને। ભાગ્ય હિંડોળે 
ને તેના વચ્ચ ચાંદલો કરવાની જગાએ પભૂ પોતે ઝૂલે છે. ચાંલ્લો કરવાના 
ગ્મધિકાર્વાળી સાભાગ્યવતી સત્વતી નવે।દા, નવતસ્ત્રી, નવોઢા જેવી શોભી. 
દમની ગળને હિ'ડોળે પભ સાથે ઝૂલવા ચરી બેડી. પ્રભુતો અદશ્ય રહેલી, 
માયાના વગ્રે1 હલાવતા! એકલા ઝૂલતા હતા. તેની સ!થે સત્સ'ગમાં સત્વતી. 
પણુ હિ'ડોેળે ઝલવા લઃગી* 


૯. ગીતિ. 
એવે ત્યાં તે! આવી, માયા દેવી સાને ઠંગનારી, 
આંખે! પ્રભૂની તેણે, પાઠળ આવો ન્નેર થજછી દાખી. ૧ 
રામા રામા રામા હરે હરે રામા. 
પભુજી હિ'ડાળે સત્વતતી સાથે ઝૂલે છે. સખીઓ ઝૂલાવે છે અને 
સત્તતી અને સ્યામ સુદર પ્રણય કેલીમાં વ્હાલ વિનેદે પો1રવાઈ પ્રેમ ખરછ- 
હિલત થઇ રહ્યા છે. એવ!માં માયાની આ વિચિત્રતા ન્નેઇને સત્વતી, સત્લાઓઆ 
અતી ગ1.. 
ગમ્મત આવી દેખી, સત્તતી રણી મનમાં ખીન્નણી, 
સારી રબર માયા, ચાળા કરતાં કેમ ન લન્નણી -૨ 
રામા રામા રામા હરે હરે રામા. 


ક્ય ૧-૦2૫-૪૧ 


“તત્ભામા કહે આ શું કહેવાય ? આ ૬૨્ય કેવુ'? આ કે!ણુ છે? 
પ્રજુ ન્નણે છે સઘળી” તો પણુ કણે છે કે।!ણુ કરે ચાળા ? 
માયા ક'ઈ નહિ' બોલી, સત્તતીનું મત મારે ઉછાળ!. ૨ 
રમા રામા રામા હરે હરે રામા. 
માયાના અણ ભૂન્નથી પ્રભુની આંખ મીચાતાંજ અણ દિશામાં-દશે 
દિશામાં સવત્ર અ'ધાર અ”ધારું થઇ! ગયું. પમએ પોતાને! સ્વય પકાશ પાગ 
માયાને બળ ગમાપવા સમેટી લીધા. અતે માયાતે સદશ નને! લાભ પણુ 
આપ્યે! નડી. 
પભૂ ન્તણે છે સઘળ'- તો પણ્‌ કહેછે કેોણુ કરે ચાળા ? 
સત્ત્વતીએ માયાને એળખાી અને પભતે કહે છ કે એ તે માયાદેવી છે તમે 
શું અન્નખ્યા થાઓ છે ? અમને પાસે રાખો છો. અને માયાને દૂર રાપ્યો છો. 
પણુ એ-તમ]ે અમારા કરતાં વધુ વ્ડાલી છે એના આંખ મીચામ' તમને સારા 
લાગે છે. એ ન્નેગમાયાને તમે “હ ચડાવી છે. હું એ કુબન્નનુ' મે 
ભતેવા પણુ માગતી નથી. એને આ સમયે આવ તીખળ કરતા લાજ 
પણુ નહી" આવી? પણુ વાંક બધો તમારેજ છે. કપરટીને!-કપ ટી-નો 
ચાહ કેવો હોય- તે અમે ન્નણીએ છીએ, એ કપરી વગર કોઇને. કપ ટી 
વગર કોઇને ચાલતું નથી તેથી $ બાષી તો “ચાહ”ની પરીક્ષા બરોબર થાયમ 
& €58(» દલ૯્8, એ કપટી; એક પરમાં માયાનું ચાંદ મટાડી 
એવા છે, તે કાંઈ ક્રોધને અન્નણયુ' છે ? પભૃ કહૈ, રે વ્હાલી સત્વતી, તમે 
સત્‌ સ્વરૂપનો ષણુ ઇષૌો, અસૂયા; અતે અદ્દેખ!-# કરશો તો પછી તમારૂં 
ક્રેય કેવી રીને કરશૈ!? સત્વતી કષ્ઠે. ગમે તેમ હૈય પણુ દ્દેખખતી આંખમાં 
આંગળી કેણુ ધાલવા દેય ? એક મ્યઃનમાં એક સ્થળે બે તરવ!ર ? અસિ- 
ધારા તત એવુ” હે!ય ? બસ. ક્યાંતે! હ નહો કે એ નહીં ગમે સાયાને 
સ્વગમાંથી કાર મૃકે. અ! સાંભળીતે પમૂ પણુ ન્ટરાવાર ગભરાય'- ખે ધબગીઃ- 
ણીને ધષશી કોને રીઝાવે? એક ઝ!ઃલે પગ તે! એક ઝાલે ચે'ટલી- ચાર 
ખીબીના ધણી શુ કરે ! સે!લ હન્તર સુ'દરીતો શ્યામ સુ'દર ચે!દ બ્રહ્માં- 
ડને તેજ પૃરૂ*' પાડનાર માયાના અ'ધારામાં સ:-તતીની અતત! માથે ચડાવીં 
માયાને કાઢી મૂકવા હા કહેવા લાગ્યા. રામતે તે। ટ 1 રીઝાવે છે. પણ રામ 
પોતે રામને રીઝાવે છે. રામ રામાને રીઝાવવાને મશે પભ પોતે પોતાને 
અન રમાડે! કરે છે. અને સત્તત'ને સતે!વ આપવાતે--સભસલવ્વવા મ!ટે 
માયાને કાઢો અ'ધરં દૂર કરવ!ને «હકમ બહાર પાડે છે. એક તરક્થો 


૬૧7 


૧૨. 


સૂર્યને અને ખીજ તરકથી શ'કરને તેડાવવાના કૂરમાન કાલઢ્યા. કેમકે 
પ્રભૂતા રાનયમાં અ'ધારૂં ટૂર કરનાર, પ્રકાશ, તેજ. અને અગ્નિના નિયામક 
અ ક ૨ વ. ર. દદ ૪ અ. 

એ ખે મહાશયે! છે. એ સૂર્ય અને શકર અકેક ન્નૂદાજૂદા તેજરવી છે. 
ગ્મેમનું તેજ અતે પકાશ અલેકિક છે. તો એ સય અને શ'કર ખે જ્નેડ:આ 
થઇ/ જ્નેડાઇ ન્નય તેવા જૂર્યશ'કર નામમાં અને ઝર્યશ'કરના કામમાં અલે- 
કિક તેજસ્વિતા પકાશે એમાં શુ' આશ્ચર્ય ? અતત્તા થતાંજ કેણુ કોણુ આશ્યુ ? 


૧૭ ૦-ભગ. 


સૂર્ય એક્દમ આવી ઉભે: (૨) આત્ત! દો! મહારાજ. હાં. આના: ૧. 
શ'કર પણુ અ'વીને ઉભા (ર) ઉગ્ર કાર્ય ક! આજ હાં. ઉગ્ર. ૨. 
ખેઉ કહે કેમ બહુ અ'ધાર્‌' (ર૨) શું કે પભ્ૂ વિચ'ર. હાં. શુ છે. ૩. 
ચાક્ષે અવતરીએ અવની પર (૨) કરવા પર ઉપકાર. હાં. કરવા. %. 
ત્યારે પજુજી કહે. અહે સૂર્ય, અને અહે! શ'કર, તમે બેઉ તેજ તથા 
અગ્નિના ભ'ડાર જે।. તમે ખેઉ મારા ઝ્વરપ છે. તમે મારા મનની વાત 
ભ્તણી ગયા છો. આપણે અવની પર અવશ્ય અવતરવુ' પડશે એમ લાગે છે 
જુવે। સાંભળે. 


૧-૬ સર્ગ 


આવે ચર્ય અતે શ'કર, ભલે તમે આવીઆરે. 
માર ધાર્યુ" કરવા કામ, ભલે તમે આવીઆરે. આવો. 
આ અ'ધાર્‌ માય'૩ છે. ૬ 


:ખ દરદ સા દયાન છે, 
જનેઊ" લવે કેવુ' અજ્વાળ 


તમે કરરે. આવો ૧. 
ખેઊ છો તેજરત્વી ભારે; બાળી દો! માયા અત્ય!રે; 
ભગાર્ડી ૬૬: સોહ માય: કાઢે! મૂળથીરે, આવે. ૨. 


માયાને બાળો. કાઢો, એમ કહેતાંજ સૂર્ય અને : શ'કર વચ્ચે સખત 
સ્પર્ધા ચાલી. અતે એક ખીન્નની હરીફાઈ કરવા લાગ્યા. 


સોળે કળા તપે સુરજની, શ'કર રૂદ્ર થઇ! પ્રેરે અ ગ્ન; 
શ'કર કહે સુરજથી હું જબરો ઘણારે. આવેન ૩ 


સુરજ્થી માયા બળવા તે! લાગી. પણુ ફરી ફરી પાછી સજવન ચાય. 
તેથી એક વાર ભીલડીથી અતે એક વ'ર મેોહીણી રૂપથી ભરમાયંલા પષ્યુ 


વૂડ 
મસે! માયઃના અધિષ્ઠાતા, કામદેવને સમૂળ ખાળી મૃકનાર શ'કરે શુ' ઉપાય 
કર્યા ? તે જાવે! 
જ૨ સરાઠડી સાખી 
ત્રીજ” નેગુ એક કર્ક” કપાળે, વગર વેણ્‌થી બાળે; 
મોહ માયા! બહુ બળવા લાગી, બચવા રસ્તો ભાળે, 
સુણો શ'કરજ, એ.એ-એ. અરજ કરગા દે!. પજ પાસે, જણે મહાદેવજ- 


માયા મહાદેવજને કડે છે કે હે દેવાધિદેવ, હે કામદેવને બાળવા 
વાળા મહાદેવજ. મને માયાદેવીને તદન બ!ળી મૂકશે નહી". મતે જરા 
પભુ પાસે જઈ એક અરજ કરવા દે!- શ'કર કહે, તની. હ* શ કામ 
ના કહુ? સ્ત જતે અરજ કર. માયા અરજ કરવા ચાર્લન એડલે શકર 
સ્રયને કહે છે. “ અક્યા સૂ્ય,તું તો સે।ળે કળાથી તપ્યો પણ તર શુ 
વળ્યું” ? અક્ય! તુ તો મારા હિસાબમાં પણુ નથી. હું નને મારા નેત્ર બધ 
કર્‌' તો તુ અતે તારે દેવ!ધિદેવ બધાએ મારા કાલાવાલા કરી મારા 
નેત્ર. પાષ્ખા ખોલાવો: એવે! ૯ સોથી જબરો છુ' અને માર ત્રીજી" નેત્ર 
ખોલું તો ટૂષ્ટોને ઝમ પડાવુ' “૪” રાખ ચોળ' ૭ તેથી એમ નહી” 
જતણુત। કે હં કે!સ! પણુ રીતે તમારા ગાંન્ન્યો લ્નઉ". પભૂજ પોતે પણુ 
સ્વેય'પકાશ તાં પોતે કે પોતાનું જદશન પપ આ માયા દેવીને હઠાવી શકે 
એમ નથી. મારા સીવાય બાજ્તે ક્ોણુ માય!ને વશ કરવા શકતમાન છે ? 
“ભીલડીમાં અતે મેો!હી''શીમાં મોડીત થનાર તે તમૅજ કે ? ? એમ તું કદાચ 
કહેશે, તો પણુ હવે પછી ભ્રમત થઇ હ* ભૂલ કર્‌' એમ નથી. એ તો હુ 
ભોળે! જુ તેવા મ!રી ભૂલ મારે મે!ટે કબુલ કરૂં છુ” બ!કી ખરૂ ન્નેતાં 
તે ભૂલ મારી ન હૈતી. પણુ ખ્રમાન' અને ભગવાનની હતી. તેમણે મને 
કૂસાવ્યો હતો. અને તે વેળ! પણુ તે' સચે.જ જ્ઝગતને પ્રકાશ આપી એવી 
ભય*કર ભૂલને પ્રકાશમાં મૂકેલી. પણુ લવે નને મારી સૈને કેવી ગરજ પડે : છે. 
માર! ઉપર સાને! આધાર છે. ગરજ વૅળા સૌ મને ખોલાવવા કેવા દોડયા 
આવે છે ? ભવ ચરણુ વિના ભવ તરણું છે ક્યાં?” શકર આ પ્રમાણે 
ગર્વ કરી છુલાવા લાગ્યા. અને આસથા તેમ અને તેમથી આમ આંટા દેવા 
લાગ્ય!. અને માય'દેવી પ્રભૂ પાસે અરજ કરે છે. શુ કહે છે? 
૧.૩. ૨ી'ડી 
તમે વચન આપે! નાથજી નિરધાર, મૃત્યુ લેક માંહી લે! તમે અવતાર; 
તો હુ* ભનતી રહુ' અવની ઉપર લ્યાંથી, નહી” સ્વગ માંહી પમ મૃકુ' પાછી.૧ 


શહ 


. પ્રભૂકહેૅ ભસે હુ' અવતીપર અવતાર ભ્રંઉ' એમ તાર' કહેલુ' છે ? વારું લૅભ 
કરૂ'- પણુ તુ' પા હમને ત્યાં પૃથ્વી પર સતાવે તો? ત્યાં વુ' ભારી પૂરે પકડે 
તો હુ' ક'૪ તારી પૂઠે પકડુ' એવે નથી. માયા કહે છેઃ કહેવત છે કે મીયાં 
છેડે, ખીખી કયુ' છોડે ? આ સાંભળી માયાદેવી વચન આપે કેે.. 


ત્યાં હુ' તમતે કદી મે।હૃ' ના બતાવુ', વળી ભક્ત તમારાતે નહીં સતાવુ. 
જે કે ૭ઉ' હુ' અનાદિ તમ સાથે, તોયે કેમ તમે છોડી દો છે હાથે ? ૨ 
હું અનાદિ કાળથી તમારી સાથે જુ તેમ ૭તાં તમે કાઢી સુકો છે! તો 
ભનવુ' છુ". એમ કહી જતાં જતાં “ હે સત્વતી; તે' મને કાઢી સુકાવી છે 
તે! તુ' સત્વતી નહીં, પણુ આજથી સત્ભામા કહેવાશે'' એવો સત્વતીને 
સાયાદેવીએ શાપ દીધો! અને એકદમ અદ્રસ્ય થધ્ઓ ગઇ. આણી તરક પ્રભૂગ્એે 
સૂર્યને અને શ'કરને બેઉને પોતાની પાસે બોલવી કલ્યું હવે તમને ખેઉને 
રનત છે. પરતુ સાંભળે।. હે શ'કર; તમે સાથી જબરા છે. શક્તિના સમર્વ 
સ્ત્રામી છે. પણુ તમને તમારી શક્તિતો-અળનો-તેજસ્મીપણ્‌ાને।-બછું ગર્ડ, 
છે. માટે જ્યાં સૂર્યનો ન'બર પહેલે! હોય ત્યાં અને તેવા ધણા ખરા નામેમાં 
નમારા ન'બર છેલ્લો આવશે. એટલુ'જ નહી", પણુ જ્યારે હુ* શ્મવવતી મર 
શ્મવતરી કથા કાર્તન કરીશ; તે વેળા તમારે આવીને હારમાનીઅમની પેટી 
_વ્રગાડવી પડશે. અને મતે “હાર” મળશે ત્યારે તમને પણુ ગળામાં “હાર” 
પડશે* હે મહાદેવજી, તમે મહા એટ્લે મોટા દેવ છે. તમારામાં અહ'કાસ્ને। 
પાટો પણુ મૂછો સ્વરૂપે તો નથી. તમે મારાજ સવરપ છો. પણુ, આપણે 
પરોષકારનું કાર્ય જુદા જુદા રેપે કરવુ' છે. તેથી આપણુ ખેમાં કોઇ નાનુ' 
સાડુ' નથી. વિષ્ણુપુરાણુમાં હુ' મે!ટે! અતે શીવ પુરાણુમાં તમે મોય છે. 
આપણે એ પ્રમાણે મળી સમજને ભડ્તે!નું કામ કરી તમને વખત શઆૃવે 
આપણુ જેવા વેજુ'ઠંવાસી અને ન ખનાવવા છે. એમ કહો સૂર્ય 


તરફે આંગળી કરી ભગવાને સૂર્યને ક્લું કે, તે માયાને અધર રાખી, તેથી 
: જત્યુલોકમાં તુ' આકાશમાં અ'તરીક્ષમાં ક રહેજે. તથાસ્તુ. 


ક... ક 
. ક ૦-૪૦” મે 





૧૫ 
કથા 


૧૪ હમષીર 
(એ ભારત લવ્ય મતે।હર માત) 
શ્રી ગિરિધર નટવર શ્રી ગોપાળ. 
જુજ બિહારી, ગેો!વરધનધારી, નટવરગિરિધ્રરલાલ. થ્રીન ૧ 
પાંચાળતા ચીર પૂર્યા સાત ઉગતરી નાર, 
દુર્થોબનના માન ઉતાર્યા, ગર્‌ડે આવ્યા ગૉપાળ. શ્રી. ગ. 
દ્વોષધે-પાંચાળ, દેશની પાંચાળ. પાંચપતિવાળી-ની લાજ ભર સભામાં 
લૂટ્ાતી દેખી: પ્રભૂ એ ચીર પૂરી લાજ રાખી. અતે દૂર્યોધનનો નાશ કરાવ્યો. 
સ્ત'ભ્ર- ફોડ હિરણ્યા ક'સ માર્યા પ્રહલાદની કરી વ્હાર, 
ભક્તોનેઃ ખાતર ભૂધરજી, લાંધો અ અવતાર. શ્રી. ૩ 
સૂર્ય પભૂ લીધે! આ અવતાર. શ્ર. 


એજ પ્રમાણે હિરણ્યકરાપુને નરસિ'હ રૂએે માચા. પહલાદ ભક્તને 
ખાતર. તેવીજ રીતે પ્રભૂગ્ઝે ભક્તોના ૬ઃખ દ્ર કરવા માટે અને તેમને 
સુક્મ, દેગા માટે: આ. અવતાર લીધે છે. 


પ્રભુએ અવતાર લેવા માટે અવનીપર અર્વાન્તક। જેવી નગરી છોહીઃ 
જેડીઅઆ બ'દર- કેમ પસ'દ કયું" ? તમતે ખબર નથી કે કેપ) પણુ જન્મ 
લેય તે ન્નેડીઅ ગામમાંજ આવે. તેતું' વહાણુ ન્નેડીઅ બ'દરે લાંગરે. 

આ'”ખી પૃથ્વી પર “ નનેડીઅ. બ'દર '” એવુ' એકજ નામ પભૂને જવ્મયાયુ'. 
માતાનો અને પત્રને સ બ'ધ ન્નેડીઆ છે. અને જેનો જન્મ થાય તે 
નમૅડીઓઓઆ જ આવે નેડાયલાજ હેય- ન્યારે નાળ કપાય ત્યારે: છુય ચચ. 
જ્જ એકલા જીવતર કરતાં જ્નેડીઅ!નું જીવન વધારે હિતાવહ ગણાય છે. 
“જ અભીબણીઆણી-4પતીનુ. સધવાને પોતાને! પતિ હે।ાય)ડ શ્મૅટકષે- 
દપ કહેવાય અતે વિધવાને પેઃતાને। પ્રજુ- ચેહ શુવનનેઃ નાશ 
સ્થ એમું ષણુ ધાત્મક- છીવન ન્નેકોઅ થાય. અને આ પ્રમાણે: જેટીશ્મક 
થાથઃ તોજ તે- ચોગ્ય થોગ યોજ સાયુન્ય કે ગેવાવે- અને પ્રભુઃ સ"'દીરથાંઃ 
પિ જવખ' ગાળી વૈધવ્ય” દઃખ: નહી* ' ગણુલાં “જુઠ: ગયે. ને- સાસરે? 
ક થો: #કખ- સહ'તાષ માતી પ્રજુમાં ઝા થઈ આનદદમાં: કવન 
તૈ ર. તાલ મેળવે. તમે પરે ક. બ"દર તતા એકજ છે. કેજ. 











જ 
એવી ખીજ કે!ઇ નેડીઆ * જેડી છે રૃ અ હા ખીન્ન પણુ છે, જ્યાં જુવો 
ત્યાં ન્નેડીઅઃ'જ તન્તેડીઅ. મષ્વાસાર્ય દ્દેતના જ આચાર્ય હતા કેની ? 


સાંભળે. 
૧૫. ગીતિ 


સત્ભામાને માયા, એ છે ન્નેડી ન્નેડીઅ બ'ને,; 
સર્ય અને વળી શકર, તપમાં જબરા ન્નેડ.આ બ”. વ. 
રામા રામા રામા હરે હરે રમા. 
સત્વતીએ અદેખાપ/ કરી તેથી માય!નઃ ન્ટઈેવી ભમનારી થઇ. અને 
ભ્રમણામાં પડી ગ!ઇ/- શ'કરે ગર્વ કર્યો તેથી તપમાં તે સૂર્યના ન્નેડીઆ 
થઇ ગયા. આપણે દ્વેષ કે ગર્વ કરીએ તે! નીચા પડી જપ/એ. પ્રભુએ પણુ 
માયાને ચઢવા દીધી, અતે આંખ મીચામણા કરે ત્યાં સુધી ગયુ* કયુ*” તેથી 
ભગવાનને પણુ વૈકુ'ક5 છોડી અવની પર અવતાર લેવે। પડ્યે!- કુદરત, કુદરત, 
તારા કાયદા કે!ઇને છોડતા નથી. કહા નનેપષશ્્એ આ બધુ* શાથી થાય છે ? 
૧૬ ડવાલો. 
કરાવે એ બછું ઝુડરત, પ્રભૂ છે એક કરનારે।, 
આ બધુ” કરવા કુદરત પ્રેરે છેઃ અને પ્રભુની પચ્છા વિના કે!ઇ કાંધ 
- કરી શકતુ' નથી. પ્રભુ એક કત હર્તા છે. હરિ કરે તે "ખરી, ભગવત્‌ કરૈ તે ભલી. 
ગીતિઃ- -માટે અવની ઉપર, બ'દર ન્યાં છે ન્નેડીઓ સારૂ 
ત્યાં પ્રભુ પગટયા પ્રેમે, લાગ્યુ એ સ્થળ પ્રભને પ્યારૂ'* ૨. 
રામા રામા રામા હરે હરે રામા. 
શખ ચક્ર ગદા પદા, પીળા પીતાંબર, મોરમુકટ, મુખે મીઠી મધુરી 
મોરલી, ચતુજ્ુજ મૃતિ જ્ેડીઆમાં પધારી. અતે એવા પભુ આગળ 
જ્યએ મસ્તક નમાવી બે હાથ ન્નેડીઆ. ન્નેડીઆનું મહત્ત એવુ' છે. વળો 
જીવે! જ્નેડીઅની જરડ્ેરીઅઃઝત જબરી છે. ન્નેડીઅ વગર ભોગ નહો”. 
જોડીઓ વગર ન્નેગ નહો. ભોગ એટલે ખાવુ*- પીવુ, . વૈભવ ભોગવવા. 
_જેગ એટ્લે ભેગા મળવુ. નનેગી થળ પ્રભુ સાથે યોગ સાધવો; ખ્યાનમાં 


ભગવાન સાથે “્નેડાનુ', એનુ નામ જગ. ન્નેડીઆ. વગર ભકિત નંહી,. : 


. ભોકલા કોની ભક્તિ કરે. “અહખ્રહમા” હોય ત્યાં ખીન્ને ભગવાન લાવે. કયાંથી? પ 
તો એક ભકત અને બીન્ને ભગવાન- એટલે ગએ બે નેડીઆ. ન્નેડી 
ક જોડાજ્ેડ' એઠા કે સામીપ્ય સુક્તિ. -થોગ થાય તે! ' સાચુજ્ય. _સુક્તિ. : ન “વળા જ 


્ેરેલાકઃ કપોલ કલ્પના * કરનાર, પાક કશાસ્્રીઓ વો કહે. છે. કસ સગા. હ 












૧૭ 
ર” બે હાત્ર ભેગા થાય તેથી એનું નામ ન્નેડીઆ. લાડવા બનાવતાં . 
ભો।જનવેળા બે હાથ ભેગા થાય, અને ભજનવેળ'-ભૂતે વ'દનવેળા બે હાથ 
ભેગા થાય. હાથ ભ્નેડ કરે, તાળી પાડે, “ન્નેડીઆ તે ન્ેેઠીઆ, જ્યાં પ્રમૂ 
પારણે પાોટીઆ-” પ્રભૂએ મૂળ સૃજ્ટિ રચી, અ] પોતે એકના અનેક 
થયા ત્યારથીજ ઇ“નનેડીઓઆ” પ્યાનમાં રાખી મુક્યું હગું. તમે કહેશે કે 
તે કેવી રીતે? તે। સાંભળે. 
૧૫૭. અમહુાડ, 

ધભુ ન્નેડીઆ બદ? બાકણુ મ'દીર, પધાયૌ કરી પ્રેમ, 

જેનું ભ!ગ્ય સિક'દર, તે કુળ અ'દર, પધ્રાર્યા કરી પ્રેમ, પ્રભુ- 

પ્રભૂએ સૃષ્ટિ સરજતાં, એકના કર્યા અનેક, 

જે નહીં હોએ ન્નેડીઅ તો, શાનો કરે વિવેક, રે. પભુ. ૧ 

મૂળ પજુ પોતે એક “એકા હ' બઠુ સ્યામ્‌/”” એવી ઇચ્છા થતાં 
પે!તેજ અતેક રૂપે ષાત્ત થયા. સદ અસડ્તે। ભેડ એટલે વિવેક, જે નહીં 
હોય તો સારૂં નરસું શું સમશતય? સત્‌ડ-ચેતન્ય-અસત્‌-%ડ. એ ખેને 
સમજને વરતવું તે “ વિવેક.” વ્હેવારમ ; “આવેઃ, ખેસે।,” એવે વિનય કરવે। 
તે પણુ વિવેક કહવાય. વાર્‌ ત્યારે *્જીશ્ત હજ કેટલાક નજનેડીઅ છે? અરે 
અતેક છે, તમે સાંભળતાં થાકશે। એટલા ન્નેર્ડીઆ છે. 

સૂર્ય ચ*દ્ર ખેઊ ન્નેરડીઆ, કૃષ્ણુ અતે બળદેવ, 

રામ ને લટ્ટમણુ જ્નેડીઆ છે, ખેઉ અવશ્યમેવ, ૨. પ્રભુ. ૨ 

હરેક અયેજ્યામઃં-હરેક પ્રાહ્ણીની દેહમાં-રામ વસે છે, પણુ લટ્ટ્મણુભાઇ 
વગર-લક્ષ દીખા વગર, રામ કામ કરતા નથી. તેથી રામલક્રમણુની ન્નેડી 
કહેવાય છે. એ બેઉ ન્નેરડીઆ છે. એકજ ઢાલનતી ખે ખાજુ. મઃખુસમાં 
“રામ્‌” નહીં હોય તો લક્ષ શું કરે? અને લક્ષ નહોં હોય તે! “રામ” શું 
કરે? વાર્‌ ત્યારે કૃષ્ણાવતારમાં કોપ? તો કે હા, હા. 
. કૃષ્ણુ સુદામા, રૃષ્યુ અજીન, એ પણુ ન્નેડીઆ "ખાસ; 
.. સખા મિત્ર એ પવિત્ર જેડી, એક ખીજ્નના દાસ રે. પ્રભુ. ૩ 
_ સખા ભાવે કૃષ્ણુ ને અજીન એકજ, કૃષ્ણુ સદામા: એ ન્નેડીઆ 
. સખા. સ*દીપની ગુરૂને ત્યાં સાથે ભષયા, સાથે રમ્ય, સાથે ભમ્યા, અને 
સાથે અભ્યાસ કર્યો. સુદામા જેમા ગરી મિત્રને કૃષ્ણુ જેવા મહા પણુજ 
_ શૂલ્યા' નહીં, અને એઃળખાણુ રાખી. તાંદુલની એકેક * સઠ્ઠી સાથે એકેક 
; પટરાણી ડલ છ્દોસન નિદ્રાસનમાં ડોલવા. લાગ્યુ. એનું નસ મૈત્રી, એજ ન 





"રે. 
સત સુજ્નતા, એજ સાચો સખોભાવે- થાયું આપે તે મિત્ર, ખાય તેનું 
ખોદે એ મિત્ર નહી* કહેવાય. * 
૧૮. 'પદઃ 
બ્ડાલા મારા જ'1મ!નતા તાંદુલ લીષા, તેના મહેલ કનકના કીધા, 
રામ, હરિવર સ'કટ હર્તા, 

મને ધરી નથી વિસરતા, રામ, હરિવર સ'કટ હર્તી. 

સ્ુદામાના તાંદુલ લીવા અતે તેના મડેલ સોનાના કીધા, પૈસાદાર મિત્ર? 
ગરીબ દોસ્તને વીસરી ન્નય અથવ! તો તેતે દેખી ખષુ-કરે, તો તેતી જૈત્રી 
અને તેનો પૈસો લહ્ટમી વરતે વ્હાલે ના થાય. વાર ત્યારે ટુ'%" કરે!. એવા 
સુમિત્ર ક્સીજીગમાં કે!ઇ, જુમલ ન્નેડી છે ? તો કે હા. -સાંભળે!. 
સાખીઃ --મહારાજ ને મોતીલાલ બે, મોતી અને માણેક 

એ પણુ બખે નનેહીઅ છે, ઓલા ભવના લેખરે. પ્રભુ. ૪ 

, ચેલા ભવના લેપખ્મથી સહ આવી મળે છે. અતે પૂર્વને। પ્રેમ પ્રગટ 
થાય છે. ““પ્રમટત હે પૃરવકી કરણી, તજ સમન શેોચ અન્નણુ.”? 

આ અવતાર પ્રભુએ બાહ્મુને ત્યાં લીધો. એમ આપણે કહ્યું, પગુ 
આાહમણુનું ધર પ્રભુએ કેમ પસ"દ કર્યું? એનું કારણુ એમ છે કે, પ્રભ 
અવતાર લેતાં ક વર્ણાશ્રમ ન્નેતા નથી. પવિત્ર હદય જ્નેય છે. ગુણુ ન્નેય 
છે. ભક્તિ ન્નેય છે, કહ્યું છે કે ચુળાઃ પસાલ્થાન ન તુ કિસ ન ત થય: । 
સ્ત્રી છે કે પુરૂષ એમ લિંગ એટલે ન્નાત ન્નેવાની નથી. તેમજ નાનુ છે 
ક મોટું એમ વય એટલે ઉમર ન્નેવાની નથી. પણુ ગુણુ ન્નેઇ 
“પાત્રતા દેખી ગ્રજી પધારે. પ્રમૂ તો ચુદ્રને ત્યાં પણુ પષ!રે. ન્નતે 
_ભ્રડત ન્નેઇએ. ન્નતે વાણીએ! છે કે ખ્રાહ્મણુ એ વણું ન્નેવાની અથવા 
ઝૃહસ્થ છે કે સન્યાસી છે એમ આક્રમ ન્નેવાની એટલે વર્ણાશ્રમ _ ન્નેવાની 
પ્રભુને જરૂર હોય નહીં. પ્રબુએ શુદ્ર, ચમાર, મે।ચીને ત્યાં અવતાર કીધો 
હતે!. રોાહીદાસજ વગેરે ન્નણીતા ભક્ત છે. ધેડને ત્યાં અવતાર લીધો હતો. 
મહાર ન્નતિનો ભક્ત પણુ થઇ ગતે! છે. દરછને ત્યાં અવતાર લીધો હતે. 


ક ક ઃ. શુકારામ, નામદેવ, પ્રાગજી વગેરે ભકતો પ્રખ્યાત છે. હન્નમને ત્યાં અવતાર 








ધો હતો. સેનોનાઇ ન્નણીતો છે. વૈશ્યને ત્યાં અવતાર લેઇ અથવા 
બ જેશ્યને. વશ લઇ શામળશા શેઠ થઇ ભક્ત નરસિંહની હુંડી સ્તીક્ રી 
ક નેશ્સે” યાના આપનું શ્રાદ્ધ સાથુ. એ વાત * પણુ જ્ગ જહિર્‌ છે. એ પરથી. 
ી જ્મ [ ન ક ગભને ને : ક કોઇ, / પણુ ગતિમાં _અવતરવામાં લાજ | લાગત તી 





ર 


૧૯ 


નથી કે તે ઈ તેથી વઢલાઇ જતા નથો. પગુ [ભન્ન ભિન્ન કોમમાં * 
એટલા રું (૨ અતતાર લીધેલો કે જેધી' ખ્રાહાણુતો ખ્રાહમણુત્વનેો, કે શ્રી પ્રભુને 
લાત 'કમારી બડાઈ ફરવાનો, અહકાર ક"ઇક અરે છૂટે અને એવા * 

ખાફઝાણુને મહા પુણ્ષે પ્રાપ્ત થયલાં સ્રાક્તના કાર આગળથી થ્ાહ્મણત્વને 

' મતિગર્વ પાછા હઠાવે નહી. 

તો પણુ વ્હેવારમાં વર્ણાશ્રમ અતે આવશ્યક છે. અતે તેથી તે શાર્મ 
પ્રમાણુથી નીભાવવે। છે. એમ ન્ન'ભીતે ભગવાતે બથ્રાકશ્મગ્તે ત્યાં -અવત!ર 
લીધો. તેથી બાહ્મશે ફૂલાઈ જઈ ગર્જ કરવાને! નશ્રી. બ'હ્મણુ ભૂદેવ છે 
એએ સર્વ માન] છે. અને એ શ'સ્્ર સમત વાત છે. પર"તુ બાહ્મણુ હોવા 
છતાં નતે શાસ્ત્રધી વિર્‌"્ત વતે તો વિતા 4 શાક -વત'શ£ અસ્ર શ'સ્ત્રથી 

'વિરદ્ધ ચાશનાર પોતાના વિતાશનુ' અસ્ર તેયાર કરે છે યજુવેદના મહા- 
ચ્મ'2્રમાં કહ્યું છે કે “ ત્રાલ્ષમોડ: સુણ રરવો1?' ખ્રામ'ગ્‌ ભગત નનું મોડુ 
છે. તેથી ભાદરવામં શ્રકા સહીત બ'હ્મણુતે મેઢે જે લ'ડવા પડેતે 
'પભુને પહોંચે છે ખે હાથ ભેમા કરે એકલે લાક્વા સમત્નય. હાથ ન્નેડી 
“જ્માડેલા અતે ભૂદેવે સ્ત્રીકારેલા મોદકતો પ્રસાદ-ત્રાનગી મોકલનારના 
મૃત સગાતે પુણ્યરૂપે ષાપ્ત થ!ય છે. એતો બભહ્મ પોષ્ટ હાફીસતી લ'ડવા 
નાંખવાની લેટર બાકસ -સ્વીટળીલ બીઇસ--#હૅૈવાય. મે!દકતી સનદ તે 
પભુમાં, વિના ષમ!દ, પમે।દ કરનાર બ્રાહ્મણુનતેજ મળે. અને સ્વર્ગના દરવા- 
ન્નને। ₹/ગ્તરે।-ટાલટેકસના કલેકટરને।, પ્રભુ દારમાં પેસાડવાને અને કથા 
કારને બેસાડવાનેો, પરવાતેો પગુ પવિત્ર બાહ્મ'ગુ”ેજ પ્રાપ્ત થ!ય છે. પ્રમાદ 
કરનારને નહો, પણુ પ્રમોદ કરતારને, બાહ્મપગુ વના મદદવાળાને નહો, 
પણુ “મદ”ની વચ્ચે “કહાતેો” “માત્રા” ચડાવે તો જે “મેદ” થાય તેવા 
ખાહ્મણુતેજ એ પદ પ્રાતત થાય છે. ન્નેડીઅ ગામે એવા શ્રોર્રીય, બ્રહ્મ- 
નિગ્ઠ, અ પ્રજીી પ્રેમસલ્લયુા। ભિતમાં પ્રવીગુ એવા પુનીત બાાહાણુતે 
ધેર પૂન્ન્ય “જયદેવ”નુ' જીઈતવ'ત ફૂળ દીપાવવા શ્રો પ્રભુએ નિશ્રય કર્યો. 

૧૯ ચે।પાઇ 
ઊ'ચ થબાહાણુ સાત શ્રીમાળી, ત્યાં નજર કરે વનમાળી. 
વદે વેદાંગ જ્યોતિષ શાસ્રુ , ક'ઇક ભગી ર્વા રિ”ય છાત્ર. ૧. 
 '* શ્રુણ્ય શ્લોક જયદેવ, “જય દેવ જ્ય દેત” એવી ગભુની આરતી ઉ- 
_. “તારત્ા ભાગ્યશાળી નીવડયા. એવા પિશ્વવ'ઘ વચ્વાતે હક્તર વાર ' ધન્ય છે, 
“કે જેતા વશમાં વશવધક-તેજ.વી સુકિતદાઈ મોતી પાકે એના ચર્યના 
મ ન અને. શકરના શકર રૂળદીપક મ પોતે પ્રગટ થયા . 


' ણાં પત્ર ત્તે પુષ્યશાળા, . હેશી જયદેવનુ' કુળ બાળી, 
શાસને ધેર જન્મ્યા મસારાર, અજ-માએ લીધો અવતાર. ર. 


એવા ર ાતિષા અને શાસ્ત્રીના વિખ્યાત વ'શમાં પભ્ુજ પધાર્યા. અને 
 સુણ્યશ્લોક મહા પ'ડીત સ'સ્કૃત ભાષાના ખાં એવા શાસ્ત્રી ઝ તાત તુળન્ન- 
_સકરના પોતાનાં પુષ્ય પણુ સુફ્લીત થયાં. શાસ્ત્રી તુળન્નશ'કર જેવ! વિદ્દાન 
 “ અહાનિઇ મ્ોત્રીય ભૂટેવ ન્નેડીઆમાં એ વેળા એ પોતે એક” હતા. એમતુ' 
સંસ્કૃત સાન અને પાંડિત્ય તેમજ સોજન્ય ન્તેઈ એમની સાથે સ'બ'ધમાં 
આવનાર ઉરકોધ# આશ્ચર્યચકિત થતા હતા. એમની પાસે ક*'ઇ ક"ઇ સ'ન્યા- 
સીએ પણુ હાત્ર થઇતે રહેલા એવા વિદદાન શ!સ્્ર નિપુણુ શાસ્ત્રી પ્રજુ 
કૃપાને પાત્ર હોય જ હોય- હે પ્રભો, એ પુષ્યાત્મા જ્યાં હોય ત્યાં તેમને 
અમર શાંતિ બક્ષે. એવા સુપાત્ર પિતાને ઘેર સાક્ષાત્‌ પ્રજૂએ પોતાનુ” ચતુ- 
જુજ સ્વરૂપ સ'તાડી જ્યારે સપુત્રરપે પાગટય ક્યું” ત્યારે માતુનીએ મગળ 
ગાવા મ'ડી. 

૧૦ ધ્ાળ- 

(વટ સાવિત્રી વ્રત આજ ) 


તાત તુળાજા?'કરને ધેર એ કુળ રીવા રે 

ભલે પ્રગશ્યા શ્રો પુરૂષોત્તમ એ ખડુ જીવે।રે. જ્‌. 
ભાગ્યશાળી સાતને તાત, ધન ધન તસમતે રે. 
ભાનુમતી જસે।ાટડાતેો પુત વ્હાલા છે અમને રે. 


શાસ્ત્રીજી તાત તુળન્નશ'કર અને માત ભાણીબ। -ભાનુમતિ-જશને લેનારી 
અને જશતે દેનારી, જશોદા જેવી જગ નતણીતી સતિ. આ બેઉ ૬*પતીનતે। 
ર્ષ ત્રિબુઃનમાં સમાય એમ ન છતુ*. પુત્ર જન્મ અને તેમાં વળી પરોપકારી 
પુત્ર પ્રભુ પોતેજ પધારે ત્યાં ખ્રશ્ન!ન'દ સિવાય ક શરુ હોપ, શાકે ? અને 
તે કોને વ્હાલો ન લાગે ? ર 


જાના. વાગ્યને!. ભાનુ સૂય નિર નમણી સાધેઃરે.. 
ભાનુ સૂય" અતે દિ દતમણી * જગતને. અજવાળુ” આપનાર. એકજ છે. 







પ ક પા ક ખે * હે... ઈ રદ 
કે નેક પક બન. જ જા ત દ કતા 





પક મર. ડે કષિ, ભા ક 


તેજ સાચો દિનકર છે કે જેના કર. એટ્લે કિરણુ જગતનુ અ'ધાર"કાહી - 
ધને. સાક્ષાત્કાર કરાવી. સ્ક્ત આપી 'સ્વય' પ્રકાશનું, “સાન, ભાન ચાને - ન 





દ્ેયૃ ી 
એ જૂદા જદા નામો છે. સ્વરૂપે જૂદાં નથી, સૂર્યનાજ પર્યાય છે. 

આધ્ધત્ર આપે એવધાણ, ઓળખી રાચે?. ૩ 3 

એવા સાચા દિનમણીને ધન્ય છે કે જે મોક્ષ માર્ગ પત્રટ કરી, 
અ'ધારાને અ'“ધઃરી ઓરડીમાં એકડુ' કરી, સ્તનનો અગ્નિ સળગાવી, 
અ'ધારે અજવાળાં કરે. ૭પન કેરી યાદવે શ્રી કૃષ્ણુના સ'બ'ધી થઇ ફર્યા- 
પણુ અ'ધારૂ તર્યા નહી'"- નર્યા ન્તદ્વાસ્થળી કર્વામાંજ કાવ્યા. પરતુ 
ઓધષ્ધવે તો જવતાંજ તેમને ચતન્યમય એ ળખી કાઢયા. દર્શન લાભ લઇ 
સત્સગ કરી મુક્તિ મેળવી. તે પ્રમ'ણુ આને પણુ ઘેર બેશ ગગા આવે 
તે! સાન ગ'ગામાં ન્હાઇ લેવું. ડુબકી મારવી, પણુ ડૂબવુ «હોં. વસ્તુને- 
આત્માતે-- આત્મારામને--આત્મઝ્યેતે સૂર્ય-શ'કર  દિનમજી---દીનાનાથને 
ઓળખી આન'દ લેને!. કેમકે પુરષોત્તમતે ઓઆળખેથી પૃરષાત્તમનતું પરમપદ 
અાપ્ત થાય છે. જે જેતુ' તે તેને આવી મળે છે. ભલે હોય ગમે તેટલુ” 
છે, પણુ નજીક આવી મળે છે, તેથી આ શુભ પસ'ગે સગા વ્હાલ! 
ગાય છે:--- 

૨૧. જશું અદ નટવશજ વસ'ત. 
પુરણુ પુરૂષોત્તમ પ્રેમે પવારીઅઃરે ; 
સૈ। ગ!યે છે મ'ગળ ગીંત, ધરી પ્રીત, પૂરણુ. ૧. 


અખંડ પુરષોત્તમ સાકાર રૂપે પ્રભુ પધાર્યા. તે એટલા માટે કે સનુ- 
ષ્યતે અખ'ડ રહેવું-અસ'ગ રહેવુ કઢણુ છે. તેથી તેમને સત્સગ કરવાની 
ધી જરૂર છે. અને સત્સગ થવા માટે સદુપદ્દેશક, સાકાર અતે સચુણુ 
પ્રભુને, ભકતો આગળ પધરાવી, પૂજે છે. અતે પૃન્નવે છેઃ માટે સદા સત્સ'ગમાં 
રહેવું. નવડે। શૂં કહે છે ? 
૨૨ ડવાલી. * 
_ નવડે નવ તુ* કરે જે, સદા સત્સ'ગમં રહે ને. ફે ્‌ 
 સત્સ'ગથી નવડે નવ સિદ્ધ થાય- અને મીડુ' ના વળે. તેમ સાતડે 
# સાત પણુ થઇ નય નહીં- નવને। નેક ટેક દઢ નિશ્ચય ન્નેઇ લો. ૧-૯ 
એવો સત્સગ કદી ચૂકવો! નહીં. એકરૂપ, એકર*ગ પ્રભુ પરાયણુ, નિષ્કામ 


“સત્સગ સમુણુ ને સાકાર 'ચુણુ ને આકાર, ગુણાકાર પણુ તેને લ 


; કકકકટ૧૦૯ક૫ત૯. વે વરે વસ્મવતાયુવેસિ એવરવં રસનોવતાથાઃ નવ તે નવે. * 


૨૨ 


પદે પદે નવીતતા છતાં નવ. એતુ' નામ નવડો. વારે તમે તવડા રૂપી 
સત્સ'ગમાં શું શીખ્યા ? નસ્વડેો.-હુ' વડો કહેવડાવવા માંગતે! નથી- નને 
કે દશે આંકડામાં એ વડે છે તો પણુ એ શુ કહે છે? હું “વડે” 
નથી. માર પ્રભુ “વડે!” છે. અમ કહી, અમ સસમજી સત્સગે રહી 
પોતે પૂર્ણ-પદતે પામ્યો છે. પૂર્ગાસ્વૂજના વ પૂડોતેત્રાવશ્િજ્ત્રને 1 પૂણુ માંથી 
પૂર્ણા ન્તય તોપણુ પૂર્ણુજ રહે. આ બાદબાકી. આબાદ રહે તે બાકી. ને 
ખકી રહે તે સા આબાદ. આ પ્રમાણે આબાદ રાખનાર ઇશ્વર છે. તે 
કમના અધિષ્દે!તા, ક છે* ખરા જીવન રથ-મતે!-રથના સારથી છે. 
"પૂરૂ જીવન કે।ને કહેવું 


જેના જન્મતાં જન્મ લેનાર પોતે રડે, ને બીન્નઓ તે ન્નેઇ હસે 
પણુ એ જન્મ લેનાર જ્યારે મરે, ત્યારે મરતાં પોતે હતે કે “ હું' કત વ્ય 
કરી પાર પય્યો! છું. જવન મુક્ત વિદેહ મુક્ત થનો! છું. પર્ણુને પામ્યો ષક 
મતે પૃણુ સાક્ષાત્કાર થયો છે ” એમ કહૅ, અને એના સગાં સ્નેહી સહુ 
રડૅ કે સારો માણસ સત્પુરૂષ ગયો. આમ ધમની બાબતમાં નીતિમય 
ચરિત્ર જવાનું છે. બાષા કે પરિભાષા ન્નેવાતી નથી. પણુ મનુષ્યની જૃત્તિ, 
બતન અતે ચરિત્ર પર સત્ય જીવનને! આધાર છે. “ ભાષાને શું વળગે ભૂર્‌, 
 રણુમાં જે જીતે તે શર્‌. ” ચરિત્રવાનની બલિહારી છે માટે કહ્યું છે કે:- 


૨૩- રુહુ- 
જનની જણુ-ટે ભકત જ્નઃ# કાં દાતા કાં શર: 
નહીં તો રહે જે વાંઝણી, મત ગસાવીશ નૂર. ૧- 
ર સીયાવર *ામચ'દ્ર કી જે. 


ભક્ત, દાનેશ્રી, કે શ્વરાતે જ્ન્મ આપે એ માતાને ધન્મ છે. ધમ, અથે, 
"કામ,ને મોક્ષ એે ચારે સફળ કરનાર સનુૃષ્ય, કતવ્ય પરાયણુ થઇ, વિજયી 
_ નીવડે છે. ધર્મથી મનુષ્ય પરીક્ષા-કસે।ટી થાય છે. સુવર્ષા અતે સતવુષ્ય 
ચાર રીતે પરખાય છે. તપાવે, ટીપે, તાણે, છીણે, તોમે તેના તે. એ 


.- સત્યુરૂષ લક્ષણુ. તે. સ્વરૂપથી ચળે નહીં. કોઇ ગમે તેમ વર્તે, પણુ જાતે. 






હ પાઃ ક ળવી સ પ ડે? થવા ન ક્ષય તે. .. સહ્યુર્વ - કહવાય, 





ર૩ 


વપ્છુ તો સિજવચાવા અસિ જસ્‍્સઃ વરલ્વસિ | 

વરાઝલર પરિચ્છંક વગસતિર વજરોત્તિ ચયા ॥૨ ॥ . 

સ છે કે નહીં એ ભેદ વાણીથીજ કરે છે. મંત રૂપાં નામ 
ક સરસ્વતી દેવી છે. વિદ્દાન છે કે મૂરખ-કે મ્ડારખો. 
તે વાણી વદે કે તરત પારખી કહાહી સરટીષીકેટ આપી દે છે- એવી હ'સ 
વાહની, વીણા વાદીતી, સરસ્વતી માતને ધન્ય છે. એવા સરરટી'ીકેટ મેળવેલા 
સરસ્વતી ત્રિય-સત્વતીના પ્રાણુ, ચ'ચળ લકટ્ષ્મીન! સ્વામી, સકલ શુભ ગુગુ 
સ'પન્ન, ભવિષ્યના કીર્તનકાર્‌ -પ્રભુ પાતે-તીથ રૂપ તાત તુળનનશ”કર્તે ધેર 
પારણે ઝૂલવા લાગ્યા. માતુશ્રી ભાણીબઆ મનમાં મલકાત! ભવેષ્યમાં ચિત્ર 
ચિત્ર જગતને ઝૂલાવા નચાવનાર, કુદરતની પાછળ પાછળ ઝુદાકુદ કરી, 
આગળ આગળ સય માગે ચાલનાર, સુપુત્રને ઝુલાવી આન'દ લે છે. 


ર૪. પારણું. 
પાહા પોહો કામણમારા પોઢો પારણે રે, 
માતા ભાણીખબા ઝુલાવે ખૃરષ્યૂુ ત્રેમથાં રે. પોટો. દ. 
બ્હાક્ષપ અચ્કચાળા અઆરદિ અનાદિ છે! તસ રે 
ખોયા ખખડાવે છા, લક્ષિત લીલા હછેર્થીરે પોટો ૨. 


ક[મણુગારા પલભુ કાસષ્યું ટુમગય્ુ કરવા આવેલા હોય તે અખીલ જગ- 
તને વશ કરે તેના ઉપર કોનું વશીકરયુ ચાલી શકે ? અથકચાળા કરી 
ખખડાટ ભભડાટ ન કરે તો લલીત લીલા અને લહેર થાય પણુ કયાંથી ? 
પણુ તે સવે નિર્દોષ અને આહલાદક. કથા જીતનના શ્રોતા જે ભકતો 
તે પૈકી કોઇ વિવ્હળ કે વ્યમ્ર કે વાતુડા હોય તેના ચિત્તને એકાગ્ર 
ડરવા માટે ખખડ!ટ ભભડ!ટ ઝુદાકુદ કરવી પડે. નેતુ' એકાગ્રચિત્ત છે 
તેના હાથમાંથી તા અઆ આવેલો અમુલ્ય હીરો છૂટે એમ નથી. 


આવ્યોઃ સતનેદ સાત્ધો હીરો મારા હાથમાં. 

નિર્ખુ' હરખી પરખી બ્હાલા તમને બ્હાલથીરે. પાઢા. ૩ 
- આ પ્રભુને જેણે : ઓળખ્યા છે વ્વ સેર મો. આ જન્મમાંજ 
થઇ ગયુ' છે. ક 
મ  અસમાબરૂષાનત સ સંજચાસ્સ? _ચિતશ્વસિ ની ન 
ક _શગવાન કહેછે કે કે જે અસાત છે. _ અણુસમજુ છે: શ્રષ્ધાં રહિત છે. 


૨૪ 
સ'શયની દૃષ્ટિથી ન્નેય છે. તેને! તે। વિનાશ થાય તેમાં એ અવિનાશી 
શું કામ અટકાવ કરે ? ભાગ્‌ીબાને બારણે અને ભાગીખાને પારણે તર્જ 
પોઢથયા છે. તેમ ૭તાં. તભુ પોકારીને કહે છે કે “હુ'હુઆંહી પોઢવા આવ્યે 
નથી* મારે તે! કથા જીર્નન કરી ક'ઇકનુ' કલ્યાણુ કરી તેમને તારવા 
છે. પ્રભુને તાંડવ વગેરે નૃત્ય કરવાની ટેવ છે. તેતો -ઉપયા્‌ગ કરી આન"દ 
આપીશ. અ'જન રાલાકા સાથે લાવ્યો! છુ તેથી માયાનુ' અ'ધાર' ખુણે 
ખોચરેથી શોધીને આ ત્તાનાં જન શલાકાવડે દૂર કરવુ” છે. આ જગત દુઃખ 
દરીએ ભાસે છે તને સુખસાગર સાખીત કરવો છે. અ! ઉ'ચે આકાશમાં 
અને અખીલ બ્રહ્મ'ડમાં જ્યાં દેખુ' ત્યાં સોનાને પારણે સોનાના મોર 
દેખું ષુ' તેવા દેખ!ડવા છે. 


જપ સલુન, 
સો।નાને પારણે સોનાના મોર (૨) રાધાને બારણે ન'દ કીશેરર- (૨) 


પારણુ' સોનાનુ' ને પારણા પરના મે।ર પણુ સોનાના. પ્રભૂ બાહ્મ રૂપ; 
અને ન્યાં ન્નેઇએ ત્યાં આરાધના કરનારને બારણે-રાધાને બારણે-આન'દ 
કીશોર હાજરા હજુર સુદરીન દેતા 'ખડાછે. માટે શુ* કહે છે? 


સોનાને પારણે સોનાના મોર (૨) રાધાતે બારણે ન'દ કીશોર. (૨) 


આ પ્રમાણે શાસ્ત્રીજી વુલન્નશ'કર્ને ત્યાં સુપુત્ર ષાપ્ત થતાં બધે 
આન'દ આન'દ થઇ રહ્યો. ધરડાંના સુન્ય ફલિત થયાં. સગાં વ્ડાલાનાં દુઃખ 
દ્ર થઇ ગયાં: સહુ ઉત્સા!ઈહત અને પ્રફુલ્લિત જણાયુ. શ'*તપર ચિત્રેલાં 
અને ટાંગેલાં, દેવતાએ અને સ'તમહ'તના ચિત્રો પગુ જીવત જેવા 
જણાયા. અતે પ્રજુને પૂજ્વા તત્પર થતા ભાસ્યા. એમ 'કેમ ન બને? 
મુડદાને પયુ સજવન કરે એવી વિભ્ૂતિ-મોહીણી-મય કથા કરી પોતાનુ" 
પોતાપણું સ્થાપિત કરવા અવતાર લીધે છે, એવું આન'દમય જવન * 
સર્વેને જન્મસિષ્ધ હક છે, છે ને છે. આ પ્રસ'ગે દેવતાએ। આકાશમાં અને; * 
અપ્સરાઓ સ્વર્ગમાં, મગળગીત ગાઇ પુષ્પણ્ષ્િ કરવા લઃગ્યાં. દેવના ૬*દુભી 


વાગ્યા. એની પવિત્રત!, શીતળતા તથા નિમ ળતા નઃ નદીના નીર" 


“થના ગયાં, : અતે એતી તેજસ્વતા  ન્નેઇ દિનકર એવે! ને ર તે પણ 
ક બંડ જુ હાડા બની કફ કેઆ ખાનને સૂર્ય * કાણ #. પ્રમાણે ક 


સમાય. અ લા કાનમાં - 'સસાય ! પણુ : આન (લના ક... 








ર્પ્‌ 


૨૬ અઆપ્શાવરી (પીલુ) 
_આન'દ આન'દ આજ થયે છે, વિશ્વ બધામાં વ્યાપી ર્દ્રો છે. આન'&- ૧ 
કૃષ્ણુ જન્મથી, જગ બધુ ન્નગ્યું સર્જ બામાં તુ'જ રહ્યો છે. આન'દ- ૨ 


“સૂર્ય? એ, પ્રભુને પ્રતિનિધિ છે. સૂખા છે. મનુષ્યતૃ* મન પણુ મત- 
સખે! ડેરે ત્યારે મનનો સખોન્ટ છે. પભુતે પ્રણામ કરી ભક્તથી ભમવાનને 
વશ કરી લે છે. _ઝભૂઝન્સને આત'દ કેમ નહીં" થાય, પોતે કાણુ, ડયાના, 
ડયાં આવ્યા છે તેનો જન્મભર્‌ વિચાર કરી વર્તેન દરવું એજ કર્તગ્ય. અવતાર 


શી 


અવતારમાં પણુ ફ્રેર છે. શુ' ફેર છે ?₹ તે સાંભળે. 
- હુહે।. 
ક્ષ્ણુ જન્મતાં “કદમાં, દેવકી ને વસુદેવ, 
પ્રભૂએ- પ્રગરી છોડવ્યાં, માત પિતા તત્ખેવ. 1. 
એ પૂરણુ અવતારથી, આ અવતાર વિશેષ, 
માત પિતા આન#દ૬માં, દુઃખ નહી' લવલેશ. ૨. 
સીયાવર રામચ'દ્ર શી 42. 
પૂણુ અવતાર શ્રી કૃષ્ણુનો, પણુ તે વેળા તેના માબાપ તે! કેદમાં હત 
ડારાત્રહુમાં હતાં. કેમકે જ્નેમમાયા ગોકુળમાં જન્મવાની હતી. આ અવતાર 
વેળા તે! માયાને ભગવાતે વિદાય કરી હતી. અને તેને લીધેન્ટ આ અવતાર 
મોહમાયા દૂર કરી, દૂરું રખાવી, ભક્તને તારવા માટે લીધો હતો. એટલે મા- 
બાપ જરાએ દુ:ખમાં નહો પણુ સુખમાં હતા. એટલુ' અ! અવતારમાં 
પૃર્ણાવતાર કરતાં વિશેષ હતુ*. પૂર્ણાત્પૃણુ ની પેલી તરક પણુ કાંઇ બનેસ્/એ 
કરની? કલ્પનાનો કઇ પાર છે? એ તો પારા પેઠે આરપાર આસપાસ 
; આયાશ સુધી ઓતપ્રોત એઓજસમય, જશમય, અતે જ્યમય (વજ્યવતી છે. 
તેથી આવા સકળ શુભગુણુ . સ"પન્ન. સુપુત્રની મ્રાપ્તિથી વાહવાહ લીલાલ્હેર 
થળ રહે એમાં શુ' નવાઇ? સકળ શાસ્ત્રસ સસ્કૃતતો સુજ્ઞ અભ્યાસી, 
સ*સ્કારી સદ્દચુરૂ, ઉપદેશક જગદ્ગુરૂ, પરોપકારી અલષાકિક સૂય પજ સનાતન 
 ધષ*ના.(મૂળર્પે ) સ્થાપક, અતે આ દેહમાં ઉદ્ધારક, દેહરૂપી લેકકિક પ'ચ- 
_મહાભૂતના બંગલામાં? ભગવાન..પોતે આવિલભુંત થયા. સારા સ'તાન થાય તો 
_સાતપિતાના નામ અમર કાર્તિ તેવ'ત થાય છે. ન્યાં પજુ જન્મે તે ફૂળ તો ચુ 
પણુ સગાં વહાલાં ગામ. દેશ ચોદ બ્રહ્માંડ સર્વને સાથેવો મોક્ષસુખનું તેડુ 
આપવામાં આવે છે. પછી જેનું” ખેડુ” કુટેલું હે હોય તેનો ખેડે પાર કયાંથી 
પડે? રોમ નામની લુંટ છે, જે બાડું* ઝડપે તે ખરે. મુમક્યુનું' કલ્યાણુ થઇ _ 


દ આ 

જાય છે. આક તો. ડયે ન્નેયા ડેરે તે “વિભુ'તે વિસરી ન્નય*  મરડાટમાં 
રહીને મસરડાયા કરે.. પુત્ર જન્મની બલીહારી. છે. પુત્ર તે પ્રાપ્ત થાય, પણુ 
“પુ” નામના નરકમાંથી તારે 'ત્યાર ખરા. નેને પુત્ર નથી, અતે જે ગ્રતર 
સાટે તલસે છે અને લાલસા રાખે છે તેના દીલાસા માટે ગક કવિ કહે છે કે 

ઝાત? ઇરેરાયા વષેસત્લેદ છતેજ ન ! 

અ્રિગસાળો છરેસ્ત્રાળાસૂ નારિતિ પુત્ર રસો રિપ્: ॥21॥ 
મનુષ્યને વ્હાલ!માં વ્હાલી ત્રણુ વસ્તુઓ છે. ' પોતાની ભાર્યા, પે!તાનુ” 
ધન અને પોતાના પ્રાણુઃ એ ત્રણે વસ્તુઓને પુત્ર હરી લે છે. માટે 'પુત્ર 
રિપુનુ*-દુશ્મનનું--ક।મ કરે છે. જન્મે એટલે પોતાની માતા. જે પિતાની 
ભાર્યા છે, તેને હર્‌ લેય કે મરણુ તુલ્ય કરી નાખે. મોટે થતો તય તેમ 
જમાં તેમાં પિતાનું ધન વપરાવી નાખે. મરવા પડે તો પિતાના પોતાના 
પ્રાણુ જતા હોય એવુ પિતાને દુ:ખ ઉત્પન્ન કરે, અને ન ડરે નારાયયુને 
પુત્ર મરી નત્ય તો પિતા પોતાને મરણુવુલ્ય માને. માટે જેને પુત્ર હોય તે 
ભલ્ષે સુખ માતે, પણુ જેને નહી હાય તેણે હૉસ કરી હોૉસકાસ ગુમાવી 
હાસ્યને પાત્ર થવાથી શું વિરોષ છે ? 

અહો' તો મભુ પોતે પુત્ર રૂપે પધાર્યા જાણી ભાણીબ્ર માતાના હરખ 
માતા નથી. સુમાતાના હરખ સમાતા નથી. આ પુત્રતો સાક્ષાત્‌ પ્રજુ ત્યાં 
પક્છી રી કમી હોય? ડહ્યું છે કે :-- 

ળજ્નાવિ તૃઘ્વગ પવુરિવતેન સસર્ષિમદ । 

જ્યેઃનાવિ ણવુમગ જુ ચાલિ લરુશતાસ્‌ પરશા. 

એક સુશ્ક્ષના પુષ્પ સગ'ધ પસારી આખા ઉપવનને સિને કરે છે, -એડુ 

ચ*દ્ર હન્નરોા તારા કરતાં વધુ તેજ આપી તિમિરને દૂર કરે છે. તેમજ ગ્મેક 
સુપુત્ર કુળને ઉ'ચી પાયરીએ ચડાવે છે. પરમ પદ અપાવે છે. સારાં સંતાન 
માતપિતાના નામ અમર કરી ઉન્ત્રળા અને કીતિંવૃ"ત કરે. છે. કેટલેક, હવે 
શભ ક માતપિતાએ આ પુત્રના. ન્નેશ ન્નેવા જેશીઓને ેડાવ્યા- 
ર્ય ડ્ર 





ક ઉત: શહીને 'પાતન કરા, ન્નેશીરાન# દાસની મહીસે, રાવત પ. ુ 
રી _પ્રત્રના ન્નેશ તમે જેઈ દીયો, સનેશારાજ, પુશાના ન્નેર' તમે નેણ દાયો. 
ન તા. જઇ નામ, રડ. ક્હી દીષો, “ભેશીરાજ,, પુત્રના નનેશે તમે નઇ દી ક 
.- નનેશી તેડાવ્યા. પોતે જ્નેશી, પયુ સેતાના . નેશ ચ્ોતે, ના મે. નની મ 
છછે. જોત નેય સો પણુ બન્નતી ચલાહ હોક તો સાર' કળ 









ક 


૨૭ 


ન્યાય પતે ના કરવા. કાયદો હાથમાં ન લૈવા. ડાક્ટર બીન્ન ડાક્ટરની દવા 
ખાય. એમાં સેવી સલામતી અને ગૌરવ. કથાકાર બીન્સની કથામાં ખેસે એમાં 
તેની 1િરભિમાનતા: સાની સ્ાનીને ઓળખે. ચોર ચોરને પકડે. ન્નેશીઓએ 
પોતભો * નોતો તેંથી શોસ્રી તુળશ્નશ'કરની શરમે તેતે મોન આપવાં પધારી 
પુત્રના ભ્ેશે નેવા લાગ્યા. તુળન્નશ'કર પૂછે છે. 

કેવાં શુભ મૂહ્તે" પુત્ર પ્રસવ્યો, આગળ કેવાં એ કરરે ડત વ્યો, 

ભવિષ્ય સાચે સાચુ” કહી દીયો, જેથીરાજ, પુત્રના ભશ તમે ન્નેઇ દીચે. 
ભેશીરાજ પુત્રના નનેશઃ તમે જઇ દીયો, રાશી 'ન્નેઇ નામ તમે કહી દીયે, 

* ભતેશીરાજ. .૧* 


જેના રચેલા બાંધેલા ગ્રહે તે સવે શ્રહે સ્વંમહે હોય એમાં શું' આશ્ચર્ય ? 
સહ્ષા7પ્રજીુ સમુદ્રની લટ્ટમી-ચ ચળ લકટ્દમીને, ડબતે કરનાર, તેના પર પાતાનુ' 
સ્ત્રામવ સ્થાપિત કરનાર, કોસ્ડુભયી શે!ભતા હીરા માણેક મોતીના પ્રિય- * 
શસિત્ર અને સ્નેહી, એવા'રયામ સ'ઠરનું નામ અને રૂપ સું ? માત્ર આદાર 
સ્પે સગુણુ જહેવાર કરવા મઃટે,' અને દે સુખ દેવા, ઓળખે તેને મેક્ષ 
દેવા-તામ ધારણુ કરે છે ેવ્જોશી કહે 


૨૬* લાનો ક્્ઠાનડે!. 


જી સૂર્યતા ન'બર “પહેલે, શ્રી સુખથીજ ગ્રથસ કહેલે!, 
'શકરના જી ૪ેહલે!, છે સૂર્યને ન'બર પડેલે'. 

ગોાસા કુ'સ છે રાશી એની, કુ'લસુનિ, સમ ફરરી. 

એચ (નેટંર થઈ રવા માટે, કથા અલે કિક કરશે. છે સૂચ'તે! ૧ 


સૂર્યને અને શકરને તેજસ્વી ન્નણી, માયાને બાળતી વળા, અ'ધારૂં ડાઢવા, 
ભમત્રાંને તેડાવેલા, ત્યારૈ સૂયનો ન'બર પહેલો મુક્યો છે. અને નામ પાડ- 
વામાં “શ'કર્‌”નો તેની - પછી નિર્માયુ કર્યો છેઃ ગાસા મુભ અને સ થી 
રર્‌ થનાં નામો કુભ રાશીના છે અને એની રાશી મુ'ભરાશી આવે છે. યોગ- 
વાસિકમાં કુ'ભમુતી વેશધારી થઇ ગગત ગમન કરતા એોધ દેતા હતા, એવે 
સિહ્વિાળા આ પુત્ર થશે. કુ "લસુની એરોપ્ગેદનમાં-િ વમાનસાં બેસતા. આ પણુ 
[વિમાન એટલે [વિશેષમાન પામશે અતે નને કોઈ એની નિ'દા કરશે, અથવા 
શંનુ* માન એ" કરવા મથગે, તો-એ વિગ-માંનએરટલે અપમાન સહન કરરો, 
તરે વિગ્તપક્ષી, “બને મોનેગ્માપ તેથી આ સ” સાર શૃક્ષના જીવ અને હર 
ક ખેક' વનું “શાપ” શંથાથ-- કરીઃ જીવતે યાક સ્પે સ્થાપન કરશે. કિ 


"૨૮ 


. કુ'શોાદ્શંન જે જે રૂષિ ગ્મગરિ ત સશ્દ્ર પાન કરનારો, . 

તેવો આ ભવસાગર ઉપર, પાજ બાંધી તરનારેોા,  . 

કત ૪ સૂચને।..૨ 

કુભમાંથી ઉત્પન્ન થનાર અગંરિન મુન, સસમુદ્રપાન કરી ગયા. તેમ આ 
ભવ સામરમાં સમુદ્રયાન કરનાર, તરે ને તારે. જરર જીવનની જ્યોતિને 
ન્નેશે. ચોગડા શું ડહૅ છે ? 

2. કતાલી. 
ચોગડે ચાર તુ” કહેજે ક જવનની ન્ન્યૉતિતે નનેજે. ૧. 

માગે સ્રયતે પ્રથમ મુંકા અને ત્યાર પછી સાથે સાથે શ"*કરની સ્થા- 
પના કરો, ગએગ્લે બે તેજસ  જેળા મળી સૂર્ય શ*કર''નામ આખા જગતને 
પુરતો ગ્રડ।ાથ આપશે. ] 
*હાનડે 
સૂર્ય£ઇ*કુર યોગ્ય નામ છે. કાલ ક્રી્ત્િનિા કરશે, 
એની કથાથી શકતે! તરરો, સા ભવપાર ઉતરરો. છે સર્યને।. ૩ 


સૂર્યશ”કર એ નામાભિધાન આ સપુત્રના ગુ'ગુ લક્ષણુ ન્ેતાં ચોગ્યજ 
છે. સરવે શભ ગ્રહે! કે'્રસ્થાને છે. ઝોળી પોળી * પીપળપાન, મૂધબાએ પાડ્યા 
* “સૂર્યશ'કર” નાસ, સૂર્ય જેમ પૃથ્વીને પાળે પોષે છે, ' ધાન્ય પકવે છે 
ત્ર્રાશ ચમાપે છે. અને શકર નેમ. પોતે ભસ્મ ચોળે પણુ ' ભક્તને થટાર 
દઇ સહુ 5% આપે છે. તેમ આ ચૂર્યશ*કર પ્રમૂ પણુ પરોપડારી થઇ 
બરી છોક્રાંતા વિચોગ વેદી હરેક શુભ પ્રયત્ને ભક્તને ભગવાન સ્વરૃપનેો 
સાક્ષાત્કાર ડરાવશે અને પોતે ભગવાન છે એમ નહી” કહેતાં, સૃચનામાત્ર 
પ્રભુની મૃ્ત્તિમે અડાડેલા હાર પોતાની ડોકમાં નાંખવા : દપ પોતાનુ” પ્રભુત્વ 
પૃરવાર સર? 
કુટબ ગામને ન્યાત-સગા સણ: જશ ૬ાન્ય ને સુક્તિ; 
સાતે ભુવન સુધારી રરો, જાયે સવે” જીક્તિ., છે સૂય'નેઃ. ૪ 
અભિમન્યુએ સાત કોઠા ૬ત્યાન પણુ સપડાઇ: સુવા “ કાકા આવનીર્‌.?* 
કોકા આવનીરે ” ખૂસો પાડી; પણુ લીસકાકેા આવ્યો ણી અને અભિ" 


ર ટું કરાવ્યો નહી” પરતુ આ સૂર્ય પ્રભુ તા સાત ભૂમિકાને પ્રકાશ આપી * 





_સાત"ભવન. ટી દીપાવશે. સાત કોઠા-સાત ગ્રહ સુધારશે. સ્વત્નહ, માતપિતા-કુટુ ક ર 
ગામઃ ન, દેશ, જ મોક્ષ. એજ સૂર્યના. સાત . _મુખતે્‌. અશ. છે. ક 


ર્‌ 


સપ્તસુખી અશ્ર ઉપર ખીરાજ્ન'ર સૂર્ય, કર્તિના કારણે પસારીઃ જગતનુ” 
“અ'ધાર' દૂર કરશેઃ અને અવની પર સ્તાનદીપક પ્રગંટાવશે. 


પભૂતી લીલક્ઞક. પ્રભૂ ચરિત્રો, જાહેર કરશે જેના. 
તે સથળા। એના થઈ જરે, ગ્રહેપ સબળા છે એના. છે સ્ક નો.. પ 


જીટ 'બ્રમરી ન્યાય છે. કીડાને ચગકા દેતાં ભમરી, કાડાને મડી બનાવી 
દે છે. તેમ જે, પ્રભુના જશ ગાય છે, અને ' પોતાનું આખુ" જીવન પ્રભુ 
મય બનાવે છે. તેનામાં આપોઆપ પ્રભુપણુ' પદીપ્ત થાય છે. પણુ તે 
ઓળખનાર થે!ડા છે. ને શ્રદ્ધા રાખી ઓળખા લેશે, તેતો બેડો પાર છે. 
જે કાઇ સશય રાખશે તેના સ'દેહથી તે ભવસાગરમાં ભશ-્ડયા ડેરશે; અને 
તેને પાઠો પસ્તાવા રહી જ્શે ક વેર બેઠા આવેલી ગ'ગાન' આચમન ઝુ” 
નહી'. સ્તાનગ'ગામાં નાહ્યા નહીં, સાક્ષાત્રભુતે ઓળખ્યા ન્ડ”. માટે આવેલો 
શુભ લ્હાવો આન'દથી લઇ લે!. 


૩૧. ધોળ. 


સખી આજને લ૯હાવે! લીજ્ઝએ રે, ડાલ કાણે ટ્રીઠી છે. સખી. 
જુક્ષની ગારી ને જુલના તકીઆ, જલન॥ બીછાનદ ઓછાવીએરે- 


ફાલત૦ ૨, 
વાડીમાંન! ફૂલ કેવાં પરોપકારી છે! કોને કોને સુગધ આપે છે? ને 


૫ ૫૪ રૂ જૂ. 


એને તોડે છે, વી'ધે છે, બાંધે છે, તેને પણુ “હાર” આપી તેને ગળે 
વળગી, તેની કાટ કે!#ટી કરી ડોક શોભાવે છે. ભીષ્મની ખાણાની રૈયા, 
બાવાની ખીલાની શૈયા, અતે પ્રભૂની પુષ્પની 'શૈયા, એ બધી કમની ભિન્ન 
1ભન્ન ગહન ગત છે. રિ 
સોનાના સેદગડાં તે હીરની ચો'"ાટ, 
 છીરાના પાસા ઢળાવીએરે, ' કાલ ૨. 
આ જગત સોગદાં બાજની રમત છે. બાજીગર પ્જ્ુ ખેલ ખેલાવે છે. 
5૨. કવાલી. 
_કામીલ કામ, ડમાલ કીયા લુને _ખ્યાલસે ખેલ ખનાય રીયા- 
_નારાયણુનો. ખેલ, "ખ્યાલ એટલે વિચાર માત્ર છે જ ઝે 
શિન પશ્યતિ ઝનસજિચિત્‌।, શ્વાસ્માવવોખારષિજે, મ 1 શિત 1૨1 આ 


કુ પ 


આ વિચોૉરની બાજી, વિચાર વાણી અને વર્તન વડે આપણામાંથી જે 
સુયેોધન થઈને સુધી રમે છે, તે સુખી થાય છે, જે દુર્યોધન થંપ્તે 
છેષ કે નિ'દદાની પ્રપ“ચી બાજી રમે છે તે દુ:ખી. થાય છે. સયમેવ જયતે. 


 સોનાવુ" પદર્ણું ને રેશમની રારી, 
હરખે થી નાથજી ઝુલાવીએ રે, કાલ્ષ૦ ૩. 


આનું નામ ભક્તિ કડેવપય. દુનીયા ઝુપ્તી હે, ઝુકાનેવાળા થાહીએ. 
સારી દોરી પકડી પારણું ઝુલાવનુ. ખોડું પૂછકુ' પકડી પછડાવું નહો. હું 
બાછાણુ, માટે સહુથી મોટો, એમ મોર !₹તું પૂછ5ુ” પક્ડવામાં પ્રભુ નારાજ 
થઈ તારાજ કરે છે. એ પર્‌ એડ ન્નણીતું દષ્ટાંત છે, એ કોઇ પણુ કોમને 
લાગુ પડી રાકે છે. સર્વ સામાન્ય દૃણાંત છે એક માએ પોતાના દીકરાને 
રીખામણુ આપી કે ભાઇ પકડેલુ” છોડીએ નહી” ત્રારન્નહ્ય અલતમન ર્ય 
સુજ્િછક્નમવુ | ને શર' ક્યું તે ટેડ સધી છોડવું” નડી' એ ખોન્નુ' બુ 
લક્ષષ્ુ છે- આ છેકરા છેક દીન અતે અનાશ્ર હતો. નિરાધાર છતાં એ 
માતૃવત્સલ અતે આત્તાકારી હતે. તેની માએ તેને બન્‍્તરમાં શાક લેવા 
મોકાલ્યેઃ વરસાદના દીવસ તેથી બત્તરમાં કાદવ «તો. ગરીબ તેથી પગમાં 
બૂટ પહેજ્લા નહો” ક!દત્રમાં પમ લપસત્રાથી તે પડી ગયે. આગળ એક 
ગધેડે! ચમકીને દોડયો, તેનુ હ૭૬* હાથમાં અ'વ્યુ' તે તેશુ પકડી લીધુ. 
જેમ ન્ટેમ પૂહ્ડુ' ખે'ચે તેમ તેમ ગધેડાતે “ખે'ચ પકડ મીજે જેર આતા 
હે” થવા માંડયુ* આગળ ગધેડો અને પાછળ પૃ્ક્ડુ” પકડી, ઘધસડાતો 
પછડાતો પેલે દુરામ્રહી બિચારો લેોહડીલોહાણુ થવ! લ!ગ્યે. લે!કે! કહે અલ્યા 

છેડ દુરાશ્રફ' છોડ, એમાં તાર્‌' ડ*## નહી” વળે. એમાં શો માલ બળ્યો છે 2 
નાહક થું કામ હૅરાન થાય છે? આ તુચ્છ ઉપાધિ શી? તે કહે મારી ભાએ" 
ક્યુ" છે કે “પકડેલ  છેડડવું નહો.”” ભાઇએ ચારે વર્શુમાં બ્ાહમણુ મોટો, 
પહેલે ન'બરે. . ભમત્રાનની છાતીમાં પાટુ મારનાર. એ બધી વાત ખરી, 
એમાં શાને. સ્થાન હોય નહીં. પગુ તેમની એ મોટાર્ધ કઇ ખીજ કામોને. 
 ધિક્કાસ્વા માટે કે તેમનુ' મફત' ઓઇયાં કરતવૉ સાટે નહી, પર"તુ તેમનુ” 


__ ભલુ* કરી દયા તથા સમદદિ રખખત્રા મ'ટે છે. તેથી” અ!પણે સર્ચ કોમને 


મોઢેથી” તેમજ મનથા. માન. આપી. ક રીને. સમાન છી સન્માન 
આપી આન દમાં રહેવુ. પ 





૩૧ 


 લટક્ષશના સ્વામી પ્રભુ શ્સિકશીરેપમણી, 
વજી વળી ચુખડાં નિહાળીએ રે. કાલ્ર૦ ૫પ. 

માટે એમનુ' કથાષત પાને લેકે! આનદ લેશે એમ ન્નેશીઓએ સૂર્ય 
પ્રજુના માતપિતાને કહો દીલ. અતે એસની ડથા કેવા પ્રકારતી થશે તે પણુ 
પ્રથમથીજ કડી મુક્યું. પુત્રના લક્ષયુ પારણેથીજ જણાય જે. 

ચહ્ય લજ્યા સાજુર્વાલૂ જગ્ઝતા ચ્વનતદ ઝ૩11 

 સોલ્લની સુષ્કર્તા વાતા શેણ્ય શકય? ણતન્‌ ॥૨॥ 

એમતી કથાની અમૃતસમ મીઠાશથી લજવાપ્ત્તે અમત, સ્ત્રગ માં, દેવ- 
લેડમાં, ચ“દ્રશ્ેક્માં, કે ક્ષીરસાગરની તળીએ દોચદોાડ અતે નાસભાગ કરશે, 
કથાની મીઠાશ પોતાનાથી ચડે છે એમ ન્નણી દ્રાક્ષ સુકાધ્તતે ચીમડાઇ . જશે. 
અને શાકેર તો એવો કેર કરશે કે ડમની કડેણા૫) સમજ; જે તેને જસ્પર 
મુક્શે તેને કક્રી કકરી લાગશે, આવો શ્રીમુખના કથામૃતના સ્વાદનો અલભ્ય 
લાભ લેતાં લોકો ધરાશે નહી*. નરે આગળ પર થનાર છે તેને સ'સ્કૃત શ્લે.- 
કમાં કવિ અત્યારથી થઇ! ચૂડયુ' હોય એમ વ્્‌વે છે. એ ડવિની દીધદૃણિ, 
નિર્માણાનિદાન, અને શુદ્ધ શ્રદ્ધા પ્રદરાંત કરે છે, પર'છું જે અધિક ડાલ્યા 
હેરો, અચવ। જેન! નેત્રકમળમાં કમળો હરે, તેતે પીળ પી” દેખાશે. પીળ' 
સોનુ* પથુ પીત્તળ દેખાશે, એ તેમનું હુદય સુનુ' હોવાની સાક્ષી પુરે છે. 
પ્રભુના પીળા પીતાંબર તે! તેને પગુ દેખાશે, પર'તુ તેમના પીળા પડળમાં 
અદેખાઇ ઈર્ષ્યા હૅ!વાથી કથા ખારી છે એમ તેએ કદાચ કહેશે. એ પર્‌ 
એક દઘછાંત છે. ક 38 


એક ૪ીડી હતીન ૪ીડી તે શાકેરના પહાડ ઉપર રોજ રોજ મીઠશ 
લેતી હતી- અને સદાએ હુ' એ સ:સ'ગતા સ્ત્રાદિટ શિખર પર રહી મીઠાશ લેયાં 
કરીશ એમ આન'દ માનતી હતી. કોઠીમાં હતો ગોળ, તેમાં પેડે મ'કોડે. 
તે મ'કોડે। લાલચમાં ને લાલચમાં પેલા ગે!ળમાં ઞરક થઇ લપટાઇને મરી 
ગયે!-. *ે. વિષયમાં મ'ડયે। રહે છે. મચ્યે! પચ્ચે। રહે છે તેના એ હાલ થાય 
જે. પ્રણુ સ સ'ગમાં કે કથાષૃતમાં કે -પ્રભુભાકિતમાં રસ લેતો ભક્ત તો 
તરત. કષ્ટ એમ કહેશે. કહે:-- 
 ડ્ઢ૩. પદ ર દ 
'ત્રજ ન્ડોમુ” જુ કૈક નથી ન્નનું,* ત્યાં સર્યશ'કર કયાંથી લાયુંરે, -ત્રજ ૧. 
ર કથામાં કાયમ હાજરી આપનારી તે શાકેરના પહાડ. પરની મૌડાશ લેનારી * 
ભક્ત જ પોતાની, સમ્માને એક હાડા કથામૃતની મીઠાયુ. થાખવા સાથે 1 





ડરે 


હ . 


તેડી લાવી. બેઉ" કાડા સિ પર સ્વાદ લેતી ખેડી. પભુનુ” મહત્વ જતાં 
આપણે સવે જવો. જીડીથી પણુ સુદ્દમ ૭સ/એ. પહે લી કડી પોતાની બેન- * 
પણીને છે છે, એન શાકેર કેવી ? તો કે ખારી, અરે તારી ભલી ચાય ! 
કોધનું હેડબીલ મળી ગયુ કે શુ" ? કે ક ડેકાણેથી કાન ૪ુ'કાયા'? આવી 
કથા ખારી કેમ લાગે? પછી તેણે બેનપણીના મૉંમાં તપાસ કરી. તે! તે” 
કધ્ઠ અગરના ડુ'ગરમાંથી મીઠાની રજ્કણુ લઇ આવી હશે તે રજ મૉંમાં 
ભરાઇ/ બેડેલી. તે તેણે મહા મહેનતે કાટી નાંખી ત્યારે એતપણીતે પણુ પછી 
શાકેરતી મીઠાશ મિજ લામવા માંડી. અ!વી વા] છે. માટે મલીન અતઃ કરણુ 
નહી' રાખતાં શદ્દ હદયથી અને શુખ્ષ ખુદ્દિથી ન્નતે પે!તે સ્ત!'નુભવ લઇ 
આભેમ્રાય બાંધીએ તો એમાં ભુલ થવા ભાગ્યેજ સ”ભન રહે. તાત તુળન્નશ“કર_ 
પૂછ્ઠે છે, 

આગળ કેવાં એ કરશે કત વ્યે!, 

ભવિષ્ય સાચે સાચુ કહી દીચેા, 

જેશીરાજ પુત્રના ન્નેશ તમે ન્નેઇ દીયે. 


શ 


જેશી કહેવા લાગ્યા કે એ મહાન કથાકાર થશે સૂર્યપ્રભૂ આવી મીડીને. 
વળી મોહક મધુર કથા કરશે એના નેશીના મુખન! વચન સાંભળી માત- . 
પિતા ખુશ ખુશ થઇ ગયાં. અને અ! સપુત્રની સર્વ સ્થળે વાહવ! થવ/ 
માંડી. પુત્રના લક્ષણુ પાર્ણુથી ને નવી વહુના બારણેથી. હવે સર્યગ્રભુને જ્ન્મ 
થયો ભ્ન'જ્ી દશન નિમિત્તે એક દીવસ શકર ન્નેગા વેશે પધયર્યા. મિત્ર મિત્રને . 
કોઈ પણુ મીષે મળે એમાં શુ નવાઇ ? 


૩૪. (ગેર ગોરે ગાલ કો ગુમાન છોડ.) . . 
દેખારી એક બાલા ન્નેગા, દાર તેરે માઈ આયે. હે. :.. . 
વ્યાધ્રાંબર પીતાંબર શોભે, ગળે નાગ .લપટાયે હે. દેખો. ... 
ભીક્ષા લેકર આઇ ન "દરાણી, શ'કર શારા બુનાયે, હે, 


૧% અ 


. લેવો ભીક્ષા જોગી નનવા આસનપે, મેરો બાલ ખીહાયે- હે હેએ ૧ 


“આનદ રાણી ભાણીબા ભીક્ષા દેવા આવ્યા, પણુ શકર ' લેય * શાના-* 
કરને ક. સોહમાયાનો લોભ છે? એ તો ભસ્મ ચોળે. તુ શ માત્ર મ 


પુ _ પલૂતા નુ પા દશ અવી: લાલસા. ક કહે ને 


પતે. પભૂકા ઘ્થન પાઉ” 'ાયા 1 દેવીએ બતાયા ફેન સભા ર. ન નડ પ 







૩૭ 


શ'કર આ પ્રમાણે દશન કરીને ગયા તે! ખરા* પણુ સાનમાં સમન્ન- 
વતા ગયા કે તમે કથા કરશે ત્યારે હારમોનીઅમ પેટી વગાડવા હુ' આવીશ. 
મને માયા દેવીએ કહ્યું કે ભગવાનના દશન કરી આવે; તેથી હૈ આવ્યે 
જુ”. એમ કહી શ'કર અદૃશ્ય થઇ ગયા. 


હવે સૂર્યપ્રભૂ- દિ નપ્રતિદિન મોટા થત! ગયા. લાડ પૂરા પડવા માંડયા, 
સોને વહાલા લાગે. પર"વુ પુત્રરૂપે પ્રગટેલા તેથી પ્રભૂતા બતાવે નહ. પણુ 
સનુષ્યન! અટકચયાળા કરે. / 


એક દિવસ “જ્યદેવ'* દાદાજી કેડમાં સર્ય પ્રભૂતે લઇને અગાશી પર 
ઉભા છે. અને પ્રભૂએ પે'તે રચેલા અ'કાશ તરફ ૬ૃછિ કરી તે! આકાશમાં 
એક કાગડે। ઉડતે। ન્નેષ્ો.* કાગડાને ન્નેઇ તે કહે “દાદા કાગડે।, દાદા કાગડો” 
એમ અનેક વાર પ્રભૂ બએાલ્ય!. પણુ દાદાને! પ્રેસ અતે દાદાની પ્રેમવાત્સલ્ય 
સહનશીલતા અલૈ કિક, ખુશ થતા ન્તય, હરખાતા જ્તય, મલકાતા જ્નય, 
અને હરેક વેળા, થાકયા વગર કે ક“ટાળ્યા વગર, કહેતા ન્‍તચ “કે ** હા દાદા 
કાગડો ' પણુ એમ નહી” કચ્ું કે *“હા, ભાઇ કાગડે। ?”'. પૂર્વજનેન। શ્રાહ્ધેળા 


જ, 


જે કાગડા કા ક! કરે છે તેમાંતા આ કાકભૂગ"ડ હતે!. 
૩૫ મરાઠી સાખી 


આત પિતા ને વડીલ કેરું, માન જાળાવી જાલ, 
આશરા પાળે પ્રેમે સથળી, વતે" સુરણ વ્હપ્લે, 
તાયે નાંહી વળે, એ એ એ, ખાભાર સાત પિતાને, 
ધન્ય વડીજ્નને. 


સર્વ સચ્કાસ્ત્ર વિહારી ભગવાન વ્યાસ નેવે! સવ વાતે ઝુશળ 
' એટલે ચતુર કાગડે-ગગનવહારી વાયસ ન્નેઇને , તેને બતાવીને સૂર્ય પ્રજુ 
એસ સૂચવતા કે હું સવ શાસ્રમાં વાયસ જેવી ચકોર દણિ રાખી ખેઉ 
ખાશ્છુએ દણિ કરી યથાથ શાસ્ત્રાથ ન્યાય આપીશ; ગટલુ”જ નહી પણુ 
_કાગવાસ નાખી શ્રદ્ધા પૂવક શ્રાદ્ધ કરીશ. અતે શ્રાદ્ધ પર સોને શ્રહા એસાહીશ. 
એને નરસિ'હ સહેતાના બાપનું શ્રાહ્ પ્રભુએ પી'ડ સુઝી કરાવ્યુ હતુ', તેમ 
 જયદદેવના ફૂળના પૂર્વ જેના શ્રાદ્ધના-પી*ડ સૂર્ય પ્રભુ સચ્છારન આધારે વિધ _ 

 ગૂુર્‌સર મકશે- વડીલોને અગાધ પ્રેમ અને વાત્સલ્ય ભાવ ન્નેતાં આવાં આવાં 
 ગુત્ર કર્તભ્ય ક'ઇજ હિસાબસાં નથી. પર"તુ આ વીસમી સડીમાં ગોળમાંથી. 


ક ગળવયુ ની ન સગાંમાંથી. સગપણુ ગયું ન એમ કહેવાય કા આસેસ, જર 


૩૪ 


%: જૃદ્ધ વહીલોાની સરળતા વિસરાઇ ળી છે. એવી સરળતા વિના મુક્તિ પણુ 
કયાં મળે એમ છે? સૂર્ય પ્રભુએ, પાતાના પુજ્ય પિતાશ્રીએ સ્થાપેલ “જયદેવ 
' પાઠશાળા નીભાવવા માટે હરેક યત્ન ચાલુ રાખ્યો છે. એ શુભ પ્રયાસથી 
વડીલોના વ્હાલનો લક્ષાંસ પણુ બદલે! વળશે એવી એમની શુભ ઉમેદ પાર 
પાડવા ન્નેડીઆની જયદેતર પાઠેશાળાને હરેક રીતે સહાય ડરવા તઃપર યવુ' 
જેઈએ. વડીલે!ની આરતી સુપુત્ર ઉતારે તો તે સેવા પણુ વડીલોના પુણ્ય 
વડે: સપુત્રની. સુળી'તને ઉજવલ કરે છે. ભલે, હાલ તે આપણે સુ રતી એટલે 
સારો પ્રેમ જેનામાં છે. એવા સુરતી ભકતો સૂર્ય પભુની આરતી ઉતારીએ. 


૩૬. આરતી. 
જયદેન જયદેવ જ્ય જ્ય જશવ'તા, 


પ્રભુ જય જ્ય જશવ'તા, ક 
જગદીપક કુળદીપક (૨) પગ ભગવ'તા, જયદેવ... . . શ્‌ 


હવે ચૂર્ય પ્રછુ નિશાળે ભણુવા જેવા યયા. નિશ!ળમાં ઇતેહાસ ભૂગોળ 
ગણિત શીખવે તો તેમાં બરાબર લક્ષ શખે નહી”. પોતે તો પહલાદની 
પેઠે, પ્રભુના પાઠ કરે. સ્વરૂપને સમજે. ધર્મ શાસ્ત્ર, વેદ, વેદાંગ, ' જેતિષ, 
વગેરે તત્વસાન, ન્યાય; વ્યાકરણુ, વેદાંતમાં મસ્ત રહેવા લાગ્યા. પાટીયા 
પર ધળ નાંખવાને બદલે વિષયટત્તિ પર ધળ નાંખી બ્રહ્મચર્ય પાળ્યું, 
તેથી નને કોઇ સૂર્ય પર ધ્રળા નાંખે તો તે પોતેજ છટાય એવે હે 
કાયદે! સિદ્ધ થને।. 

. ૩૫૭. નારાચ. 
ભૂગોળ ગાળ દેખો ગાળ ગાળ થાય પેટમાં, 
. ઇતિહાસ દેખી હાસ્ય થાય, શીદ નાંખ્યા  વેઠમાં, 


ગણિતને શું ગીત ગાય, એકના અનેક છે, જડ 
 મભૂ સ્વફ્પમાં રમે, પ્રહલાદનેનટ ટેક છે. . ન ..  _ ૧ 


_ શાન ભકિત એજ નેને સર્વાપરિ છે, ક જગદ્દચુરૂ _ થઇ શકે છે. 
પ્રભૂ પોતે સ્વરપમાં રમે એમાં શુ આશ્ચર્ય ? જેને તેને. શ્રીં હરી” કદ જે 
ફરી,” કઃ કહ્યાં, કર. દશમ દ યાદ, કર્‌. દશ ચુંઃ કહે ષ્ટ ₹ ક કન 


._ ૨૮, કવાલી, . ય દ 









૩ 

દશમ 'પુરષર્તું દૃષ્ટાંત એવુ” જછે-ક:--દશ સુસાક્ર નદી તરી પેલે પાર 
જ્વા નીસર્ષા. સામે કાંડે આવ્યા તો ખરા, પણુ દરેકેતે બ્રમ થયે! કૈ 
આપણે દશ હતા તે હવે નવ કેમ થયા? દરેકે ગણુવઃ માંડયું", ષણુ 
સ્વરૂપનું ભાન ભૂલી પોતાને ગણે નહી*, એટલે નવજ થાય તો ! તે તો 
મોટે સાદે રડવા લાગ્યા, કે દશમ પુરૂષ પ'ચત્વનતે પામ્યો, દશએે। મરી ગચે!* 
એવામાં એક ઘોડેસવાર જતો હતો તે કહે ભાઈ કેમ સડો છે? શું થયું? * 
તેઓ કહે દશમ પુરૂષ અજ મર ગયે. તે પુછે છે શું તે અજમેર ગે? 
તેઓ કહે, ન'- આજે મરી ગયે સ્તારે એ બધાને ગણી ન્નેયા તે! 
દશેદશ તા વશ કહ્યું કે તમે બધા મળીને દશ છે કે!ઇ મરી ગયું નથી. 
પણુ એમં 'કહેવ!થી તેએએ એતે ઉપદેશ ' માન્યો નહી”. ત્યારે રવારે 
પોતાની ચાખૃક હ!થમાં લઈ દરેકને અકકેક લગાવી, સાત: દેખતાં અકકેકને 
તે મારતા ગષો અતે ખીજી તરક કહાડતો ગમે, અમ ગણી બતાવ્યા ત્યારે 
તેમતી ખાત્રી થઇ કે દશમ પુરૂષ જવે છે. ગુરૂતી ચાખુક લાગ્યા વિના 
ભ્રાન્તિ નનય નહોં' ચાખુક તેજ એકટીંગ ને તે% ખખડ'ટ ભભડાટ ને 
ઝુદાકુદ. એથી સ્વરૂપનું ભાન થાય. હતા તે! દશ પ'મુ દશમ પુરૂષનું ભાન 
નહી”, સ્વરૂપતે ભુલી ગયા હતા. માટે કહ્યું છે કેઃ--દશ તુ દીલથી કહેન્ઝે, 
સુરજન્પ્ન શ્રા હરિ કહેજે.” નાનુ' મોટું જે બે!લાવે તેતી રથે “વનય” 
એ નજેતી વિભૂતિ છે, તેતે પ્રભૂતા કેમ નહો? મળે? આથી જૂર્ય પ્રભુની 
પ્રભુતા દિતપ્રતિદિન--પ્રસરતી ચાલી, પોતે નૈયાકરણીના અતે વેયાકરણીન! 
ઝગડા પતાવવા લ'ગ્યા. એમનુ” વ્યાકરણુ પણુ તત્તનસાનથી ભરપૂર, જગતનુ 
મૂળા શોધી ભાષાનુ' મૂળ શેધી, સ્વરૂપ પ્રાસ કલુ", પોાતાગે ઓળ"ખ્યા. 
ડાળપાં'ખડાને પાણી નહી" સી ચતાં. મળને સીંચી ફળશૂલ પામ્યા. અને 
પ્રળ નાંખનારતી આંખમાં ધૂળ પડતી અટકાવી તથા ખાડે ખે!દે તે પડશે 
એમ ન્નેઈ તેમતુ' પણુ કલ્યાણુ કરવા તરફ કર્તવ્ય માન્યું. નેયાકરણીઓને 
તથા વૈંયાકરણીએ!ને પણુ વેદાંત વ્યાકરણુ ભણુાવ્યું. 

૩3૯. નાથ કેસે 'ગજકે। બ'ધ છેાડેપ્યેદ 
ચરણને રારણ વ્યાકરણુ લઇ જાચે, 
ઝટ જતન સુક્તિ થાધે, ચર ૩ ગુને. 

સવારે ઉઠી ઝિિ કચાપઇ કરીએ સાજે અવ્યય “ધ્યાન ધરોએ, 

_“શાતે નામ ને સર્વનામ હાઇ, શ્વસ્ાગરને તરીરમે. ચરખુ-૧. 
ટ. સવારે ક્રિયા, નિયનૈમિત્તિક કમે, સાંજે અવ્યય 'નરજન નિરાકાર. ર!તે * 
જ જ ફેરવી. નામ સર્વનામ, લઇ સૂઇ જગુ કે જેથી ખંરાબ સ્ગૃપ્તા આવે નહો. . 


૩ર 


₹ઝવને ર ઉશ્ષાન્યયી, ગ્મજ્યય સ'ષ્યડ કરીએ, 
પથા દોડ તિષાયી, કરતા, “સ્‍ક્ષર 9 થઇને ફરીએ. 





ચ્ર્ષ્યુલ ૨ * 


જવ અને ઇશ્વરનુ” એક્ય જેઈ અવ્યયનુ* સ'ધિસ્થળ હરેક સ્થળ 
“અવ્યય ”નુ' સૂચન કરે છે, એમ ખાત્રી કરી લેવી. અને નિષ્કામ કર્મ 
કરી અ ન ક્ષર થઇ કરવુ. કે જેથી ખરી પડાય નહીં 'કે ખરી. જવાય 
નહીં. પણુ અમર પદ મળે. 


સકામી કિયા સઝર્મક થાતાં, સ્વગે' નડે: લઈ જપે, 
અવ્પ્રયે એકુકે।, કિયાષદ હીણેુપ', જ્ઞાની અકર્સા જખણુાય; ચ૦ ૩ 
સકામ કર્મ સ્વગે નકેં લઇ ન્નયન અવ્યયને ઓળખવામાં પહેલા ન'બ- 
રના તાની પણુ કર્મ સ'વ્યાદિ નહી' કરતે! હોય તો એ તસ!નીને પણુ 
અકર્મી ગણુવામાં આવે છે. 
ક્રિયાપદને “કાળ ” ખરે પણુ, કર્તાનું હુ' પટ્ટ ટાળે।, 
તો! તો કાળનો ફાળ ન ચાલે, સહાય કરે ઝુઘ્ણુ ડળો!. ચ૦ ૪ 
ક્રિયાપદતે ત્રણુ કાળ. ભૂત, ભવિષ્ય અતે વર્તમાન. તેમજ મનુષ્ય" પોતે 
કમૈતે માને અતે ક્રિયા કરે તેથી તેને “ કાળ” ને1 ભય ખરે. જેવી જેની 
ક્રિયા* જેવા જેના કર્મ. ર્વર્મ નક મળે. સ્તગેમાં પુણ્ય ફળ અતે નર્કમાં 
પાપક્‌ળ ભોગવવા રે।કાવુ' પડે. તેથી અમર ન થવાય, મુક્તિ ન મળે. પણુ 


“કર્તા 'નું હું પટ ટાળે તો મુકિત મળે, કાળ ચળે, સદા વર્તમાન -વિદ્યમાન- 
અમર થવાય. “પ્રારબ્ધ” પણુ પછી કહેવા માત્ર 


વિશેષણ ગુણ સ'ખ્મયા વાચક, અદત સખ્ય જગાવે, 
ગુણુાપતીત થઇ, દ્દેતતે કાઢો, તે સ્રુખ સધળા|ં આવે. ચન પ 
ત્રિરોષણૃ ચુષુ વ! ચક હાય, તો સત્વ, રજ ને તમો ચુણુ કાઢી ચુષાતીત થવું 


અને સ'"ખ્યાવાચક હોય તો સાંખ્યશાસ્ત શાખ ડુર્ષ દ ભેદ, કાઢી 
ડુર્ષાત્તથ થવુ. 


“અ. પ્રમાણે સર્યશ'કર્‌ પાસે આકાશસાંના સૂર્યને મ કાકાના 'શકરને, ક 
' અને_ચેકુ'દ &મ:ના હદમર્થ વિષ્ણુતે વિવેકે વ'દન કરી. કૃષ્ણ ભકિતની, રમતો ક વ 
વપ હ ન તથા માચ પ મ શા. કતના શે ગાવા ન 





3ણ 


જી૦ "પદ. 

પરષન. "મૈઃતી ગપ્રેસનોરે, મને લાગી કટારી પ્રેઅની. ી 
જળ જસનાસાં ભરવા ગયાતા, હતી ગાગર સાથે હેમનીરે. મતે. ૧ 

ભવસાગરની જમના રૂપી સરિતામાં પુણ્ય રપી જલ ભરવા મત્ટે આ 
મનુષ્ય રહ છે. એ કાયા પોતે હેમની ગાગર છે. ને ગાગર લઇંતે ૧ 
પોતે શીવ થવ! કે.રીશ કરે છે, માટે જગતમાં જન્મીને સવને ઉપયેગી 
થવુ'*. છોકર્‌' જન્મે છે, કે તરત સગાંવ્હાલાં સાયા કરવા માંડે છે. જે 
છેકરૂં ઘણે અશે મૃકત છે તેને બ'ધનમાં નાખ્મે છેઃ અનેક લાડ કરે છે. 
અનેક વસ્તુએ આપી પોતાના સ્નેહમાં, સગપષુમાં; અને સ'બ ધમાં વધારે। 
કરે છે. તેમ તેમ સ્નેહતી સાંકળમાં છોકર વધારે ને વધારે બ'ધાતુ-કઝક- 
તુ” નતય છે, પણુ પછી ઘણે કડેંકાણે એમ ન્નેવઃમાં આવે છે કે સગાઓ 
છોકરાંને પોતાના જેવા ભવસાગરમાં ડુબકી મારતાં શીખવે છે, પણુ તર્વ! 
દેતા નથી અને તારતા પણુ નથી. 


૪૬૫ ચો પાઈ 
એક કહે થાર્જી તારો કાકો, તને અધર્મી કર્‌' પાકે, 
એક કહે થાઊ' તારે ખાપ, તને કરાવું પૂરણુ પાષ, 
એક કહૅ થાઊ' તારે ભાઇ? તને કરાવું કર્મ કસાઇ, 
એક કણે થાઊ' તારી સખો, તારા ભજનમાં કર ડખો, 
ગખેક કહે થાઊ” તારી નારી, તને કરી ૬૩ ભ્રણ ભારી. જ્‌, 
પરતુ ઝર્ય પ્રભુના સગા વ્હાલ! એવા નહીં હો. તેઓ તે! સ્નેહી 
લાયક અને સુજન છે. તેથી સૂર્ય પભલુએ માટે થતાં તેમનું હિત વધારવા 
તરફ અને હરેક પ્રયત્ને તેમનુ' ક્ય કર્વની જ જાત્ત રાખી. એ ગ્રમાણુ 
વ્હેવાર સાચવવા ઇતાં સૂર્ય પ્રભુ પરમાધે ભલ્યા નહા. 
કાચે તે તાંતણે હરશ૭એ બાંધી કેસ ખે'ચે તેસ તેષનીરે. 
બ્રભુના હાયમાં આપણા જીવનની દોરી છે. આપણે પમભુ સાથે કાચા 
સુતરના બ'ધાયલા છેએ. અજી'નને। એકલાને નહાર પણુ બધાનો રથ પ્રભુ 
સારથી થઇને હાંકે છેન જને એ પરમાર્થી ન હોય અને” સ્વાર્થી થાય, તો. 


“ગે સારથી, રથને ખાડામાં ગબડાવી દેય. . પરુ પજ ખચે છે છે તેમ ભ્રક્ત ર 


વતી પો પાછ્ળ, ખેચાય છ. વધી શ્રહ્માયી શઝત પાર પામે છે. 


જ કાચા હોવી જેઈએ. એમ . સિદ્ધ 'થતુ* ગયુ” # લક્ટમી - જતરી. 'ચ'ચળ હ ર . પ 


૨૮ 
શ કડ પરશુ ડિરધર નાગર, શામળી સુસ્તશુભ એપનીરે 
સને.૩% 

મીરાંને મિ રૂ ઓર ભકત 'શરોમણી કરી ભવસાગરયાી તારી ' 
પ્રભુએ અતેક ભપડ્તોને એ પ્રમાણે તાર્યા છે. આવા સૂર્ય પભ આઠ વર્ષના 
થયા ત્યાં ભણીગણી હેશિઆર થયા. મોરનાં ઈડાંને ચિતરવાં પડતાં નથી. 
સાર્મ્રીનુ' ધર એટલે વેદ વેદાંત ખટશાસ્ત્ર યજીવે દના મુદ્રાસહ વોષ રોજ 
થયાંજ કરે. “ગર્ભાષ્ટમેબ્દે ઝુર્વીત બ્રાહ્મણુસ્યોપવીતમ્‌.” ઉપનયન સ'*સ્કાર 
વિધિ પુર:ઃસર થયા. ધીમે ધીમે કેકશાસ્ત્રમાં પણુ પષવીણુ થવા માંડયું. 

જપ્રેમની પ્રેમતી પ્રેમતી ર, મને લાગી કટારી પ્રેમની. 

હવે વેકુ'ઠમાં સત્વતી જે માયાના શાપથી સત્ભામા થઇ ગઇ છે, અને 
પ્રભુ વિયોગથી ભ્રમિત ખની ગઇ છે. તે પ્રભુ વિતા ચિત્તભ્રમ થઈ ગઇ. 
અધુરામાં પૂરૂં એવું બન્યુ કે સત્ભામાના પિતા સત્રાજતે કૃષ્ણુ પરમાત્માને 
માથે મણિ ચોર્યાનુ' કલ'ક મૂકેલુ*, તેથી મરણુ બ!દ સત્રાજત પૃથ્વી પર 
પોતે ક્યાં જન્મ લેવો! તે વિચાર કરવા લાગ્યા, અને સે।!રથી એટલે પહેલેન 
થીજ ધારી મૂકેલુ' એવું પ્રોઢ પતાપી મહારાજ “શ્રી લખધીરસિ'હજ''ના 
પૂરું લક્ષથી, પન્‍્નતે લક્ષ લાભ મળતાં, ધીર શાંત અને સુખી ખનેલા, 
 _“ભોરખી”માં સત્રાજીતે ખ્રાહ્મણુને ત્યાં જન્મ લીધો, અને પ્રભૂ પર “મણિ” 
“ ચોરવાનું' અળ મૂકેલુ' તેથી મોરબીમાં તેગ મણિશ*કર એવું તેજસ્વી 
નામાભિધાન સર્વત્ર ન્નણીતું કષ”. અને મણિની ઝમક ૬મક અને ચમક 
જેવી “ચ'ચળ” નામની ન્નેગમાયા સ।ક્ષ'ત પ્રભુના મનને પણુ ધડીભર 
ચ'ચળ બનાવે એવુ પુત્રીરત્ત, એટલે જનકતે નેમ હળ ખેડતાં પેટીમાંથી 
સીત। ષાત્ત થઇ ઉતી તેસ એક દીવસ સ્વરૂપવતી સુત ઉરે ત્રકાશવતી, 
ગુત્રીનો સસ્મિશ”કરને ત્યાં | આવિર્ભાવ થશે. 


૪ર. ગી-િ. 


_હુળથી ખેતી કરતાં, જેવી રીતે સીતા જનમીયા*“#ર ૨ 
તેવી રીતે અહીં, મોરખીમાં સત્ભામા પ્રાપ્ત થયાં. ક 
રમા રામા રામા હરેહરે રામા. માડ 


જેમ. જેમ તત ગ્રાહી થતી ગઇ ત્તેમ તેમ તેના સુલક્ષણુ થી 










ચઃ કજ પણુ સ્પષ્ટ જણાવા માંડી. લક્ષ્મીનું વિશે વશે ર સખી જ 
શલ લક્મી કરતાં પણુ ચાંચલ્ય, ચપળતા તથા “વિશેષ તેથી * 









ર 


સત્ભામા કે કે લક્ષ્મી એવુ' નામ કી ધરતાં તેણે “ચ'ચળ” વુ પાતાનું* 
નામ કી ઇચ્છા કરી. એ પ્રમાણે વેકુ'ઠમાંથી સત્ભામા શ્રી પ્રભુને શોધતી 
શોધતી મોરખીમાં પોતાના સત્રાજત પિતા મણિશ”*કરને ત્યાં પાપ્ત ચઇ. 

રાજેશ્રી મણિશ' કરને તે ચપળ ચ'ચળ અને ચતુર માલમ પડી તેથી 
લક્ષ્મીનું પર્યાય એશ્લે ખીજીં નામ ચ'ચળગે( ઉડે. ચ'ચળલદ્મી એવું 
તેનુ' નામ પાડયું. ચ“દ્રકળા પેડે દિતપ્રતંદિન મોરી થતી ગઇ, અને 
પરણુવાયોગ્ય અવસ્થામાં આવી ન્નણી તના માતપિતાએ તેને મારે યે યોગ્ય વર્‌ 
શોધવા તજવીજ ચલાવી. 


આ તરફ નજ્નેડીઆમાં યુવાવસ્થા થતાં એક દિવસ સૂર્4 પશુ પાસે 
શકરના અવતાર મોતીલાલ કાળીદાસ આવીને કહેવા લાગ્યા. ભાઇ, ચાલે 
આપણે આપણા સ્નેહીઓતે મળવા મુસ!ફ્રીએ સરલ કરવા જઇએ. જતાં 
જતાં ભાદરવા સુદ ૪ ને દીવસે મોરખી જઇ ચડયા. રા. મણિશ'કરને 
હરીભાઇ નામે પુત્ર અને ચ'ચળગારી નામે પુઃ।ી; આ ખે ભાઇબેનને સાર' 
બને. એકેકનુ' સુખદુઃખ એકેકને કહે. અને સ'પે જપે રહે. જમે ર્મે ને 
ગીતો ગાય, માત પિતા મનમાં હરખાય. 


૪૩. મરાઠી સાખી 


સર્ય પભુ જ્યાં આવ્યા મોરખી, ઝૂલતા પુલની પાસે, 
યાં તો ઝગઝગ ચ”“દ્ર વદન કેઇ/ કન્યા તેજ પ્રકાશે. 
સુણા શ કરજ, એ, એ, એ, કોણ કેમ આ પ્રગટી? 
કહે! શ'કરજી. ૧. 
 ત્રેભુ પુછે છે. “ શ'કર કહો ન્નેઇએ ? આ કન્યા તેજ કોતુ' છે ? ?” 
પૂલ નીચે જળમાં ગાય ઊભી છે. જલ સ્થિર હોવાથી ગાયના નખમાં 
ચ"દ્રમુખીનુ' ચ'દ્ર પ્રત બિબ પડયું છે. તે કઇ અત્તિ _રૂપવતી લાવણ્યવતી 
માોહિણીનુ' ચ'દ્રવદન પ્રતિબિખ ભાસે છે. એ ન્નેવાઇ ગયું' છે. આને 
ભ્રાદરવા સદ ૪ છે, હવે જરૂર કાંધ આળ આવશે- પર'તુ એ કન્યાં કોઈ 
_ ણીતી હશે. કેમકે નને કે આડી લાજ કહાડે છે તેથી સુખખદશેન થતુ” 
પ નથી. છ્તાં ગ્રતિબિબમાં તારા મંત્રક થઇ ચૂકયુ' છે. અને તેથી મન તેના 
 '્રસક્ષ દર્શન કરવા ઉછાળા મારે છે. અરે મન તુ કેવું ચ'ચળ છે! 
ર  -ગ્રમાથી છે; અળવત છે. માટેજ મૂઠ મૂડાવતાં પહેલાં મેનને સુંડવા ભલામંથુ * 
જ ક ૮ ' મન. “સુડા, ખા મન ક ન ન ન ચાલું થયા તેમાં, જ 








પ. જક 
વળ્યું ? સાધુના લક્ષણુ લઈ સાધુ પુરૂષ બનો. પછી ઝહસ્થી હો તો "પણુ 
“સધુ”. જ્યાં લગી મન સુંડાયુ" નથી ત્યાં લગી બધું નકામું છે. માટે 
કહ્યું છે કે “ મન મુ'ડ] બા સન મુંડા ”. 

સત્ભામા ચ'ચળગેારીએ આડી નજરે સૂર્યપ્રભુની ઝાંખી કરી. તા 


મનમાં સ્વાભાવિક ઊ'મં થવાં પ્રભુતે આળખી કાઢયા- અને સનમાંને મનમાં 
ગાવા લ!ગી. 


૪#- તે!રી સાંતરી સુરત મન ૨૧૨ાચી રે, સારી તે1૨)૦ 
મોહે મોહે લીયો! છેલા બહાનેસે, તોારીન ૧ 
સે તો ઢુ'ઢત જગલ જ'ગક, સેોરબી મોહન મીલ ગયે સઉ 
મે તો ભૂલી તોરી બ“સીકી તાને! સે”, ખહ્મ નાદે મે'. તોરી૦્ર 
સત્ભામા ચ'ચ”ળગવરી મનમાં કહે છે, “મને વેકુ'ઠમાં, મધુવનમાંથી છેતરીને 
જેડીઆ બદર પષર્!્યાય છે! તો હવે ૬દનતીઆદારીન! વેશ કેવા ભજવે! છે, 
અતે દુતીઅ!ના વા તેમજ દ્‌નીયાન' ધા કેવા ખમો છે. તે હુ' ન્ને3* જુ. 
દુનીઆએ ભલભલાની ભાષ્મ પતત્તા સુકાવી હથીઆર લેવડાવ્યા છે, 
તમારાજ હથીઆર અજીનતતેો રથ હાંક્તીનેળા લેવડાવ્યા હતા તે વાત ભૂલી 
ગયા હશે. પણુ આજે પકડાઇ! ગયા છે ? મારે તે! ““ ધર ખેટાં ગગા” ન્સેવુ” 
થયુ છે, તમારી બ'સીતી તાનમાં ચુલનાન યઇને હું જુલમાં ને ભુલમાં 
ભમુ' ષ૭*, પણુ બાહમનાદ રૂડે! ગાજી રહ્યો છે- 


૪પ. ગરખોા 
ખ્રહમનાદ ગાન્ટે, રડે।, %હાનાદ ગાજે; 
રૂડે રાસ રચ્યો આન્ટે ખહ્માંડમાં, બહ્મનાદ. જ્‌ 


એ નાદ સાંભળવાથી સને પૂણુ વિશ્વાસ છે કે “જક્ગવાન કરે તે 
ભલી.” હવે ક્યારે વિયોગ ભતય, અને સ'યે!ગ થાય, એજ વાટ, જઉ" છું, 


ર ૪૬ દુહા. 
સન માન્યું નનેઇવું જડૅ, લખ્યું ન મિથ્યા થાય, વ 
મો આવી સને, ને પ્રભુજી છે સહાય, * ન 


હ સિયાવર રામચદ%્રક' જે, ૨ 
જ આ તરક ચર્ડ ગ્ર પ્રભુ પણુ યુવાવસ્થાને યોગ્ય વિચારોમાં વ્હેવા' લાગ્યા. ક 
“અર્ગેમાં સેંદર્યથી ભરપુર અપસરા તિશ્ોત્તમાને ન્નેઈ શ'કર. આમતેમ. 
ચાજેદિશામાં ને પાંચમી દિશામાં ઉ'ચે, દષ્ટિ. _કરતાં-“તિલેત્તમાને મેઇ 


5. ન આથધેચક્તિ નિહાંળ પ ચવક્ત, થઇ ગયા. ઉતા. જમ. પથમ મ દર્શન વેળા ન 













વ એજ સત્ભામા- ચ'અળની કા ઝડઝમક અને નળજ્વલ્યમાન ” ભમકરથી, 
સપેલ- “--મનુૃષ્ય દેહને છાજતા ચ'ચળ મનથી ચ "ચળતાને : - "પામેલો 
સૂર્ય પ્રણુ આમ. જુવે તે આમ. જુને. પણુ ચતુર ચપળા ચ*ચળગોરી પ્રભુની 
 સનાતન-પટરાણી--આડી ને અવળી લાજ કાહી, મુખદર્શનત દેવાની ઇચ્છા 
 કતાં-સદર્શેનના અધિપતિતે હ'કફાવવા લાગી. સૂર્ય પ્રભુએ સર્વતો ભદ્ર 'દણિ 
કથા કહેતી તેળા ચોતરક-સવ" તરફ-ન્નેવઃનીજરૂર પડશે ભ્તણી આ વેળા 
ત્રથમજ- ૨ીપ્ખી લીધી. હવે સૂર્ય પ્રભૂ નેમ તેમ કરી “ નનેડીઆ ”' 
પાછા આવી લાગ્યા. અને ૬*પતી નેડીઆ ડયારે થાય તેના વિચારવમળમાં 
ચકિત થવા લાગ્યા. હસે જેમ નળ રાન્‍્નતે દમય'તી અપાવી હતી તેમ 
શ'કરરૂપ મોતીલાલે સૂર્ય પ્રભુતે સાક્ષાત્‌ લત્મીરૂપ ચ ચળને।રીના આ બહાને 
દર્શન કરાજ્યા. પેલી તરફ સ:ભામા ચ'ચળબા, પોતાના વ્હાલાભાઇ હરિભાપ્નને 
કહેવા લાગ્યા કે, નેમ શ્રી કૃષ્ણે બળદેવના વિચારથી વિરૂદ્ધ જઇ સભદ્રાને 
અર્જુન સાથે વરાવી હતી, તેમ તમે “હર્‌િ”ના ભાઇ છે, માટે પિતા 
મણસિશ'કરતે સમન્નવી સૂર્ય પભ સાથે સારો સ'બ'ધ મેળવી આપો.” 
6૭. ડવાલી (ખેહાગ ) 

સીત્તાંરા શ્યામસે ઉધેદ, તેરા ઝુન હસ ભી ગાવે”ગે, 

તેરા ગુન હમ ભી ગાવે'ગે. તેરા ઝુન. 

હે ઓધવજી જેતા સાતી, સત્તચુણી, શાંત સ્વભ।વન। ભાઇ હરિભાઇ, તારે। 
પાડ હું' કદી ભૂલીશ નહી મારો સબધ જ્ેડીઆના સૂર્ય પભુ નનેડે ખાંધ- 
વામાં સને પૂરતી મદદ કર. પિતાશ્રી (મણુશ*કર)ને મારાથી આ વાત કેમ 
કહી શકાયઃ? 


આઅજાઈ બ'સરી સોમપ્હન, જગાઇ ગોપીકે ની'ઠસે. 
“ચલી સમ સગ હુ'હનકે, સાહન પીછે ચલી બતશ' મીલાંરા. 
. જ્યારથી તારા મૈત્રક થયાં ત્યારથી આ વજા દેહ વ્રજ છે. તેની તમામ 
જૃત્તિઝ ગોપીઓ છે. તે સવે શૃત્તિ ન્નગૃત થઇ ગઇ છે. અને બધી ગાોપીએ।. ગે્‌-. 
કુળના, ગોરસને મીશે દરીન કરવા કુદાકુદ કરી પ્રભુતે શોધવા અતે પ્રાસ કરવા 
“ઉપર તનીસે. થળ. તાલાવેલી કરવા લાગી છે. માટે હે. ભાઇ. આટલો 
રિ જશ ય જરૂર લેન અને. મારૂ શુભ કાય” કર્‌. તાર્‌' ક્ષા જ્શ લેવ! નો છે, * 

કવો નિમિત્ત માત્ર છે. વિધાતાએ. તતા ગએ ન્નેડું* ધારીજ “ મુકેલું * કે. 
તમા, મલી મું. છે, માટે . ખર્‌ા. દિ લથી સહાય કર્‌. હારભાઇ 

ક સવાથી. પિતા ક માણુંશ'કરની -આસા ગ્રમાણુ પત્ર. પ 






જ ડમ પિતા કહે “ જળચર 


રેટ 


કરેવાર વગેર કરવા લાગ્ય'.  ત્યારઆદ સુ પ્રભુના ચ“ચળગવરી સાથ સતિ 
રીવ્રાજ સુજ્બ વિધિ પુરઃસર અડી ધામધૂમથી લગ્ન ચંયાં. એક પત્તી 
શ્રત પાળનારને સુપાત્ર ' નીતિવ'ત તેજસ્વી સકળ 'સદ્ચુયુચ*પન્ન શુષ્ધ * 
સુશીલ પતિવ્રતા પત્ની-સાજમાં વસનારી-ઝૃહરાન્ન્યમાં રહેનારી, ક્ષીરસાંગરમી 
લંદ્સીદેવી સાક્ષાત્‌ સત્ભામ!, આખા રવર્ગનુ' સર્વ સુપખખ સાથે લઇ વેલી; 
કધ્્મીના લોભાવતા શુભ ગુણુવાળી, ચતુર ચતુરા ચ'ચળગોરી, છમછમ નાદ 
કરતાં નૂપુર ઠૅમકાવતી# સૂર્ય પ્રભુતે આવી મળી, અને મૂળા દ"પતી બેઢીઆશાં 
શ્રીમાળી જ્ઞાતિની રીતિ મુજબ રીવાજ પ્રમાણે યોગ્ય સમયે સાથે રહી 
આન'દ અતુભવવા લાશ્યા. 


વખત પાણીના રેલાની પેઠે વ્યતીત થતે। ગયો, અને આ નવીન 
દ “પતીને એક દીવસ પુત્ર પ્રાપ્તિની વધાપ્તને શુભ દીવસ આવી પહોંચ્યો. 
૪૮. (શું ભાવે આ ભાજી વેચાયે ) 
ચ'દ્રકાંતભાઇ જન્મ્યા છે આજે, ગામ આખુ' ગાજે ને વાજે ચ'*દ્રકાંત- 
જ્યાં ન્નેઇએ ત્યાં આન'૬ દીસે વેર ઘેર ઉલ્ડાસ અતીષેન 








પ. ભસનદ્ર. ૧. 
માનુની મળી મ'ગળ ગાચે, માતપિતા સનમાં સલકાથે. ચદ. ર્‌ 
પુત્ર પસવથી ભારે આન'દ થઈ રહ્યો છે. માનુની મ'ગળ ગીતો ગાય છે. 

_ભારતભૂષણુ ભાગ્યશાળી, મનહરમૂત છે મર્માળી, ચ*દર* ડા 


ખાસ દૈવી દ'પતીને! અને દેવી સ'પતીનો સુપુત્ર સનહરમૃતિ હોય 
એમાં શી નવાઇ છે ? 

સૂર્યે તેજથી ચ'દ્ર પ્રકારે, ભણીગણીને પ'હીત. થાશે, ચ દ્ર. જ 

, _ સર્વને ત્યાં ચ'દ્રપુત્ર એ સ્વાભાવિક છે. હમેશાં સૂર્યના તેન્થી 'ય'દર 

ડી છે. બાપ કરતાં બેટો સવાચે! થાય. પણુ અહીં* તો સૂર્ય પ્રભુ 

સાક્ષાત્‌ પુર્ષેત્તમ છે. સર્યશ'કરના નામને શોભતા ચ“દ્રકાંત નામનો કૉતિવાન ' 

સુત્ર પ્રગટયા છે. સુભ્ક્ષના ફળ મીઠાંજ હોય, મોરનાં ઈડાને કઇ ચાલરંધાં . 

પડતાં નથી. મોમાં થતાં સ'ષ્યા શ્રિખખતાં તંથા “ગીતા” 'શાખતા “બહું કદુ, . 

ર લલ: સસ?" એ. સાંભળી, સાતા ચ કબા “પુત્ર 
 વત્સંલત.થી દીક્સનું ઉપરાણું તાણે. લાડથી 'માતા કેટલીકવાર _ યય ત્રનુ" “હિત 

- ગાડે છ, એમ કહી, પ્રજુ સર્વે ક હિત કુધળી, તિ ઓપે. 















ક પદ સમજી જ્વશે, સુખ શાંતિ ૬૪, તી કમાશે. ચર પ. 
 તત્પદ્નતેન્્પરમાત્સા પ્રજુ. અને ત્વ*૫૬ -- તું ક્-જીવસ્વરૂપ,_ તતફ- 
ત્વ“પદ એટલે જીવ તે બાહા. જીવ નને કરણી કરે તો નરને નારાયણુ થામન 


અ'મ દુનીઆદારીના સસાર વજ્હેવારમાં પડેલા સખસને વળી- કેટલોક 
સસમય સ્મીત થતાં બીશ્ને પુત્ર નામે રમેશ પ્રાપ્ત થવો. એ પુત્ર સર્યપ્રભુને 
તેના અલાકિક લાવણ્યથી ખહુ લાડકો-રમેશ હોવાથી રમણીય રમાડવા ન્સેવે 
વ્હાલે! બાલુડે।-એે ઘડી વિશ્રામ આપનારો થઇ પડ્યે. તેમ છતાં. જેમ 
જેમ વખત જતો ગયો તેમ તેમ એકવાર સર્યપ્રભુતે આ અવની પર સનુ- 
ખ્ય જન્મતુ* મિથ્યાત્વ વિચારમાં આવ્યુ” સ!ક્ષાત્પ્રણુતે પણુ મનુષ્ય દેહ 
ધારણુ કરેલી હોવાથી મૃગતૃષ્ણાવત્‌ સ્વપ્તમય સ”સ'રતું ચિત્રવિચિત્ર ભાન 
થવા લાગ્યું. 

૪૯. પદ 
જ'જાળી જીવડા, ઝાંઝવા જેઈ શ]* રાચે? 
હીણુભાગી હ'સા, સાચાં સાતી શે ન ગ્રારો? 
જ'જા'!ી. 
અરે જવ, આ ઝાંઝવા ન્નેઇતે કેમ તું જવનયાત્રામાં મગ્ન થઇ 
રાચી--ન!ચી રહલો છે? તું કાણુ ? વૈકુ'ઠતો અધિપતિ. તે, રે તુચ્છ માયાથી 
મસુઝાયલા હ*સા, તુ' હીણુભાગી થઈ કયાં આવી પડયે! છે ? 

શ્રાબવણુ કેરી વ'દળી, જળમાં થઇ નભ ન્નય, 

તરસ્યો ચાતક ટળવળે,* કયાંથી પેટ ભરાય ? 

શાંતનુ બિ'દુ પડવાથી પેટ ભર્‌શે. જ'નન્‍નળી ૧ 

શ્રાવણુ મહીનાના સરવરીઆં, શ્રાવણુની વાદળીથી ચાતકનુ* શુ વળે? 
આશા પતગ ઉમ'ગથી, ગયો ગગન મે!ઝાર: સ 
“વીટલાઇ 'વ'ટોળીએ, પડ્યો "પૃથ્વી આધાર. મ એકા 
મૂરખડા મનવા, સ'તાોષથી સુખ થાશે. જ'ન્નળી. શ 
આશા 'શ્પી કનકવે], ગગનમાં-આકાશમાં-ઊંચે ચઢયે। છે. પણુ સાયા- 
.  ફૂપી' વ'ટાબીએ' વીંટલાઇને. પૃથ્નીપર્‌ પાછે પડયો જી. 'સ'તાષ વગર સુખ 
. “ નથી માટે, ધારેલું કાર્ય સત્વર પાર પાડી પાછું વૈંકુઠ તરફ લક્ષ :રાખખવુ' 
"ધ છે. લાર શુ" કરું. અને જવુ કયાં? આસ વિત્રારી, સલપ્રભુએ પ 
ડુમો વિતોગ:- સહન. કરીઃ દૂર દેશાટન ડરવા પરદેશ ગમનના 
કૂપ કમા, પુ  શાસ્ાથ. હક સરા નશં. નન પડતાં)" રૂ”: હીર. બતાભી 












કયાં પુણ્ય દશન - દેવાં ? વિચાર કર્યો કે માયદેવીને અવની પરે ક સમાર 
ગ્ત્રાલ બાલ તથા સર્વ ગોપીઓ અવની “પર ઉતરેલાં છે. . તે સ્તેહની ' સાંકળ 
મજ્યુત-ઝ્ટ્રાગ- છે. તેથી “સુરજ ” તા નાસથી- ક. _થયલુ - સુરત: 
ગહેર જે સૂર્યપૃર કહેવાય છે; અને. સર્યપુત્ર, સ્વરૂપ સુકુમાર, અશ્વની કુઓર 
વૈદ્યની ફૂપાથી, તનમન ધનથી આરોગ્ય, સુખી અને સ'તોષી છે, અને. 
જ્યાંના લોક સ*પીલા અને સુસ્ત છે એવું સુરત, સોનાની સુરત છે, ત્યાં 
સૂર્ય પુત્રી તાપી નદીના શીતળ જળથી પાવન થઇ/ ત્રિવિધ તાપથી. મુકત 
થનાર ' ભક્તિમાન ભાવિક ભક્તો તાપીને કીનારે સુરત થ્વહેરમાં વસે છે. તેને 
વિયોગ સહન થાય નહી', તેમતે દર્શન. ૬૪ સાન આપી મોક્ષ આપવે..- ગમે 
હેતુથી સર્યપ્રબ્ુએ સુરત પપ્સરવા વિચાર કયે. 
પ૭. કવાલી 
સર્યપુર રાહેર છે સારે, સુખખી ને શેખી સત્સ'ગી, 
જનમીઆ ગાલ ખાલ પૉતે, સુરતમાં ખાસ ઉમ”ગી. 
અવની પર અવતર્યો ન્નણી, સત્વતી મોરબી આવી. 
ત્રઝની ઝે ગોપી સુરતમાં, વળી ગે।!પીપરે જન્મી. ૧ 


સુરત શહેરમાં કે કેટલાક ભાવિક ગ્વાલ ખાલ નવાં ભડતે! બાલાજીના 
બત્તાની આપપાસ જન્મ્યા. ત્રજ્ની ગોપી નવી ભકિત ડરનાર કેટલીક 


''ગોપીએ। સુરતમાં ગોપીપરાની આસપાસ જન્મી. અને સયૈમભુ ' ક જાયા મ 
માં અવતર્યા એટલે સત્ભામા “ મોરબી '' આવી. ' 
સર્યની પુત્રી છે તાપી, સરતને ખાસ શોભાવે, % 
સદા જ્યાં સ્નેહની સાંકળ» પ્રભુને ખે*ચોને લાવે. ૨. 
કશું છે કે:--' ર 
થેન ચગેથ સોજ;રય જશ વદ ક થા.1 .. 
સ ઉત્ર વષત્ર રન્‍્ઝ્લેમ વજારવેન સોયતે પ્રશા - 
. ને સુખદુઃખ ભે।ાગવવાનુ' ન્ત્યાં મે યાં. તેને રૃ દેવ. લ; દારડે બાંધીને 
જરૃર લઇ આવે છે. પ ર જેક મ 
સાર (લેક સુરતના, દયાળુ.  દીનતાનાનાં, _ આ 
ફૂ ભજન ભોજનના સ ભક્તિની ભ્રાતનાવાળા. : । ૭8.- પૂ 
ર “શકન : તા બાલાજીના, લત્તાના; જ્યાં 'દવમાન્ય : લોકમ્ગ-ય શ ક ન્ય 
પ શ ધ ભષેક પ આ દવ નાવા શ્રવ્ય શ કને અન્‍ જ 


2. ન જ જુ કૂ 
ક ૨ દે વર્ક હ 
ક સિ 
ડિ ઇશુ ક '«” ૪ 
ડી ન હો ૬.5 
જ ક 










ખરે ખાલાજ: લત્તામાં, કમર્‌ ી મુળ ૪લેષલ્યું, * હ 
થોક શાંતિથી, ક્થાષ્ત પીચે અણુમૂલુ*. ૪. જ ક શ 
આ મહાજનો ખાસ કરીને પૂર્વા તરફનો લત્તો' “ગોકુળીયુ' નાનું* ગામ- 
યુ” હોયની એવી શોભા સાથ'કાળે આપી રહે છે. ન્ત્યાં ક્થાષૃતની રેલ” 
અ ભની: “ન અને દરશાનની દોડાદોડની મેદની સતત લાગી રહી છે. 
_ આ -મ્રમાણે ન્નેડીઆ છોડી સૂર્યમ્રભુ સૂર્યપુર જવા ધારે છે, એ વાત 
સતિ ચ'ચળબાને જ્યૂતાંજ પોતાની-સત્ભામાની તેજ પ્રકૃતિ હોવાથી તેમણે 
સજ્ડ હઠે લીધા અને કહેવા લાગ્યા કે- 
પર સાથગ (મારા નાધ અચુરાં જરો નહી.) 
મારા નાથ સથુરાં ન્નશો નહી. 


. સથુરામાં તો *નત્રા કરવા ધણી ગાોપીએ આવશે, અને મને તમે ભૂલી 
*#શે।. ચિત્રલેહા ઓએખાની વકાલત કરવા ગળ હતી. પણુ અનિર્દ્ધની ખુબ- 
અરતી વષચ્વતાં ઓખા કહે છે:-- 
પર જોાપાઈ 
કલેશ સુણુ સાહેલી, લાવ નાથને વ્હેલી વ્હેલી. 
સારો સ્વામી ધણા છે ર્ડો, રખે તું પહેરી બેસતી ચૂડે।. ૧. 
એ પ્રમાણે મારે તમને હી'ડોળા સહિત, ડોકમાંના હાર સાથે અને વગર 
પરવાને પહેરેલી ક*પકને ખુ'ચતી કફની સાથે અહી* રતોવાઇ ઉપાડી લાવ- 
વા સાટે મારી સાહેલીને પાઠળ મૉંકલવી પડે નહી ! તે પષ્યાન રાખને પછી 


ભલેને પેલું વૈષ્ણુવાનું એવાજ ગ્રસ'ગમાં ઉપસ્થિત થયલું અને એવા દરમતું 
સ્મરણ કરાવનાર ધોળ ગવાચે. 


પ૩ ધોઈળ 
“ દુરીજ્નને કહેવુ હોય તે કહેન્નેડરે, ક 
વ્હાલા મારા: ર્દીયા કમળ વચ્ચે રહેન્ને રે.” . 
સાટે કહુ" છું કડ _ 
માંરા નાથ વિદેશે - *નશેો હો પે ર. ક 
વ ા ,. પશુના ' પીતળ હ લોય. જળે ભ્રર્યા, દાતભુ કરતા ર ભતત.. મારા. નાય. જ્‌. 
થાનના ની” ત. .- એવી. છ ઝે ભાતમાં . સ્વચ્છ સ્થળે સખેલ્ુ”. ભાવળનુઃ 
ઇડ... ત ધ વન કરું. 'દાતયુનુ"  સહત્વ દત્ત ક છે નન ન 


















ક હા 
“ હાતન” એટલે જશ આપે, ' વષ્ખાણુ કરે, તે.. સર બહુ જાલેો - લાગે પયુ 
“જશે!(દા-તન” જે પણુ એટલે ભક્તના -ભૂષયુ સૈ. શરમને બહુજ વ્હાલા 
હોમ એસાં કોણુ ના કહેરો. 


દાતણુ કર્યા પછી દીલ ચોળી નાવણુ કરલુ' નનેઇએ. કાગડા સ્નાન, થો 
સમાન, રોટલા સ્નાન કરવાની પણુ જરસદ મળે નહી, એવાઃ- વ્યવસાયી ' 
જ”ભતળી જવે।ને માટે કહ્યુ" છે કે “સેો। કામ સુછીને ન્હાવું તે હન્નર કામ 
સુષ્ીને ખાવું.” સતાન નિરાંતે કર્યથી મળ નીકળી કાયા નિર્મળ યાય | એમ 
ન્હાવગુ કરવુ" ન્નેઇઇ:એ. 
મ્રભુતી તાંબાકુ'ડડી જળે ભરી, ન્હાવણુ કરતારે ન્નવ. મારા નાથ વિરશ. ૨. 

ભક્તિના પવિત્ર ઝુ'ડમાં પ્રેમલક્ષણા ગરમ પાણીના સ્નાન, ગ'ગાસ્નાન 
તનને, અને સ્નેહમ'ગાસ્નાન મનને, નિર્મળ કરે છે. માટે હવે તુ' મને 
રાક માં. દેહખુદ્ધિથી જે પોતાને અપૂણુઃ માને છે, તેને થોડે આરામ 
લેવા દે. એ ખ્હાને પુણ્ય પ્રાપ્ત કરે છે. આગળ વૈકુ'ઠંમાં અન'તકાળ શેબા. 
રહીશુ”. સતિ શું કહે છે ? 

પ્રભૂના પીળા પીતાંબર પોતીયાં, મ પહેરતાં ન્નવ, મારા નાથ. ૭. 


. * આ તરની કાંઇ પીકર રાખશે નહી". તમારા શુભ કાર્યમાં નિશ્ચિ'ત 
મ'ડયાં રહેન્ને. પીળી આંખ જેને કમળા થાય તેનીજ હોય સને તો તમે 
ફ્રમળ લોસની કહે! છે માટે મારે પષ્યો, અસ્રયા કે અદેખાઇ શા સાટે 
રાખવી ? ને ફોઇ છર્ષ્યા રાખે તો તેને માટે તો હે કમળનયન પીળા પીતૉ- 
ભર ધારી પ્રભુ તમે ઉપરણા ઓઢતા ન્તવ કે જેથી ક્ષમાના અ'“તરપટથી 
અથવા પેલી કફનીના અ'દરના અસ્તરથી થી ટીકાને દયા દૃધ્ટિથી ક્ષતવ્ય 
ગૃણી* 
મુજ ખારખબત્રીસી રસે કર્‌" ના ક્ષોજ્ન જમતા રે. *તવ. મારા નાથ. ૪. 
શાન્ત ભરથરી ન્યારે સે'કડો ક દ વૈરાગ્ય લે છે ભારે 
_ _પિ'ગળા પટરાણી ચું કહે છે? * 1 ક. મ સ 
ટ ન રે ક ક્ષયુ કમાં, જ જહાલા ક 1૧૨ ન કા એ 





ક કેડ નજ ન 


સહ હરેક પ્રકારની, સોળ કરે છે, રસોઇ ક્ર છે. અને પિને શામ ન અતે 





ન નિ વિચાંગ સહન કરવો બહુ કયું છે. આપણે” શ સ્વત'શ્ર સામાં ન 
દાવો કરીએ હાઇએ પણુ પરત'ત્રતાના પવાહમાં વહેવાના પ્રસ' ગોની પ્રણાલિ- * 
કામાં ગ્રવીયુ પલુ પલટા₹ઇ/# ન્નય છે માટે:--. હૂ 
ગરશ જમના ઝારી જલે જરી, આચમન કરતા રે ન્નવ, મારા નાથ થ વિરેશે. પ. 
“- ખસ ભાજત્ન પોતાની અર્ધા'ગના-અધમાંગના નહી' હૉં-તેને દુઃખો થતી 
જપે કાને ન લાગે ? પથ્થર હૃદય પણુ પીગળે. તા આપ તે દયાધન 
પ્રભુ પોતે, બધું સમન્ને છે, ખધો ખેલ ન્તુવા છો, નાટકી નહી” હતાં નર- 
દેહના નાય્ક ભળવા છો, અને દુઃખદ દસ્ય અનુભવો છો: પસષ્થુ આ 
જમના ઝારી તેયાર છે. આચમન તો લો. 
પજ કહે છે:---જે માયાને કાઢી સુકાવી છે, તે માયાને શું તુ' પાછી 
ખે।!લાવજા માંગે છે ? અ! ભવસરિતા જમનાના *“ ચમન ” કરતાં કથામૃત 
પાનનું “ આચમન ” વધુ સસાલવા યે ગ્ય છે. માટે મને જવા મારે 
ક્'મતિ આપ, સોનામાં સુગ'ધ જાળરે. એથી *“ ' નવી કે ની નવાઇ ગણાશે. 
સતિ કહે છે:-- 
પ્રભુ પાન નો એલચી, મુખવાસ કરતા રે ન્તવ, સારા નાથ વિદેશે. દ. 
સતિ કહે છે:-શું કરૂં ? પભુજ, મને એકલાં કમ ગમે? 
મજ (ઝુલન્ી।ી પાંખડી લે! પાણ) 
મા...... રા દીલની કહાં ડહું વાત, તમે સર્વવ્યાપી સાક્ષાત. મારા. ૧ 
મારખીમાં મને પ્રથમ ન્નેઈ યારે, ઉત્તરા અભિસન્યુની પેઠે, તારા 
'સૈત્રક થતાં-દષ્ટે ૬ૃષ્ટ મળતાં-તમે પણુ ભાન ભ્હ્યા હે એવા” ભાવ 
બતાવ્યો હતો. અભિસન્યુ તો “કોઠા યુદ્ધ હાર્યો “કા ક કા ” “ડાકા આવ- 
નર્‌ ?” કરધાં માર્ચ ગયો. પણુ તમે તો! મન્યુને એટલે કાધને જીત્યો છે. સાતે 
કોડે સાવધાન છ. પ્રાર્ખ્ધ પરદેશ * પાઠવે છે, વાર્તા 'વિતેદદની 'વચંમાંજ 
વિયોગ! તેથી પાન સોપારી એલચી તા લેતા ન્નવ. માયાને . આરા 
ભગ કરી તેથી ભમાં તંથા ભ્રમણુ આ “ચચળ”તે. કરવુ” પડેછે, અનેપ્રભુને * 
ક ન દેશવિદેશ, વિટ*બના વૈઠવાની. 2 વિધાંત્રી 'બલવતી, જે. વલ્લભને વ્હાલી 
બોરી છે'દોચ*- પ્રિય”વલ-ચ' દાગતુલ સીને એકલી સુક. ક શેટ્કવા' ક છે. પ 
પાતામી વાડોમો કેભળનો ન 'બ્રમર, “પાપકાર અન્વાડીએઓ 
. “ થાટમાં' આ તાં. સાવધાન 1 રહે એ ને સ્વાભાવિક છે છે. વ આ. ર તમાં ી ચે“ચકસુ* 









ભળ મત. સાર સેના સન ચ'ચળ હસ, કે “સે.. યે કહા. કહેશે 
જે “જે જેવુ હોય તેવુ* તે તત _ઔન્નને. દેખે” તે પ્રથમ માર્‌" “સત દઢ કરતા 
જાવ કે ન્થી જગતની બાજી હુ* જીતી શકુ -. ... 
.... શોના ફપાના સોગઠાં, બાજી રે રમતા ન્તવ; મારા નાથ વિશ 
.. વૈમુ'ઠમાં બાજ રમ્યા, મધુવનમાં હિ"ડેળેથી એક કપટીઃ “ચાહ બતાવે 
તેમ. બતાવી અદષ્ય ચઇ ગયા. અને આંહી ન્નેડીઆપમાં કર્મ “અથ .સ'યેોગે 
“પાછી ન્નેડી જેેડાઇ.ઃ અને સ'તતી સુખ પ્રાપ્ત થયુ” ત્યારે સ્વજનના 
લાડકોડ પૂરવાને બદલે તમે તે! ન્નણે કપટ ચાલ ચાલવા માંડી. પ્રજુ તો 
ગ્નાલ બાલતે પોતાની સાથે રાખે, તેમ ૭નાં તમે તો ખધાંતે આંહી મૂકી, 
એકલા પરદેશ કથા કરવાના હેતુથી પ્રયાણુ કરવા તત્પર થયા છે. _ 
પખપ. સાર્‌ગ. ર ક કૂ 
ન સ”ગ. લીચે : ગ્યાલબાલ, રાર કરે ન'દલાલન 
ચલત કપટ ચાલ, ફ્રેડત ગગરીઅ!, (ર) * 
પનીઆ ભરન કેસે ન્નઉ*, સુન પ્યારી આલી, દ ક. 30, 
આજ બનમાલી મોરી, રોક્ત ડગરીઆ. પનીઅઃ. : વ: 
પયુ આજે તો તમે “ડગર” એચ્લે રસ્તો રોકવાને બડલે રસ્તો મોકળા 
કરી દૂર જવાની વ:તેો કરો છે, સ'સારની બાજ રમતાં શું તમને વૈરાગ્ય 
આવ્યો છે? શું તમે એમ કહેવા મંગે છે કે? * 
| શાનિળ્યવિ નિરાસિન્વ: અ્રિયફ્લાણ રમેત ૧: 1 % 
અટ ચ જજમે સુષ્િ વદ વિરાસિનિ રાસિમી ॥૨॥. 
|: સઆએઓના ઉપર પીતિ કરનારા પ્રત્યે સ્રીઓ પ્રીતિ કરતી નથી. તેથી સાતી 
પુરૂષે આમાં આસક્ત થઇઇ રમમાણુ થવું નહિ. પણુ સુક્તિશૂપીઃ સ્રી 
વિરાગી પુરૂષને માટે સ્વય' રાગિણી થાય છે, માટે માયા મ્હારી એક 'શેોકયને 
દૂર કરી, હવે તમે “ફીતિં”નતે તથા સુક્તિને શેધધત્રા નીકન્યા લાગે છ._હું” 
નાણું છુ કે તમે મને નવી ન્યોતી આપી જ્ઞાન માગે* ધપાવે। છે।, પણુ 


હું તે સદા તમારી જી. એટલુ'જ ઞાન મારે માટે. બસ છે. તેથી મ . 


હ” એજ મારા આશય. સસજુ' ૪; છતાં હૈ પ્રાણુ. પ્યાર, . બ 
.. સાગ સીસમનારે 'રાલીઆ, પાઢયુ કરતારે- તવ, માસ. નાથ. વિદેશે. રઃ જ 
ક . મારી. તરકથી. પ્રાઢયુ કરો. છે: (એટલે -મતે. કોલ સઝ જાશો), ન 
' સતો ક કથા. ઝીસ્તિ. વમ શ્રક્તિ. લરક; “જાપ્ૃતિ :; કેતા તાવો હે એસ 











ચર્ચા ઝતવસિ સતિ સ ના વશ્યસો જ હાશ ક 
અવુષ્યનો અવતાર લીધે! ત્યારે તો “સુડિત””ને બ્હાલી” કરવીજ - સેઇએ. 
માંટે અમારા તરફથી આંખ -મીચોને પોઢ દેણુ કરા, અને કથા ઝર્તનમાં 
ન્તગ્ડતિ કરા, એજ કર્તબ્ય છે, એ બધુ* હુ* સમજુ ક. પયું તમને વિદેશ ન 
જલાની સ'મતિ આપવા મર્‌ મન સાફ ના પાડે છે ી 











| સૂર્ય તપ્રજુ કહે છે :-- . 

૫૬. ગીિ. 

હમણાં તે નનવા દે, વ્હાલી પાછે બ્હેલો આવીશ હું, 

ચિ'તા કરીશ નહી તુ', આપ ર્ત કે જ સત્વર આવુ. જ્‌ 


રામા રામ! રામા, હરેહરે રામા. 
મિ. નિરાકાત્રૂપે તો હું સંર્વ વ્યાપી છુ*, પણુ તેટલું અનુભવવાનું 

સામંથ્ય તારામાં નહી" હોય તા શુદ્દ સાકાર સિદ્ધ કેમ શીખતી નથી ? 
સા'।ર માંત હદયમાં સદા સ્થાપિત રહે; અને વિષોગ વિરહ જ્ણુ।ય નહી" 
તેમ હતાં હાલ મતે રન્‍્ન આપ કે હુ સત્તર પાછે આવી શકુ” 
કહ્યું છે. કે પદ દ દ 
ર રક જઈરિતિ ગૃક્રઃ વરોવનકારાથ વદિસ નચઃ 

વરોવજારાય ટુદન્વ માવઃ વરોવજારાથસિટ શરીરમ્‌ ॥ઘા 

₹ૃક્ષ ફળ ધારણ કરે છે તે પરોાષકાર કરવા માટે. નદી વડે છે 

ખીન્નને પાણી પાવાતે સાટે છે, અતે ગાય દોહવા દે છે તે પી 
વાછરડાં ઉપરાંત ખીન્તને દુધ પાવા માટે છે. તેવીજ રીતે આ શરીર 
ગૃહસ્થાશ્રમમાં પ્ય।ા સ્ત્રીને માટે હોવા હતાં તે પરોપકાર્મ ઉપવેો મી થવા 
સાટે છે એટલે શ્રોતાને ઉપદેશ આપી કોઇનુ" ભલુ કરવા મટે છે. તેથી 
ઇદારરતિં ક્રી મને જવાતી રન્ન આપ. 
સું મરાઠી સાખી. 

ઉદાર નૃત્તિ દ*પતી કેરી, દેવશર્સાથી ચડતી, . 

ઉદાર જે કોઇ હોચે તેની, દિનપ્રતિદિ ઘ્ન છે ચડતી, 

શસા સાધુજી,, એ. મ એ ક 
. ઉદાર રસ જુન કશે શ સુણ સાધુજ્ઠ._ ર ૧... 
રુ ' ચળ પ્રકૃતિ. ખેઉની : કુ પયત ખે એક * િમાના,” ગયલ ઉદ રે. છ 
દ _લૉનમી ૧ મત વાળવા ક કેય છ કોર દે કતિથા' ચય પ્એ પું કર્યુઃ 





પક. 


ચદ યે પ્રલુએ.. દીપાવ્યા, નઃ શષુગાયુ” ન 
“તેહીઅ।”ને ૧ વેકુ'ઠ બનાવ્યું, સાને. બટ ય; કસુર 
ધન્ય મહારાજ, એ. એ. એ. જ 
““* સહુ કાધને 'સુખ દીધુ”, ધન્ય મહારાજ. .....“ ૨. 
' “જેડીઆ”નેઃ કૈ વકુ'ઠં બનાવ્યુ", પણુ વૈકુ'ઠમાંથી મધુવનમાં નાસી નતા. 
તેમ ન્નેટીએથી સુરત જઇ કથા કરવાની મોહિણી લાગા છે. પરતુ તમે 
સુરત ભરૂચ જ/ ગ્રભુના કીર્તન કરશે, તે! અમે આંહી બેટા તમારા ફીર્તન 
કરચું એ ય'નમાં રાખન્ને. 
“સઅઈસ્ત ભાત ને પ્રિય” પોતે, સચ્ચિદાન'દ સાચા, 

“નામ રૂપ” સાયાને કાલી, તેથી તમે નથી કાચા, 
ધન્ય મહારાજક-એ. એ. એ. 

ન ત્રભુ તમે છે] સાચા, ધન્ય મહારાજ૯૭. ૭ 
યાર ભાતિ-ભાસે છે $ બ્રિય-વહાલું લાગે છે. આવુ અસ્તિ 
તિને પ્રિય એજ સશ્ચિદાન'દ રવરૂપ છે.  સત્‌ડછે- . ચિતડ્ચ્ચૈતન્ય 7 આન'દકઃ 

મ લાગે તે, અને તમે પોતે તે સ્વરૂપ છો તેથી તમે કાંઇ કાચા નથી. 
તેમજ કેઈ, પણુ સ્થળે અને કોઇ પણુ કાળે, માયાને વળગવા દે! એમ 
નથી. એવી મારી પૃણુ ખાત્રી છે. પણુ આપ સિધારે। તે. પહેલાં સગા 
સેઇને તો મળી લે. દે 


સગાં સોઇને સાલ્ય કરીને, ન્ઝે કકશ તે દીધું,“ 

નામ પોતાનું “વાસદેવ” તે, ભાધને અપી દીું,, 
પૂરણ મલજી, એ, એ, એ. _ રી 
પાવો કચાષ્ત સહુને, પૂરણુ ગ્રણુજ- ર દ ૪ 


ર પોતે સર્યશ “કર્‌ નામ ર્‌ા'ખ્યું, અને પોતાનું લફ “નુ”. નૅ વાસુદેવ નામ 
તે પોતાના ભાઇને આપી દીધું. મનુષ્ય તન મન ધનથી ખધું અર્પણુ કરે, 
પણુ પોતાનુ" નામ જવ! નહી” દેય.. પર"તુ પાતાના ભાઇના ઉ ઉપર સ્તેહ 
હોવાથી “ત્રાસુદેવ” નામ પણુ' તેને અપણું કછુ”. ર 


શમે જેમ ભરતને સૉપ્યા, રાજ્ય કાર્યનો, ભાર, પ 
યે પોતે 4 વનવાસ, સબા, ક્યો કઃ સ્ચહાર,...; ક રા 





-- છે." તેમં છતાં. 


જઇ ' ૫%. ૪૭૫ -. 


રરઃ 


“પત પરદેશ ગમન સ્વીકાયું*,, ન અતે શ્ાતાના પર જે લાવી આળ 

હતુ તે સુરત પધારી દૂર કયું? -_ ર 
ડી જ્ેડીઆમાં તમે વાસુદેવને, સોંપ્યો ગહ ન 

“ પોતે તો સર્યપૂર પધાર્યા, સુધારવા સ'સાર, * 

" ધન્ય મહારાજઃ, એ. એ. એ. 
 શપખવ્યો પર ઉપકાર, ધન્ય મહારાજ». દ 


સુરત પધઃરી સસાર ક પર પુરતુ” લક્ષ રાખખી પર ઉપકાર ક્યો 
અતે પરોપકાર શીંખવ્યે, લોકો કહે તેથી તમે.સરત જવ! ઉત્સુક 
થયા છે* મ!રાથી તમારા ર વિરદ્દ જવાતું નથી. પષ્યુ તમને જવા દેવા 
' માર મન કેમે કર્યું” માનતું નથી- મતે એકજ વિચ।ર આવે છે કે તમારા 
વિના મારાથી એકલુ' કેમ રહેવારે. 


સુર્યપ્રજુઃ- -એ અનુભવ પણુ કોઈ વખત કામને છે. પેકી ની પાર્શીયા- 
એ પતિ વિષેો।ગમાં અશિભક્ષણ કર્યાનું વિશ્વ વિખ્યાત કવીશ્રર શેકસ્પીઅર 
લખે છે તે તને ખબર નથી ? સાટે એવી વેલા દુ:ખદાયી છે. માટે હું 
ન્નઉ' છુ*. 
_-ચ'ચળબાઃ--તમે કહો છે તે બધુ' ખર્‌' પણુ- “ :: 
૧૮. (-આવ્યા મનને! માન્યા હીરો ખ્હારા હપથમાંરે. ) 

મને એકલી મૂકી ન્નવ, હવે કેમ રહેવારશે, સતેન 

“ હવે કેમ રહેવાશે, હવે કેમ રહેવાગે. મને૦ 
વેકુડ છેડી આવ્યા દ્રોડી, જેડીઆની સાંહી, 
ત્યાંની ન્નેડી આંહી ન્નેડાઇઇ, રહો સદાયે આંહી. મસતે. ૧. 


વેકુ'ઠની ન્નેડી જેમ તેમ આંહી ન્નેહીઅ માં ઠેકાણે પડી. અને આપણે 
એક ખઓન્નના જેડીઆ -દ*પતી-બન્યા. હવે ભડ્ત અને ભગવાન જેડીઆ 
બનાવવા, અને ચોગસ્થ બનાવવા, તમે તો સરત તરક ચાલ્યા. પષ્યુ સને 
 શૈુકીને જનુ* તસતે કેમ યે!ગ્ય લાગે છે ? નહી” જવા દઊ”. હઠેષોગ મારો * ચાલવા 

“ શ. તમારા. રાજયોમ ચલાવરો તો હું તમારાં વિના શી.રીતે' રહી શકીશ ? 
તમે. વો નિર તર સદાએ મારી  સાનિપ્ય રહો. તમે નવવ અને હુ” અહીયાં કણે 
એકલી રહુ" # કાચા સતરે. તાંતણે પ્રેસ બ'ધન. થયુ છે, સ્શમ ગાંઠ દહથાઈ _ 
સ પધ્તન્પ્ અ કા. [બીવા ગએ મોરો શ્રમ. છે. હું. કહેવો જેમ 
ક નથીઃ. પુ રા પ્રજું ૨ ન ....સુવ ક્યું શય. [ગેર પ ર્વતની “આસપાસ ફરે છે. , ી 
પ લથમીને. આતી . સ ગાંપી સખે છે. ખતા. એક પતની તરત પાળ છે, * 











રમતીતિ-કટશાળે. છે. ભાદર્થ: ₹ષન ગાળે જે શ્રીઃ રાચ્રચ'દ_ ક્ષે ફ્રનકૃ- કગની ર 
સત્યતા મોની સીતાને પ” *ચવટીની_ સરશ્ટીમાં એકલી સૂકી ગયા હતા. અસે.” 
કચનને. કાસિની કીતિ'નો નાશ કરે છે. એમ તમેજ મને કહેતા ફતા, તેમાં, 

વળી તમારા લચ્કા ભસટ્કા. બ્ર્યા હાવભાવ હદયને આકર્ષી - શે છે. 
આ-ક'૪ . સારા હૃદયના તર'ગ નથી કે જ્લતરગ નવા મન્‌ તરગ 
નથી જસંતીના ર'ગ કરતાં પણુ વારે ચૉટેલા અતે ચકયકીત હદય 
પર સ'સ્કૃત થઇ છપાચેલ ન્નમેલા પ્રેમ રગ છે., ' પ્રેમ લક્ષણા ભક્તિના 
આવશ્યક અ'ગ છે તે ફાટે પગુ જીટે નહિ, તો. 2. ફૂટે તો કયાંથીજ 2 
ઉલટ્ટ' તમે મતે “શીલ ” સાચવવા બોધ દો તેતે બદલે હું તમને 
સાવધાન રહેવા કહેવા ચેગ્ય' જું શું ? પણુ શું કફ? ખેલ” કવો છ 
લો।કક સકક્ષાત્‌ પ્રભુને પણુ પૂરા પંડે એવા છે? અને પ્રભુ પ્રનનનો 
પક્ષપાતી હોય એમ જણાય છે. પ્રન્‍્ન સાટે રામર્પે પ્રભુએ સીતાનો ત્યાગ 
કયો. પણુ પ્રજ્નને શમ દમ શીખવી સમાધાન થાય તો પ્રભુને સદા સાવધાન 
ડહેતાની જરૂર પડે નહી'. લગ્ન વે? જે “ સાવધાન” દીર્ધદર્શી બઆહાણો 
અતે શુભકાચિતક સાસુ વગેરે મે।(ટે અવાજે કહે છે તે કોધએ ભૂલવુ' ન્નેઈશએ 

નહો*. નને કે તમે તો માયાને કાઢી મુકી છે. પ્રભુ છે, એટલે રું” સાવ" 
1 અતે સમાધાનીની શીખામણુ દ ? બાદશાહ ત્યાં બજાર. ન્ન્યાં નાગ્મેર 
ત્યાં હંન્નર રાજ્ધાની ખડી કરો એવા છે. પણુ. સ્વામીનાથ, માયાતો,-પટ 
ફન્નરે! ગાઉથી પણુ પૃથ્વી પર કોને છેડે છે ? સાટે હે વ્હાલા વ્હાલમ, 
આ વલવલતી વ્હાલીના વિનય ભર્યા વેણુની વિનતી હી સિર દાદ” રૂપે 
વધારી વિચારમાં લે. 


ગણુ કહે છે :-- 


' સતી તમે છ સત્વતી ને, સત્કામા! કમ ર 
સમન્ને છે મનમાંહે સલળુ*, શડ સાટે 'સુંઝાવે ?. શને.” 


અહો કાવ્ય ભાસિની સત્મતી, આમ ખાલી ભામા શા માટે કાંટો છ ? મેદ 
ની સમન્નુ છો, તમે સવ વ્યાપી પ્રભુની સાથેજ સદા છ. - મજુ 'સ્વફેપે, 
_'જહેવારમાં આઓ છે, માટે “ બ્હેવાર' સ્પરચંવી,” હરક પ્રાણી પ્રભુ છે  ભબેમ-- 
2 આઓ ચાવી હાથ નથી અહવી- વતા ત યુક્તિ ન નથી કે વત જ શેર. ન 
ન ! રાખ. ગને. મને. વિકેશ. જવા. રે આપો. - કેન રી 





જે રશ. વિદેશ ઝ્્તોઃ નથી, પહહીતોતી સાકર ન શીખતો નથી. 
તનો ગ્રુશ્ધિ" સ“કુચિત રહી ન્નય છે. જેમ. (દુધ ક પાણીને વિશે ઘીને... 
 છાંમ વેરાઈ રહે છે. તેમ. માચીમાંતો માંકડ થણ મોજ સાણું છે. પણુ તે. 
રૂપ મ'ડુક કહેવાય છેં. જુવ!માંને! દેડકો વિશાળ વિશ્વના વિસ્તા- થી અત્ાત..: 
છે. ખાપને. કુવો ક "છ. ડુબી મરવા માટે નથી. માટે મને જવાદે.: :શ'કુચિત મ 
નને. વિશાળ બનાવ. . _ 
સતિ કહે છે :-- 
ભલે. હ પચ્દેશ થાર જિ ?” સ લાવે, અ. 
સહુ પર પર ઉખષકારી થઇને, ભકતોને મન ભાવે!. મતે. ૩ 


નએ ત્યારે તમે પરદેશ ત્યાંથી કીર્તિ દેવીનુ* હરણુ કરી લાંવન્ને. પણુ 
એકવાર નાવલીઆએ જાવસાગરના નાવમાં બેસાડી. અને સુક ની” હવે મષ્ય્‌ 
દરીએ વ્હાણુને હિડેળે એકલે! મુસ, ભવમામરતા જળમાં એકલી મુકી, 
દૂર જય એ કેસ ખમાય ? તસે જણે છે! કે:-- કી 
. અના'દ હુ તે! ૭૪૩ તમારી; ઝહલક્ટમી સતર્‌ાણી, . ર 
રેડીઓ” ઝવેરાત છું, કુ'ડઠની પટરાણી. મને. ૪.  . 
અનાદિ હુ' સત્‌ચત્‌ આનદની સવ્ણતી છું. વૈકૃ'ઠતી પટરાણી અને 
જેડીઆતુ' ઝવેરાત છુ. અતે તમારા ચરખુની દાસી છુ*. કહ્યું છે કેઃ-. 
ધીરાળાં સૂવન વિચ સંત્રી: મૂર નવ: | . 
ઝૂવળ વ વત્તિ જ્ીળાં શોઝ સવેડ્ય સૂવળસૂ 1૬1. * ર 
ધીર ચુરંષનું ધરેણુ' વિઘા છે. (રાન્નનુ' ધરેણુ' તેનો પધ્યન છે) મ'ત્રીઓનું 
કથરેણુ' રાન્ન છે સ્્રીઓનુ' કરેણ તેના પતિ છે* અને શીલ સદ્દચુણુ એએ 
સવેતુ' ધરેણુ' છે. માટે સર્વેસ્વ એવુ' જે શીલ તે સ્ત્રી, પુરૂષ, દરેકે સાચવવું. 
કેમકે એ ઘરેણું ફરી ફરી ધંડાવે પ્રથમ જેવા એઃપઃ આપતુ' નથા. 
“ “ ક્રભુ' કહે:-હૅ પ્રિયા તુ' કોઇ  ન્નતની જીીક્ર-મ કર. ધન મકર્‌ કુ'ભ, 
"મુલ. રાશી તે રાસી છે, તે નિરાશી-ઉદાસી-કરાવે છેન્‍. તે બહમ વિષ્ણુ 
 “ચરેશે-સવે'ને કપાળે' હાથ. સુકાવે છે. માટે કર્મણે ગઢના ગતિ, કર્મ, 
રેવ દોનન કાઈન, સાક્ષાત્મભુને, પણું છ્ઠાડે એમ નથી. માફી 


ન 


અક 









_ શ્યામાને શમનવી ચાલ્યા, ભકતો' મારે ભાવે, કી, 
જમ મુતિ* પ્'ણુપ્ય'રા, કયારે પાછા આવે- ને પ 

ક સ્ર્ય પ્રભુ શ્યામાને સમન્નવી_ સય પુર રવ્રાના થયા, પણુ સતિ તતા એજ 
વિચાર કરે છે % “પ્રેસ મૂર્તિ પ્રાણુપ્યારા કયારે પાછા આવે.” થું કહે છે? 
વ્હાલા ક'ઇ નહિ તે'. ત્યાં તમારી “જીત” થાય ત્યાંથી “હાર”ના ક “દીઆ 
ભરી ભરીને મે!કલત્ને. બે હાથ ભેળા કરી બતાવુ' છુ' 3 એલો લાડવા 

જમો ત્યારે મતે યાદ કરી લાડવાના દાબડા ભ્રરીને આંહો મૉંકલન્ને. 
પ્રસાદી તો બધી જ્નેઇએ. શ્રાદ્ધ પક્ષમાં જમાતાઃ દ્ષપાક મોકલવાનું તો હુ 

કહૈતી નથી. ફૂલના હાર કાંપત્/ કરમ।ધ/ જ્વાન! નથી. લીલાછમ રહેશે. 

સતિના સતિત્તની એ એક પરીક્ષા છે. સત્ભામા તરીકે મે* રસણા* લીધુ 
"ત્યારે “તમને કડવું લાગ્યું હતુ“, પણુ પારિશ્નતકને।! છેડ સત્ભામાને આંગણે 
મ!ર આંગગ્ે-તાગ્યો હને. તેથી તેના પુષ્પના હાર હવે તમારી ડોકમાં પડે 
છે* એ પણુ તમારા પ્રભુત્તતી સબળ સા પીતી છે. પ્રભુજ. વાવેલુ* લણો છે. 

વગર વાવે ક કાંઇ મળતુ નથી. અને કરેલુ' કાંઇ જતુ નથી. 

નહી' આપ્યુ* હેય તે બચઃરા બળીને બેઠા થાય પષુ તે કાંથી પાળે? 

નાહક. કોઇ ઇષ્યો કરે તે! તેથી તેનુ' કંધ્ઓ વળે નહી, હીણુભાગી તો માત્ર 
પાપને! ભાગી થાય. રુ “4 

૬૦ ગીત 
હાર ચડાવે લોકો, ભણે પખી'ટી ઉપર લટકાવે, 
ખી'ટી પેકે ડેકી નમતી, દેખી પુષ્કળ પહેરાવે. ૧. 

' રામા રામા રામા, હરે હર. રામા. 


હાર તો લોકે! ન્નણુ. કી પર ચડાવતા હોય એમ પુષ્કળ પહેરાવશે. 

પણુ ભક્તોને ખબર નથી. કે બહુ ભારથી ખીટી નમી *તય. પણુ સબધો 
આસામી અસીક્ન હોય ને પુરતો ભાર "ખમી શકે છે. મે' સાંભળ્યુ” છે કે 
 નાતી નાની છોડીઓ હાર પહેરાવે તેથી નીચા નમવુ' પડે છે. . હારનો શાર ન 
“અને આ ભાર એવે।જ છે. “હારથી. તા ભારતીના ભઃરથી . મહારથી - 
_ પણુ નમે. નમેં તે પ્રભુને ગમે. વાંકા વળતાં ફેફસાંને ધ્્ન્ન આવે તૈ પણુ જ 
સંહન કરીને ત્રણુ વેળા તો સૂય પ્રજુ નમેજ નમે. એક ા 
ક નમી ય ગ્મેટલે, શ્ય, ગભુ નમે ખીજુ". વળા : સપ “જ્યા. યજુ. રે 

“શની | ક મ પાસે કેલી, કરતાળ હાય, કમા વેળ કો 























ખાળક ' જે. શ્રજુ વુલ્ય છે, તેની આગળ ૧વાંકા વળું પડે. વાર્‌ - ' સારે. અઃ 
હારના ક'ડીઆ સુરતથી મે।કલસોા તે ન્નેડીઆમાં “જયદેવ પાઠેશાળા”'માં 
રાખીશું કે વેઝુ'ઠ લઇ જ્પ્શ્ષું? * પા ૧ના અ થત 
આમ સોકાશોક હાસ્ય વિતોદમાં દ'પતી શુભ હેતુથી અન્યોઅન્ય ' 
વિખૂટા પડયા. અને પ્રભુએ પ્રયાણુ આઇદયુ'. પણુ સુરત આવ્યા પછી. 
કા કાયમાં પણુ વિધ્ન આવવા લાગ્યા. નારાયણુનો ખેલ ખરે"ખર વિચિત્ર 
એના પધારવાથી ભલભલાન! ચરિત પ્રકાશમાં આવવા લાગ્યા. સુસ' 
ન અસ જેવા ઢૉગ કરવા લાગ્યા. એવે! તમાસે! નજ્નેવાજ પ્રભુ અવતરે 
છે. આછ સ્ત્રય' નારાયણુનૅ શુ* કરવું બાકી છે? ર 
૬€₹૧. ખસાચ. 
નારાયણુ જનકે હીરદેમે% સે! કછુ કર્મ કરે ન કરે ૨. નારાય'ગુ. 

સરજ્કો પરકાશ ભયો જબ, દીપ૪ી જ્યોત જરે ન જરે રે, નારાયણુ. ૧ 
સર્ય'પ્રભ્ુએ સુરત આવી કથા કરવા માંડી કે તરત આસપાસની હવામાં 
લાગતા વળગતામાં ખળભળાટ થવા લાગ્યો. આકાશ ગ!૭૭ રહ્યું, સ્વગવા- 
સીએ! અને કેલાસવાસીએ। કહે પ્રભુએ પૃથ્વી પર અવતાર કેમ લીધો, તેનુ* દશ 
દીવસમાં કારણુ લખી મોકલો. પણુ કારણુ કયાં લખી મોકલે ?. તેમનુ* ક'ઇ/ 
ઠેકાણુ" હેય તો કે? માત્ર ગગન કસુમવત્‌ શશશ”ગ પેઠે ભાસ માત્ર આસ- 
પાસનું વાતાવરણુ તપી ઉઠયું, સૂય નું તેજ સહન થબુ' ક્ડીન થઇ, પડયુ. 
કલ્પના અતે રાગ દ્ેષ વિનાની તે। કેઇઇ કથા કે કેઈઇઇ આખ્યાન હોઈ શકેજ 
નહી”, કથા એટલેજ પગલે પગલે શ'કાનુ* સ્થાન. પષ્કી તે કથા ષાચીન હે।ય 
કે અર્વાચીન હોય; શાસ્ત્રાનુસાર હોય ક વ્હેવારાનુસાર હોય. મનનું સમાધાન 
કરવા “શાસ્મ”તનુ' ટી"ગડુ' ચોંટાડી આપે પણુ શાસ્ત્રના ટેકો ક'ઇ અસત્યને 
સત્ય ઠેરવી શકે નહી*, પરાણે મનાવી શકે. શ્રદ્દા રખાવી સમ!ધાન કરી આપે, 
તેટલા માટે કથાની કાયા ન્નેવાની નથી. પણુ તેના ચણુ, તેનો બોધ, તેનુ 
 ભત્વજ્ઞાન - જ કૃતકૃય થવાનુ' છે. તેમ છતાં ઢૅકાણે. ઠેકાણે આ 
' નિરોષીનાં * ક*ઇક રમુજ આળના કીરણોા એકજ "જદ્રમાંથી 
વિસ્તારને જે લાગ્યા. સ્પષ્ટ વકતાઓગએ સત્રો અને ભાપ્યોથી પાંડિત્ય- 
_ ચાવુર્ય, ગધ અને પઘમાં પ્રગટ કરવા માંડયું. જેમ જેમ ઇર્ષા અને નિંદા * 
મ વંષતી ગઇ તેમ; તેમ સુવષ્યુની પરીક્ષા ઉજવળ ' શરતી ગઇ મનુષ્ય પ્રભુ, 
હ ડે રીટ ક્ષામાં - પાસ, ક ભષાર-. ડવા ચણુ ચુસ કયાં સુધી રહે? * 
પામ ક મરક શન નામ્‌ કા ભઈ છતે ક લોકા, કહેવા ક 








નય 


લાગ્યો 1 જ્યાં: શરજગા પટ થાય સયા 1 'ીો! કે શંશાલ સંજામે તોથેઃ શુ ન 
એનજ સળગે સાચે શું? એટલુ'જ નહિ પંસુ- વાતાવરણુમાં “ખળભળાટ” 
આકાશ સુધી પહોંચી ગયે... સૂર્યનું નામ સાંભેળાને કેટલાક આંદિત્યો નવરા 
-પડયા-તેસનેઃ ક*૪ '“કામધ'ધે.' સજે નહે. એ. આદિત્યો! કહેવા લાગ્યા કે, 
'% કર્ય તે આકાશમાં કય.” પૃથ્ની "પર ચર્ય નામ” રખતવાને | કોઇને અધિ*. 
કાર નથી એમ કહી: તએ એ ખળભળાટ મચાવી -મુક્યે!, કેલાસમાં પૃચ્છા: 
'થઇ કે સૂયેની સાથે “ રા'કર્‌ ” નામ કેમ સખ્યું? પ્રથમ તો શાસ્માર્થઃ એ 
નીકળ્યે! કે સર્વ અથવા શ*કર એક નામ હોત તો! તે દર્મુજર થાત, પણુ. 
સર્ય અને શ*કર એવું “ નનેડીઆ ”' નામ કેમ સહન થાય ? એ તો ખેવડા 
તેજની ઉચાપત થઇ આ સથળે અ!ડ'બર,. સેધાડ'બર થઇ પડયે. 


નરે! વા કુ'જરોા વા કરનારા કટલાક તો સ્તબ્ધ બત ધારણુ કરી રહ્યા 
પણુ એક. તત્ત્વસગએ ટીકા કરી કે નેડીખા એટલે શુ"? જગતમા! એક 
હેય ત્રયુ હેય; બ્યા ડિષ્લુ મડેશ્વરની ત્રિમૂર્તિ નણીતી છે, પણુ આ 
તો ્દ્દૈત- -મે-જેડીઆ એ કેમ સભત્રે ? મંષ્ત્રાચ!ય કયાંથી પધાર્યા ? એક 
પરમેશ્વર- ત્રણું ત્રિમ તે, પણુ જેડીઆને। જમ'નતો તો અત સનાતન, ખહુ 
જુને. જુગલાઓ જમ જતો રહ્યો, અને જુતી આંખે નવું ભેવાને। જમ!નેો 
આવ્યો. છેત તો સષ્વાચાર્વ પણુ સ્થ. ન કરી શક્યા નથી. “બે' એવી વસ્તુજ 
નથી. ખે હાથ કહીએ તો તે ખે!ટી ત્રાત છે. એક હાથતે છેડેથી ખભાનો 
' ભાંગ વચમાં લેતાં ખાન્ત હાથને છેડે સુધી સલ' ગ એકજ વરવું છે. અથવા 
તા બે હાથ અને ત્રીજી વસ્તુ તેને સાંબન'ર છાતી એમ ત્રણુ વસ્તુ છે, 
છુરી. છુટી અનેક; ણુ સાંધીએ વો એકજ. બે હાથ કાંપીને મુક્યા હોય પય 
તો પણુ તે “બે” કહેવાય નહીં, કેમકે વચમ” અ'ક!શ ત્રીજી વસ્તુ છરે. 
તેથી તે ખે જુદા દેખાય છે. એ પમાગને આપણે _અતેક, જુદા, જુદ્દા 
દૈખાઇખે છએ, પણુ આપણી” વચમાં'ી વસ્તુઓ ન્નેતાં, સાંધતા સ'ધા- ુ 
યેલી જેતા. આપણે બધા મળી એક - પરમખ્રહાજ છે. એકજ સમુદ્રમાં 
થહાણુ જુદાં જુદાં,. પણુ અમુક સમુદ્રના પાણી. એકજ કે જેમાં. હાણ જ 
. ૬૫૨6 ઉપર્‌ વષો, કર. બવહાણુ, તમુ. “કો્ીમાં. વસ્તુતઃ, પાણી, થનોર.. પે, 















ડે દી સમાં રમાં શમાં' રા હરેહરે' ૨ રભ. 









૬ પછ. 


કફ “કઃ કહેઃ “જર્યશ*કર” મ ભલે? રા'ખ્યુંર. “કનવ,” ગક, શાદ 
જ, !#ધશુ ! ક્ષરતમાં - કેમ આવ્યા ?: સું. એ ગ્રામ્ય- દેવ જે ?- . '“ શૂરા ' મૂસા 
આવી! -ચૂડથા'- છે ? સર્યપુરમાઃ નવે: સર્ય કેસ *- ખસાય ? કાપા & છીપ્ાલીશ્મે. 
હે'ડમીલઃ- બહાર પાટી ' પ્રશ્ન પુંછીએ.- શાસ્ાર્ય કરીએઃ. સભાની ઉલટ કરી 
“સભા”ને “ભાસ”” કરીએ. અક્યા ભાઇ, હે ““અર્વાઞિન,” તમને સ*સ્કૃત 
આવડે છે. કે ? અરે ભાઇ પુષ્ઠો એને, એ. આહ્મણુ છે. કે.? એતે. મુછ છે ? 
એ સ"સ્કૃત, કોની પાસે-શીખ્યા ? એને કેોપ/ ગુર્‌ છે કે નગુરા છે ? એમ 
શ્ર પરપરા ચાલી- ભક્તો કહે ?. આ શું ? તમને પ્રશ્ન પુ૭્વાનાો અધિકાર 
કોણે શું આપ્યો, ?' આવી પૃચ્છા 2 ? એના ચુર્‌ તો સમર્થ છે, તેમ નહીં હોય” તો 
ગ પાતે આવા સમર્થ શાગ્ઝી શિરામણી કથાકાર ક્યાંથી નીવડૅ ?' પણુ 
જને” 'સસુદ્રેમાં નાવ મળે તેને ટે હાથ પછાડી વાણીના અને પાણીનો 
વમળમાં વહેશાની જરર શ? 


અ _ખમાચ" 1” 


' નાવ-મીલી ૭સકે. જળ અ'દર,' બાહુસે નીર તરે. ન તરેરે. નારાયણુ. ૨ 
પેલા અ દિત્યો-સૂર્યના પર્યાય નામો; અમર કોશમાં ઉદ્દલવેલાં નામ 
'પે(તાન। 'નામ પરં તડાપ' પડતી 'સમજી, પેટ'ટ કાયદાનો ભગ ગણી; ટ*રા* 
'રીસાદઃ કરવ:-સુલેહડતો ભગ” કરવા ફાંફા મારવા લાગ્યા. અને અમર 
| કોધમાંથી પોતાના નામ જાતત થાય. એવા ત્રયત્ન કરવા લાગ્યા. પોતાના 
ચી નામ બદલી પરર્ષ્યાશ*કર, કડવાશ'કર્‌, તોફાનીશ"કર વગેરે નામો ધારણુ 
કરી, શ'*કર એટલે લોકોનું લલુ* કરનારને અહાતે સહાર પડયા. અતે 
અમર કોષમાં અમારે અમર નાસ સખતવા. નથી એમ પેકકાર કરવા લાગ્યા. 
બાહમણુ ત , જૂદેવ,- છે. ગ્રભુનુ* સ્વરૂપ. છે. મભુમાં ને બાહમાયુમાં ભેદ ગણાય 
નહીં. પજ પણુ કહે છે. કે. માંરો બાલષુ પહેલો, પછી હું. ” થાહમણુની 
તા પૂત્ન કરવી. એને પૂન્ને' કરે' એના ચરૃણુની. રજ પણુ. ગરજ્વાળાને 
ચત વસ્તુ શ્પ્ત કરાવે માટે સર્યશ*કર ક . પરવાનગી વગર્‌ રખાય 
તથી પોતાની વાનગી લોકા લેતાં હેય. ત તે લોકને પરવાનગી, 'પારકાની 
 “થોનેગો લેતાં, એશેકાવવા મારે, . મનાઈ-તૉકળટ _ મળવી જેઇએ. એમ જ્તે 
મ ફાવ તમ કહેવા લાગ્યા._ “કહેનાર” એક એ, 'અને આખા કામનુ'.%ે  . 
યે કે સભાનુ' નામ નાહક સેળભેળ કરવા” લામ્યા. પરુ પારસમયું _ 
 કત્ેલ્હને પણુ સત્યં બને, તો અશ્તિ અશિને; ભૂદેવ અદેવને ઈ અને બાકાણુ * 
આહાલુને બન ક ચુ “આં થર્ક 1%હાચઃ' ન) કર અન્મ ર 
















કર્‌ 


 - શ્ય ક: ગાંધીનું સયા જામ તો પણુ જકાને* ખખર્‌ # ?પ્રશ્ર કરનાક પણુ 
 પશુનુ' સ્થકૂપ. ખીન્ન પરજ છે: અતે તેથી કર્થ ખલનું  બહરબ બજાર 
શટ, અતે લોકોને રાગ દેષર્સાશ સઝા આવશે. ચારી એક નવુ" સ્થપ્નું આલુ" 
કશા જોમ. પણુ પારસમણિ તે દ લેને ન કે. લા કે 
'અ્ટપટની ઘેલછા શેષ નહી.” 

 પારસમદિ £; જીનકે ધરમે' હે સો ધત શ'ધ કરે ન કરે ર્‌ નારાયણુઃ ક્રુ 
કોઇ કહે સુરજ તો રજ સમાન કહેવાય, એને સન્માન હય નહીં' 
પવનમાં ઉઠી જરે. પણુ એમ નથી નયુતા કે સ્પર્શ મશિની રજ 
સુજ્નને સ્પર્શે કરે તો સુખ સ'તોષ વધાર. અને અન્યની 
કાંખસાં નભ્નયતેો, નેમ જેમ તે સુરજ સાખે તાકી તાકીને આંખે 
કાટ, તેમ તેમ તેની આંખો દુઃખવા આવે, અને તેનું પોત્તાનાં તપતુ 
તેજ એછુ* થાય. દેખતા છતાં અદેખા કહેવાય. અને રૈત્યને વ્હાલી જે 
ધ્યા, અદેખાઈ અને નિદા તે તેનામાં ધુસી ન્તય. વળી એક કહે કે 
જબિસ્તરા આંધી ઉપડી નતવ.” પષુ આ ન્ગતમાં ગુદર્તતે કાયકે એવો 
છે ક પ્ભ્નુને જે એળખે નહી તેનેજ ઉપડી જવાનું હોધ, પ્રજુગે બએાળખે 
તેના મિસ્તરાતે! વિસ્તારને પામે. પછી તે સ્વદેશી હોય કે પેશી જોબ ? 
રલે બધ્ને પે!તાને। સ્વદેક્ષજ છે. વહેવાર સીજાય અન્યસ્થળે સ્વ પદનો 
કદ સુચિત હંદયનેજ હોઇ શકે ચયનુ તેજ શુવડને ભારે કકે 
શધડને સારૂં લાગે. - ફડ 





ર હે 


ચૂર્ય પ્રભૂ આ પ્રક દિલમાં દુ:ખીઆ થાય, ી 
“હુ,” નિમિતે આ બધું? કહો કેમ મટી ભય? ૧ 
પા. સીયોતર રામચ” દરી જે... 
સમર મલ કે, અકશાસ છે, શારે લીધે આ ચળવળ, હુ પણાને 
હી ! પુ હ શુ* કરૂ"# માર્‌ સુર્યશ'કર નામ, નિ નાં ર 
આએ ગહ જને, તથા સ કરે સ્નેહ જઇને, તથા જ્ડાલેથ્ર માસ કીશ્રાળી 
દિ જાલ હ જ છને, _ ઃ પાડેલું. છે, તેમાં મ્હારો સ... ક ?. મ શય 
જતને ે 8..ન નારદ સનીએ. મ્શષ્મે. કેક... રે -. 
















સભાનું લયન ભલે કરે, પણુ તે સુરષે આગળ કરછી ેઇભો; આએ 
આગળ ઔજતુ' વણુનત કરવાં એતે શો અધિકાર છે? આવા ભવા: 
અતિશયોડ્તિભર્યા અતેક અભિપ્રામો અપાવા લ્ાગ્મેઃ. પર'તું. જે ચંયુ" તે 
ટીકેજ ચષ્ુ- જતી તેની હોૉંસ પુરી પડી, એ બહાતે અને એ નિમિ-તે 
સહ સાં જાતાં થયાં. કફની કેકની કરતાં કદતીના વ્હાણુ ક્ાટચાં. જપાયલા. 
હેન્ડબીલોથી લેક વધારે ન્નણીતુ” થયુ, અતે ખરી કીંમત અતે પરીક્ષા 
રબર આવનારને થવા લાગી. વગર દીઠે સ્રાંભળે મત બાંધનાર તો પોતાના 
મનસ્વી તર*ગનુ' પુછડુ" પકડી રથ. નનામાં લેખાણાની તો નનામી ઠોઠડી, 
અર ખૂણે ચાર ગાંસડી સાથે, અહારા બ્હાર અશ્ચનીકૃુમાર પહોંચી ગઇ. 
કાઇએ પણુ નાડક શા માટે અપજશની ગાંસડી બાંધવી જઇએ: 
હૈ કશ્રોતાજનેો, પી / . ફત 











 છ્ર૪ કેયબો, 
મત ખાંધોર ગડડીઆં, અપજ શકી, રે, મત૦ 
અપજવકી ર, અપ જશજઝી. મત૦ 
શાઇએ। અપજશની ગાંસડી ખાંધવામાં પાપ છે. ,માટે કોઈ તેમ ડરવા 
મથે તો તેને પણુ સન્મા?* ચડાવવા. એમ ડથા ચાલે છે ગએટલામાં વળી” 
કઇ ગપગોળા આવ્યો. ભોળા શ"કરને નામે કોપઇએ શ'કરનું નામ આગળ” 
કરી ગોળા ગબડાવવા માંડયાં. વળી ખાન્નઓના નામો પણુ ખરાખોટા સાથે 
સાથે લપેટવા લ્રાસ્મા. તેમાં વળી પ્રભુનું “(મન નાગ-રદ તો કે રીતે રદ 
ચાય નહી. નારદને તો મોટા મોટા કચાકારા તરકથી *તોફાનનું' સનાતન 
સરૃટીરીકટ મળેલુંજ છે. પણુ તે નિર્દોષ અને નુકશાન વિનાનુ* તોફાન. 
તમામ કથા કીર્તનના મળ પુરષ નારદના પણુ એ હાલ! અરેરે, કૃતનતા 
અને કૃતદ્રતા વચ્ચે એજ તૂકાવત છે. નારદે પણુ તોફાન કરવા માંડ્યુ” 
માયાને વૈકુ'ઠમાંથી ક્રાદી સુંકેલી તેતે નારદે ચડાવી. તેને ન્યાં ન્ન્યાં સ્થળ 
મળ્યું યાં તે ભરાઇ બેડી. અને અનેક તોફા તોફાન કરવા લાગી. પણુ 
વેમનીઃ વાવાઝોડા તો કાની છે, સસ સકાની જ્હાણુને કીનારે લાવે તો 
_જરનો એસુલ્ય ગાલ શેવા સેઝડો ભક્તો ૪ોગારે આવી 'કથા' કંસરૂપી 
તળ ભાલ લા ભારે પુષ્ય હાંસલ ઝરવા લાથ્યા. માટે હે લઇએ, કોબુલુ' 
ધણું થમાં કરે છે. મ્ાપ્રલુતે. તો માત નિમિત થતાનુ" છે. ભાટે શા 
જ ર ર જે 'નરકપરનશે' “ડત “હે ર નરકે પરનેસે” નાહી, ફેન ક નિ “ક 










8" 


ફે જ. 
કે ક ક ે “જક 





જ હૂ * ના ડિ 
હ પ ન પ હ. -* હન 
મ ન, ક ક 


અખ જો 


પફ 


: ,નર કપરાં: લોકથી. કી છ. બસે” મભુને નહી” શ્રોળખતાં કમરના ડથી 
ઝથવા લોભથી તેના કલા” પ્રમાણે! પાપ 'પ્રપઈ'ચ'કરે છે.. 
ક 


“જશ દાતનકે દેત 'હે,' 'જતશદા- સમક” નાહી”: છ ક ડુ દિ ર ઝે 
જાઇ કે'૪ આપે તો તેનાં જશ ગાથ છે: પણુ દાતાના-દાતા પ્રભુ «શા 
દાંના તન--તેના ઝુ ગાતાં છભલડીને આળસં અને શ'કા આવે છે ' જલ. 
નીના કે 'લવરી કરતાં નવરી પડતી નથી. માર કહ્યુ* છે ષ્ઠ ક્્ન્-* ર 
 **ગ્રત બાંધોરે ગટટીગમાં અપ 'જશકી.” 
સોનુ” બાંધો, ર્યું બાંધો, દર ખાંધો, દાગીના બાંધો, ક્પ્યાં બાંધો, લત્તા. બાંધો, 
મહેલ ખાંધો, મ'દીર બાંધે, પણુ પાપના પોટલાં ન. બાંધો. ગર્વ કાપ્તતે , રલ્ો 
નથી- ને રહેતો નથી. કાઇ વાતને ગર્વ ડરવા સુસ્ જનને હાન નહીં. 
૬પ ધનાશ્રા 
ગર્વગ"જન ભ્રગવાન, પ્રભુ છે, ગર્વગ'જન ભગવાન, 
અભિમાન તો સુરાપાન છે, ડરશો! નહી અભિમાન. પ્રભુ છે. ૧, 


“સ 
હાં 


ડળ 


હ ત્રભુને ગર્વ વ્હાલો નથી. તેથી ગર્વિજનુ” ગ'જન-ભ'જન કરવા. તત્પર 
થાય છે. ભલભલા ગર્વકરીને, ગર્વના ગાડાં. ભરીભરીને પાછા પડયઃ છે. :““ગર્વ, 


ભ્તય રેલમાં, તોઃ પડતી દોડે તારમાં. એમ પડતી હમેશ ' ગર્વની આગળ 
આગળ. તેયારજ છે, 


૬૬૯ વ્હાલાણ્ મ્હારા સ સો બહુ અહુ' 'કારી._ 
મોહનજીએ' નાંખ્યો મારી રાસ, હરિવર સ“ક્ટ ઢર્તા. ૧. 


કેસ કેવો અહકારી હતો ? પણુ તેનો! મદ પોતાનો મામા છતાં, ત્રણુઃ 
એજ ઉતાર્યો. _ જિ 
 ક્હાલાછી મારા _કાળીનાગે તે કદ કીધેઈ, મ 
સિ _ -લટકાળે નાથી દીધો રામ, હરિવર, સ"કટ હર્તો.. ૨. ._ 


ર  કાળીનાસ જેવા “અહ'કાર”ને. પણુ: સારા નાથે નાથી દીધો.” : સમુદ્ર રર 
કસો, તોઃ સસચ%% પ્રશુએ તેતે પાજ્થી-સેતુવડે-બાંધી લીધો. અનેઃ “તે જેને 
ન સભી પટરાણી, જમનાજએ 'પ્રથમથીજ- વિચાર: કેવ 'કે સારા સઅથ' શ્વાસો: જ 
5 સમુ તને. ઝ્રમ્યુ. જજ, શાસન: કરી. ગાંધી, કા મેવા ભુ આગળ હાર ફુ: - 












ી કેળ ન ગે 
પા. સેએલાના . ભે; ભાગ કરી, તે ઉપર. વસુદેવના ' ચ્ર્ણુ સ્પર્શ કરી, સર્વ 
ગા; શ્િરસવ'ઘ છે. એસ. સ્વીકારી, સામે પાર જ્વા માર્ગ દીધો. કે. 2. 
ધનાશ્રી: --_ . 
અહમરે રાવણુ . રાળાયો, કસ. તજી ગયો ત્રાણુ* ગ્રજુ છે. ૨. 
.« ગર્વ થતાં સાગર બ'ધાચે1. કુદી ગયા હનુમાન. ૩, દ 
* “ સ્વરૂપને સમજી લઇ 'રાચે।, શાનુ" કરે અભિસાન. ગ્રજીુ છે. ૪. * ક 
' “ધન, દોલત, વિદ્યા, રૂપ, જેબન, સમો1ટર, વાડી, ગાડી, લાડો, કશાનું 
અભિમાન કરવાનુ* નથી. બધુ” ક્ષણુભ'ગુર છે. ભગવાન અહ'કારીનુ સર્વસ્વ 
લઇ લે છે. તમે પૂછશે! કે નાણુ” હોય તો તેનો મદ ના કરીએ? ના, ના. 
ન રહ્યુ રે નાણુ' રાન્ત ન'દનું, સવે” સુપન વ્હેવ'ર%. 
નદ રાન્નનું અથાગ નાણુ પણુ ના રહ્યું. -ત્યારે ખાછાણુત્વતો અહ'કાર્‌? 
તો કે ના તે પણુ નહી”. વારૂં ત્યાર આ કથાકાર સૂર્યશ'"કર બાદ્મણુ છે? 
એક કહે -અરે એ તે વળી બાહ્ાણુ હોય? એ તે! બાવે। હરો. વારૂ એણે 
મુંછ સુડાવી છે કે અડમુછો છેઃ તે તો એને પુછેો.-આવુ' આવુ' પુછે 
તેને! ડિ શુ ર શકે ? ઉત્તર સાંભળે. 
૬૮ દુહો ”% 
દેશવિદ્દેશે સાંભળી, "ખ્યાતિ વારવાર, * 
ગણાય સુરત શહેરમાં, બડમૂા હુશીઆર, ૧- 
સીયાવર રામચ'*દ્રઝી જય* 
તેથી મૂછ મુડાવીને, કથા કરૂં સુખદાઇ, 
એમાં કારણુ શુ' પુછે, મૃછેવાળા ભાઇ. ૨. 
મનસુ'ડણુનુ' પ્રથમ પગથીયુ મસ્તકે સુંડન છે, અને મસ્તક અું'ડન થાય 
તે પહેલાં સુછ્મુ'ડન વીશમી સદીના .વિદેશી શિક્ષણુ શાસ્ત્રની એક ફેશન 
અથવા જોઇ પ્રકારને સત્યાત્રહ અથવા સ્ુછઠાળે! કથાકાર ન્નેઈ કાઇ મોહિત 
_. થાય' તતા તેને * કી એક સાધન હોશ શકે- પણુ સૂયપ્રભુ તો સાફ 
કહે છે કે કારણુ શુ હોય ? જેતું એ બાૉંબતપર ખાસ પ્યાન ખે*ચાયુ* હોય 
ર હસે. ન મારૂં જો બાબતમાં, રા ન વા મને બદલ ટ; 








પ્રે શક, જ. પણુ દેૈષ કરે તે સ મ્વદઃ તથા. કાઇ ઉપદેશક. તા દેપનેોઃ શિ? 
છાતા નજ હોઇ શકે, મને. તા. માર ગડે ૭ સદા આન'દમૉજ રામે ક ન 
અને કહે છે ':-- ણ કો 
દહ છગડે છ્ય તુ કહે જે, સદા આન'દમાં રહેજે. 
ગએ મૂળ છગડા કયે! ! એ છેતરપીહીનો “છ” કહેવાય. એ ઝ લેકે છ્ેત-* 
રનાર છગડે.. રગડે। ડરી ભાંગ પીનાર અને વચમાં અથવા છેડેઃમાટુ" મીડ” 
સખનાર, ગાલમાં તમાચો મારીતે મોં લાલ રાખવાની વાતે! છે. હોય સાતમો, 
ને કહેવડાવે “છ”, કકે! .ભણી જુવાતે “છ?' તે. ન*બર ગણી જુઓ, કપ." 
ગધ, ૭, ચ, ૭. છે. સાતમે।, પણુ એતું નામ “છ” એ છેનર પીંડી પી'૩- 
માંથી પેદા થઈ છે. સ્વાથ' ખુહ્ધિ વધી તેની સાથે છેતરપી'ડી વધી, અ'ગ 
તપાસવા માંડયુ', તેથી બિચારો! “હ” સાતમો! થઇ ગને! કેમકે જ્યાં: સુધી 
સ્વાર્થી અ વચમાં લુસ્થે। ન હતો! ત્યાં લગી “છ” તે “છ”. ખ્તો સતા 
પોતે સદાયે છઠ્ઠો અક્ષર છે, છે. તે છે. 
પણુ ભાઇએ હ તો શ્રીમાળી બરાહમયુ ૪૭. અને ભારા શ્રીમાળી ખ્‌ “હુ 
ઓને માટે મતે સગ*વ સ્નેહ હોય એ સ્વાભાવિક છે, તેમ ૭તાં કે આે]' 
કહે, નાટકી કહે, તે બધું ભક્તોતે ખાતર સાંભળી લઊ' છું. ટકટક કરતો 
નથી, ભાઇઓ, આ ઢુ'કા જવનમાં એક ઝીરીને પષ્યુ નાહક દુભવશે। માં, હું 
નાય્કી હોઊ' તો આ તત્ર લડીપણુ ટકે નહી“ સવત ત્ર લય થતાં પરત'ત્ર 
પેસી જ્નય- નાટકનું નામજ એવું છે કે અ! ઝ્થળે તેના ટકે. ટકે ટકે 
રેવડી પા થ૪ ત્નય. પણુ આતેો- 


159 ક 


મોહનનો મોહિની મ“ત્ર, ચલાવે આ બધુ* ત"ત્ર. ક 
_ગ્રશ્નઃ- ત્યારે તમે દેશાટન કેમ કરા છો ?* 4 


 ઉત્તર;- અરર સિસ્ત્તિ થટુજ લેશ | દેશાટ નથી સજન ન પ કરક 


_ સ્તજનની પર્જન્ય પેડે પરીક્ષા થાય અને અનુભવ મળે. મી. મ 


કાઢે છે. 





પણુ એળખતાર : એળખી. 














કડ સતત. કરું. 





યદ કિ સેશાઃ રે સરન: અથય ન શાસ ન યૃજ્ઞાઃ 1 ી ઃ રો 
શશિ શસ્થે સુ થારિમાણાઃ 1 વરે1૧મ૬રય સા સિષસવઃ 1 ક 

 જશક્ષ ક"૪ પોતાના કળા એક્લપેટા થઇને પોતે ખાઇ જતા નથી. નદી 
ક" જીતાતું પાણી પોતે પી જતી નથી. વાદળાં પોતે જળ નાંખી પેદા 
કરેલું અનાજ કે'ઈ પોતે ખાઇ જતાં નથી. એજ પ્રમાણે આપણી આવ- 
ડત અતે જ્ઞાન ખીન્નનું. ભલું કરવા માટે પરેોપકાથે” છે. આ સાંભળી 
એક કહે એ તો ઠીક, પણુ વાર્‌, તમતે કફની પહેરવાનો શૈ! અધિકાર ? 
અગે જેને સત્શાસ્સ કહીએ છીએ તે સચ્છાસ્ત્રમાં તમારા જેવાને “કફ ને। "કે 
જ%ફની'નેો કે ભક્તિ કરવાનો અધિકાર લખેલો નથી. સરકાર માબાપે મોટામોટા 
અધિકારીઓને અધિકાર આપ્યા છે, તેવા અમે પણુ અમારા મ'ડળા સ્થાપી સ્વયં 
અધિકારી બની અધિકારી કહાવીએ છીએ, અને ભ્રચ્રુ ત્રાષિએ ભગવાનની 
છાતીમાં લાત મારી ત્યારે ભગવાને તેની ભવ્યતાની ભીતિથી એવા અધિ- 
કાશને મ'જુરી આપી છે. પણુ તમારા જેવાને કક્નીને। અધિકાર આપ્યે 
કાશૈ? એક જણે ઉત્તર આપ્યો કરે કદાચ ઇક્નર પહેરવાને! ઇન્નરા હોય. 
પણુ *કફ' ની ઉધરસ ખાવાની પરવાનગી હે।ય? જજ થવામાં તો ન્નણે 
હક બેંવામાં આવે. પણુ કફની પહેરવા માટે રાસ્ત્રસની સનદ વીશમાી 
સદીમાં હોય ? યુનિવર્સા ટીને ઝભ્ભો વગર હકે પહેરે તો કાયદાને અમલ 
થાય, પણુ કફની પહેરવામાં ચે હક તપાસવાનો ? સત્શાસ્ત્ર કોને કહેવા, 
ને તે કેટલા છે, તેનું લિસ્ટ કોને ત્યાં છે? વીશમી સદીમાં નેને 
૬૪૨૭ થાય તં કક્ની પહેરી લેય છે, તે અટકાવવા ધારાસભામાં ખીલ 
"પસાર ડરાવવાની જરૂર છે. ગમે તે “હેટ'' પહેરી શકે પણુ કફની? . 


શાસ્ત્રના શરમ અને અસ્ત્ર એવાં છે કે. એ તો શાસ્ત્રોની વાતુ છે, 
જેને શમબાણુઃ વાગ્યા હોય. તેજ એ ઝીણી. વાતુ સસજવાના અધિકારી છે, 
ખર્‌ા અધિકારીઓએ. તા એવી વાતુ' વગર સમજે ધિક્કારી છે. તે તેમની 
ભૂલ છે. એ કાયદાની વાતુ' છે એટલુ'જ નહિ પણુ અગત ફાયદાની વાતુ* 
જ અને વામદાની વાતુ પણુ ખરી. કોઇ ભીખ માગે તેને પણુ, કાયદે, 
_શ્શ્યાતા માગી શકે છે; કેમકે તેમ ન હોય તો રખડતા રઝળતા લોક પણુ 
મ કર, અને જનસમાજની' લાજને. હાતી આવે. અર્‌ પણુ ઓ લાલ _ 
ધળા કની શો? કીમેલી ? વાહ કેવી શોભે છે ? તેમાં, વળી “રાધા કૃષ્યુ” * 
રી પશ ભગવાનના _ શેસ્હુભ સણિતી . યાદ આપે, છે. “ગમ* પ. જામના ન 























ટ્ર 


2 ન 


ઉપરથી પરે છે, આં બધુ* એને કેમ ? એને ક કઃ “લટ્કાને ?:જ" એના 
વિનયને ? % એના - 'સાછુર્યતે-? અરે એમાંતુ*- કાંધ - “નહીં”. . .જરા - કરીબ દૃષ્ટિ 
કરા, એતો એના પૂર્વ જન્મના કર્મ ક હરે, નહી તો આવુ: "કર્મ હેય? 
આંસ તર્ડવિતક્ષ્માં કેટલાક સુગ્ધ થઇ ગયા, અને કાઈ કોઇ મોહિત થઇ 
પડે લાગ્યા. ડેક્માં હારના ૩“ઠા ન્નેઇને તો . ગૃષ્ણુ . પરંમાત્માની' આખેહુંબ 
ગતિમાં નનેઇ લે. તેમાં વળી ભગવાનની ખેન વીજળીન્તે। દીવો, જક્ષ પર 
'યંગેલોક. અને તેતે! પ્રકાશ સુખખ ઉપર ; એટલે તો . પછી સૂર્ય. ત્રેભુના' સ્વય 
_ગકાશમાં વીજળીની લાપ્ટટ-તેમાં હાર્ન! પુષ્પ ઝગંઝગ થાંય, તે દેખી 
ભાવિક ભકતો ખે ધડી નીહાળી નીહાળીને દશન કરે. અને મભુનુ' સુદશં'ન 
તરત યાદ આવ્યા વિના રહેજ નહી', પણુ ન્યાં ઓંળખ નથી ત્માં કદર 
નથી. નાકદર અને કદર્ય એમાં કેટલે! તક્‌ાવત છે ? જોઇ પણુ પરોપકારી 
ઉપદદેશકને નાહક ની*દવાથી તુકશાન થાય છે. કૃપાસિજુ જેવા કથાકારના 
કલેભ્ન કાપવાથી કોનું ફ્લ્યાસુ થયુ છે ? ઉલટું બને તો અમતસ્િ'ચન 
કરવુ' જઇએ. પણુ અમૃત ટ્ર'ઢનારે સાપનઃ। રાફેડામાં હાંથ ધાલવો * નહી". 

રાસડા ગાવા કે રસાષ્ટત મળે. પૂરા પ્રેમીને ધન્ય છે. પ્રભુ અધુરાના, દરા નં 
સ્વપ્ને પણુ કરાવીશ નહી*. બ્રહ્મા પણુ અબુરાનુ' રજન ભાગ્યેજ કરી શકે. 

નરસિંહને ભાભીના મહેણાંથી પ્રભુ મળ્યા. ધ્ુવતે અપરમાતાના ઉપપ્લ'ભ્- 
કેઢેણુ વચન-થી પ્રભુ દરીનનેો લાભ મળ્યો. તેમ સૂર્ય પ્રભુનુ' મહત્વ. એના 
વિરેાધીએ પસરાવ્યું, એ તેમનો મોટે પાડ. રે ત્રભૂતે રું લોક 
ફાવે તેમ કહે છે. તો મનુષ્ય દેહ ધારીને કહે તેમાં શું આશ્ચર્ય 2. ' કેમકે 


ઝે 


એળખાણુને! અભાવ છે. 





છુ. ગીતિ, 


અમાસે હર્બા, સંન્યાસી થઈ અજી'ન એકાતા, “જ 
પણુ: આ તા મજુ આવ્યા, દેવા સુ'ભદ્ર સખડા દ મલકાતા. યે 
ન ક્ષમા રામાશામા હરે હરે રામા. ન 


આ કઇ અર્જુન છે! આ તોઃ નારાયણુ ષોતે,. એટલે. નર. સઅ્જીગન 
ક શ્ર કૃત્રિમ સન્યાસી થઇ સુભક્નનું, હરણુ કરવા ઈચ્છા .નથી-- ણુ, જને. . 

અ. પરોપકાર, દસથી સુભદ્ર--સખ સુધા. વર્ષાવો સુખા કરવાં રાગે: છે... શેમ 
તા એનું - પ અનેડકીસિં ને તૈ નહી 3૩ ળખતાર સાંખી :4 









કકે હન ક 


ક પ્ર'નુ--- અ 
ન. જ કડ દ સ 









ક 


“ઓમાં પરથમ હિ દેત્ય--સૂર્ય' રિ સનુષ્યની શતિ નતણી સ છે. ' ફેમ 
ષતા દીવ્ય આકદકશસમાં વિહાર કરનાર આદિત્ય જ સામા પડવા. નને. ક્ર 
સૂર્ય, ચજા, પવન, અશ્િ, આકાશ, પૃથ્વી; પાણી, કહડૃદય યસ,.' દિવિસે, રાત, * 
ખઅ'ને સ'વ્યા અને ધર્મે એ બધા આપણી ન જત્તિને નનણી લે છે. તેમ 
છતાં પાપ કરનાર એમનાથી એ ક્યાં ડર છે? આવા સમર્થ ઓનરરી 
ર ડીટેકકીવોથી ચ્ર્ય ત્રભુનું ઉત્તમ ચારિત્ર્ય કેમ જ રહે? ર ર 


“જળે ભકતોએ મહારાજશ્રીને “ભલે પધ્યાર્યાં” કી ધોળ ગાયું. 
છપ- (ગર્ડે ચર્ડી અ'વત્તને ગીરધારી.) . ઃ 
ભલે મહારાજ પધાર્યા સુરતમાં, દીધાં દરીન શુશ સુરતમાં. લલે. 
જેડીઆથી સુરત' પધાર્યય, ભકતોના તમે હષ* વધાર્યા, 


૬૪ ઉપરેશ સહુને સુધાર્યા. ભલે, ૨ 


“તમે સુહ્ત  નેઇને' સુરતમાં પધાર્યા લાગા છે. નનેડીઆથી સુર્યપુરમાં 
આવ્ય બજ્ેડીઆ .અ'*દર છે. બ*દરથી વહાણુ ન્નય. વેપાર થાય. ધન વધે. 
અને સહુ સુખી થાય, જ્નેડીઓ બ'દરે યોગ થાય. સાયુ્ત્ય મુક્તિ મળે. 
“યોગ” બ'દરે કાયા રપી હોડી લાંગરે. ન્નેડીઆમાં શ્રી વૈષ્યુવ મ_દીર છે. 
“હવેલીની સામે: પ્રખ્યાત સ્લમ'દીરે “ જયદેવ પરાઠેશાળા”ની પડાશમાં' વિજ્ઞાળ 
ભવ્ય શજુવનમાં' ત્ચિભુવનપતિ ખીરાનન્યા, અને સર્યશ*કર નામે વસવા લાગ્યા. 
'વવિશાંળઃ છે વૈભવ. નેનો “એવા. વિપ્ર સૂર્ય પ્રભુ-પ્રભુની સ્વય'કૃપાનો સુપાત્ર 
ગ્રામમાં અગ્રેસર, અને સ્વસાતિમાં માનનીય અગ્રગણ્ય પરમ ભગવદી 
વૈષ્ણુવ, વળી શકરને વહાલા, “જોડીઆ”ને. દીપાવવા ક્ષાગ્યા. 


૫૫ ચાલે! સહુ જોડીએ; હુવે કેમ છોડીએ? 


ન નડીઓવુ નામ રેતાં,-દ*પતી રહે જોડીઓ. 
. .... નશુલીલા લહેર કરે, ઘેર બ'ધાય ધાડીઅ... ર5 
ક, ટક જેડ! એ, શહય કમ કડીઓ, 0. અડ 


ન હેં 






દદ ક જ ક 
થતાં રોય તો પ્રભુ સતતી “ઈ સુષ્મી કરે : એટલે. ઘેર બ'ધાચ શેડ મતન્અને 
વિધવા' થિષુર વગર ભક્તો તથા તેસને વક્ષ થયલા 'કગવાન એ! એઃ પક્ષનુ* 

શક્તિ સ્સસ્ એોકડ્ય મેળવી-એક ખીન્તના ન્નેડીયા થ્રૂ, ભકતો . સ્ાથુન્તય 
શક્તિ મેળવે. જેડીઆના સૂર્યપ્રણુ એવા ભારે સમ્રસ્યરી છે, અતે તે ગ્રુન્ય 


ગ્ર્વાપ્‌ જજ્ેડીઓઆ”ના છે. ચમકાર પહ. બધે “કડભા'નો છે ' કલુ. છક:- ક 

જ શમ જાહે શની સત્વ શેસ્મનુ મલ્વસરતસથા 1 ક ક 
થાપ સાવંગવ જેન્ય વ પ્નાસ્તિ સેલે; ૨ સાર દ ત 
ગ'ગમા તો પાપ હરે, ચજમા તાપ હરે, કલ્પતર ધાઈ દર ર 

પણુ સ“*તષુસુષ સત પાપ તાપ ને.દૈન્ય બધુંએ દ્ર. ક્ય સેશુની - “નજક ' લાવી 

જ્ુકે છે. એવા તમે અૂર્ય પ્રભુ. 

ર  જેડીએથી મોટરમાં ખીરાન્ત્યા, 


તમે કોઈના નહી” ન્‍નવ મામા 
પ્રભુ પડધરી આવીને ગાજ્યા. ભલે, ૨ 











જા કહે જોડીઆ તો બઅ'દર છે. બ'દર એટલે વાંદરો. આરે “હા, સનરૂપી 
શામરના અર્થ ગેવાજ હોય. મનવાનરની ઝુદાયુદ આછી શ્રાય જો અર 
“તે નારાયણ ચાય. હ્તુજાન બ દર, સમની કા તિ રેષી 'સલાતે હરી જત્ારર 
“ટેષીરાવયુના દશ મસ્તક છેદીને, લ'કા બાળીને “ સસ હાસુ દેન 
જિના” 'પાછી સીતાને હેકાણે લાવ્યા, ને રામને સોંપી. રામે. નાએ: કચર 
મકે સમર્થ નળ-વાનર તરવાની અને તારવાની “કિત : રાવો હતો. 
ન જવાળા સૂર્ય મજુ સર્ડપુર પધાર્સા છે; ક્વ સે "વળા તે. 






_ “ત્યાંથી રેલ ગાહીસાં 1 બેલ, ક ટ 
સુરત આવીને ઉતર્યા હેર ક. 





રે" મજાના 8 ય ગાવાનો: સસમય.. કા તે ટ વસે, ઝઞાતુ-_ 
નીએા મહારાજને શણુગાસ્કા સડી પડી, એજ સ્પજુ વડા, ભાષ પાવે. 
. છે- કે. “કહું દવ. અરે કે માનવ તુ", પણુ તુ' તો. ક'૪ અદ્દભૂત. સડો.” 
એવા ક. કઇ કઇ થચૂડાવાળી ર્ડીં. રીતે યુગોરતી, હવી? “ 


કર આડ કર રઝ્કરની, 3 - [; 

| - ચક્ઠા ટીલડીં કરે ૨. અદનની. ' અ ઝા ઝે 
પલુએ સ્વીકારી સામ વનની, ભલે. . ૪ . ... ... 
નાની મોટી સૈર આગળ આવ્યા, કફ 

“જેઇતા સાષન સર્વે લાવ્યા, 
વસુદ્દાએ વસુથી વધાવ્યા, બલે. પ 


ક જેક 
દ. 


કેદ#ઇએ કેસર. કે!ઇએ ચદન. કોઈએ વસુ કહેતાં દ્રવ્ય એટલે સોના 
રૂપાના ફૂલથી અને વાડીના ફૂલથી તથા પ્રેમ પુષ્પથી અને ધોળ મ'ગળથી 
ફંઆઓ પરન જૂર્ય રો વધાવી લીધા* આ ખધુ* શાથી થયુ? વાર્‌? . 
ક દ. ઝતરાલીઃ 


કરાવે એ બધુ” કુદરત, પ્રભૂ છે એક કરનારે. શ 
નિરાકાર નિર'જન ક૪ કરતો નયી, પચુ. આપણુ સાકાર સચુશું પરભુ 





આ સધળુ' કર્‌ છે. અને કુદરતની શાભા અને શરમ રાખીનેજ પ્રજ્ુ_ એ 
સધળુ* ક્ય” કરે છે. હવૈ વરે! પૂર દમાંમમાં સૂર્યપુરમાં સડક પરં થઇ 


નીકન્કે! “વરધેોડો।, વરઘોડો, વરધેડે।, વાૉલમંનેો વરધેોડે જ એવા અપાઈ 
થવા લાગ્યા. * 


૭૯. મહાડ, 
અહે કસા નશ્વાન, કમલ બદન, કેમલક્ાયન શ્યાઅ, 
ક કો ત ભૂખી. અઇ જીવ- દૂષણુ હર ધન. શ્યાઅ. અછે. 


કિ ક તકર નિર્મળ મુર સાગરસ્ષ સૈ ર રે 










' ગ્ય મ્યાન થતઇં' પર ે કમ  શુરજ “ 'ભાઃ ઝળકળઇ કયુ" હખનારમે 


પકડ “ફુ “જ. 
ઝટ અ. ન “ જ કજ 





૬૮ 


“શલ ના શ્ય, : , શાંતિ શ્રસારકે- શ્યાંઅ, .. રો 
થન્ય “ધન્ય બધન ૨શ્યાસ, દિલારામ૦ ગ્યશડેઃ. - જ હહ ' 855 


“સર્યને સે ત્તે વળો આલેખવો સો ? સોનાને તે વળી રસંવુ* શુ"  શશુ્વે 
વળો કસવુ” શુ“? હા, સોનાતે કસી જેવુ”, સૂર્ય પ્રભુને ” ચોતરફથી લોકોએ 
કસી નનેયા, પણુ કશી ખામી ખરી. જષુ।ઇઇ નહી", ગર્વ જેને જરાચે નહી, 
શાંતિ પ્રસારવી એજ જેનુ" કર્તવ્ય. દિલને આરામ - આપો છે! એવા દિલા- 
રામ છો, ઝીકલીઓની છીકલીમાં બ'ધાવ એવા નયી. "પણુ સોળ હન્તર 
સુ'દરીએના અધિષ્ઠાતા વૈકુ'ઠાધિપતિ : વય'સ્વરૂપ પોતે છો. આન*દ ર્વરૂપ 
છે': આન'દી રહે છો, અને આન'દી રાખો છે! પોતેજ ખઅલાન'દ અને 
પરમાનદ છે. * રી 
મોટરમાં વરવેા ડે શોભે, પૂર્ણાહુતીને દિન, 
ધોળ મગળ સહુ બક્તે। ગાયે, સવે થયાં તલ્લીન ર રે. અહે. ૧. 


પ્રથમ, .  પૂર્ણાહુતીને . દહાડે. પગે ચાલીને જવાતો ઠરાત્ર થયે, પણુ પ્રશુ 

ફુપાથી વેષ્ણુવતી ગાડી ઉપરાંત પરમ નાગર ઝૃહસ્થની મોટર સ્ર્યષભુને 
માટે આવી પહોંચી તેમાં પભ્ુ પોતે બીરાન્ત્યા. સર્વત્ર ધોળ મ'ગળ ગવાવા 
લાગ્યા. આન'દનો ૫1૨ નહી , ઉત્સાહ, ભારી ઉલ્લાસ સાથે (ઉદ્દભવ્યો. 


. એટ્લે એટલે તે બારીએ લેકે, ઉભાં ઘેરવેર,.. જ 

પુષ્પતણી રૃદ્િ કરે ભકતો, ભાવં થઝી ખહુ પેરરે, અહો. ૨. 

ઓટલે ઓઢલે બારીએ બારીએ પુષ્પરૃણ્િ થતી ચાલી; પ્રભૂએ. વિશં'ત 
હાંડી કે શુ! પણુ દુનીયા તે દીવસે ક*૪ દીવાની તો શ્ર પણુ ગાંહી 
ઘેલી ' ઉપર “નાચે” 'થપ રહી છે, એમ ભંલભંલા કહેવા લાગ્યાં. બાલાજી 
આગળ લાલાજી સાહેબના મકાન આગળ . મોટી મેદની જરાંઇ. ત્યાંથી 
વરવેડો ૨ અબજ તરક ચાલ્યો." ' ી 
ર * અ'બોક્ઃ આગળ સડક -ઉપર,' સોટેર* ઉભા બહાર, - 2 
દિ ડી દાનવ સે અતરીક્ષથી, કરે છ જ્ય જ્ય કાર્સ રૂ ક 
અહીં ૨ અબા માતાના. - શ્યેને ને સા 2 શ્રી પધાર્યા. ટય. સમક પશ 














નતા શારામાં. રા કેતન ભળે ?' વરધેડે અ'ભાજીને ચકલે પા. કલાક: ણ ઉ 
«યાં. સ્રીએઓએ ખબરાબર રાસડા ગાયા. ' એવાર્મા સામેથી * ભે'સડા દોડતા. આવ્યા 
મુ મેણટરમાં કેપી ન હતુ.. મહારાજ શ્રી તો અ'ખા સાતાને. દર્રાને ગયા 
શતા. પુ અદશ્ય થયા હતા. સડક પર. તલપુર જગા નહી”, તેથી. ભેસડા 
જ્યાંથી આવ્યા, હતા ત્યાં તેમને પાછા સ્રવુ* પડયુ*.. વરલોડામાં કેન “વિકમ 
નહી* થતાં પ્રભું કૃપાથી સધળુ' સાંગોપાંગ ઉતયુંષે . ી ન 
માોહનલાલજ દવેની મો।ટર, ભવ તરવાનુ* નાવ, : 
 ચૂર્યશ"કર પ્રભુ તેમાં શોભે, ભજબ્ય એ દિવ્ય દેખાવરે. અહે, ૪ 


' .શ્રાફેસર મોહનલાલ પાર્વતીશ'કર દવેની મોટર, ભવ તરવાનું નાવ 
મ માટે કકે પૃન્ન્ય પાર્વેતીશ કરના સુપુત્ર ભવચરણુ સેવી ભવતરણુ . કરે 
છે, ગએ વાત સર્વ માન્ય છે. પણુ તે ડયારે કકે જ્યારે મોહન હોય ત્યારે 
એવા સોહન-ન-ડલાલ તે પાર્વતીશ'કરના સુપુત્ર અને પાવતી તથા શ'કર્‌ની 
અનત મા મે।1ટરમાં સૂર્યેશ*કરનું પ્રકાશવું, એ દિવ્ય અને બવ્ય 
દેખાવ હોય એમાં શુ' આશ્ચર્ય | એમાં અતિશયોાક્તિને સ્થાન જ કયાં છે? 
એવે અલૌકિક, આંનદ પ્રભુનો, લે છે સુરત શહેર, 

એવી તે વેકુ'ઠ વિશે પણુ, થતી નહી* હોય લ્હેરરે. અહે. પ 

પ્રજ્નુ વેકુઠમાંથી પૃથ્વી પર પધાર્યા, એજ બતાવી આપે છે કે ત્યાં 

વૈકુ'ઠમાં આવી લહેર હોય તે। પૃથ્વી પર અવતાર લેવાની શી આવસ્યેકતા ? 
કલ્પના કલ્પ સુધી એ કલ્પના પર કલ્પના કર્યા કરે! 

પર'તુ આવી આવી દલીલે!, આવી આવી શખ્દ શેલી,_ અને આવે 
આવો વૈભવ ન્નેઇ ચર્યપ્રબુને આન'*દ થવાને બદલે ઉલટે વેરાગ્ય ઉત્પન 
થયે. તોકાની વાવાઝોટાં પછી શાંત સસુદ્ર જણાય. તેમ દત્ત અજૃત્તિ થવા 
લાગી. નેને વીત્યુ* 'હોય તે જા તેથી તેમણે અનુજાવીનેઃ ર ન 
ન કર્યો. ડે કે 
ર -૭૮:- 'પ્રશ્ાતીઅુ* (અઃ સેજ દિવ્ય કાંતિ) _ 
| અનુભવીએ એકલું આન'દમાં રહેૅવુ' રે. - .- .- 
ભજવા પરભ્રહ્મ “ખીજ્નુ*- -ક'૪ ન કહેવુ ર્‌. અત્રશજીઃ :૧ 
ક ક મ વે. કવિ ને. અનુભવી: ગમે નણુતી, ન્યિઠી. ટે જ્યાં-ન સમે રવિ ત ત્યાં 
ગસ. ક્રિ. અને: રાવ તથા : કાવિથી. વધી જાય ગક ગબતુભર્વ 
મ રે કે સદા રિવર: પ ય યો. જાં યાક ક્ર 

થનેમા 1 ૧૨ દ ચસ કા વશજ] પધા” 
















“૧૧ એક, છે. જશવ કે શીવ. સ્ત્રી એક નેઇએ. સુ'દરી' કરરી. ક 
નહી પણુ દરી એટલે ચુફા, કે ન્યાં જને સપ કશય, ' ને ટષ ઇને 
પ્રજ્નુની પ્રાપ્તિ થાય, એક 'રહેઠાણુ-રાહેરમાં ' જ વન ઉપવનશાં. એક “શિત, 
રાન ક સન્યાસી, ભોગી કે ન્નેગી.- કૈ જેથી શવ ખેવો છૉથ લે પ 
જવ થાય. “શવ”તે ઉલટ સાથે “વશ વં કેરે એવુ જે વશાકશ્ણુ “ એેતન્ય 
તેજ કેશવ. કહ્યું છે કેઃ- 
તે શવ: રા: 1 
તેશવારસિલ ચિસાલ્લુ ન મવા: જોરાત્રલે પ્રર્મ 
“જેના હૃદયમાં કેશવ પભુ નથી, તે શબ મુડદાં જેવા છે. _કશવપ્રતિ 
જેનું ચિત્ત છે તે શવ નથી પણુ કેશવલુલ્મ છે. કેમકે સર્વને આત્મા 
એકક છે. 
 સઝએેકજ નણી આત્મા, કોઈને દુઃખ ન દેવું ર, ટ 
સુખ દુઃખ આવે સ્હેજમા, તે તો સહીતે રહેવું ૨. અનુભવી. * ની 


સવેનતાો આત્માં એકજ છે માટે કોઈને દુઃખ રવુ' નહીં, અને સુખ 
દુઃખ આવી પડે તેને સહેવાં જેઈએ, 
૭૬. કતાલી. 
પાંચડે પાંચ તુ' કહેજે, આવે દુઃખો તેને સહેજે. ૧ 
પાંચડો એવે! છે ક પાંચ (યાં પરમેશ્વર. માટે પ્રજુ પર્‌ વિશ્વાસ રાખી 
પાંચ આંગળીએ પૉંચોા સબધો રાખી સુખદુઃખ ગણુવાં નહીં. * 
_ ઉર્સિને અન્ય તીક્ષસ્યુ।થી અળગા. રહેવું રે, છ 
સશમદષ્ટિ સમતાને મહી, આપ ખે।વુ' રે. અનુલવી.. «ટ 5. 


ર - મનમાં ઉપ”્તી ઊભ કે તીક્ષણા એ ખથમ પગથીઆં છે વને પ્ર ક 





પગથીએજ માણુજ ભૂલે છે. “એમાં સું ? વખત આવશે ત્યારે આપણે સમી 
લું” એસએ કહે છે. પહુ પછીઃ દોરી હાથમાં. રેલી 
કમેને। આર્‌ ભજ ની નર્જ. 





નથીઃ ગ્નાઢે ક ી 









કા પ પેય વિગ 





જ કા. પ માત્તા ! બોલ' કણ જ કછ ર 


૮ શ્રીરા વસ્લુ વિચારી: રે રીએ, જેથી, થાય કહી ન વિતાશ, ન 
 સશદાસુખ ઉપજે, જીરાઃ' .૧ .. 
ઉપર કહેલાં ચાર પત્યુના ૬1૨માં હાથે કરીને. દુષ્ટ હૃદયથી. પેસાએ તતા 
શરન; એ હાથનાં કીધાં હેચે વારે, માટે સમતા અને સમદ્છિ રાપ્ખી 
“સપ” અહ'કાર કાદી નાંખવો, અને આદિ મખ્ય ગમ'તમાં સર્વત્ર પ્રશ્ુજ 
છે છે તે છે. સાટે કહું છે કે “પ્રમૂ ભનને પ્રેમથી.” 
 સ4દિ અધ્ય અ'તમાં, અદેત ભાસ્યુ* રે, 
આત્માના ઉદય શ૪ી, અગ્તાન નાર્યુ'૨. અનુભવી. ૩. 
સીનેમા નનેવા જઇઇએ ત્યાં ખેલ શરૂ થતાં પહેલાં હોય શ્વાદર. ખેલ 
ચાલુ થાય તે પણુ ચાદર "પર ઓળા દેપ્માય એટલે ત્યાં પણુ તળે ચાદર, 
સતો ખેર સુરો થાય પછી પણૂ તેજ ચાદર. મ'્યમાં એટલે ખેલ થતે 
હોય ત્યારે ચાદર ભૂલી જવાય છે. જગત, ખ્રહમાની સષ્યમાં છે ખરૂ, પણુ 
તે વેળા પણુ ખ્રદ્મની ચાદર પર જગતના ઓળા-સ્વપ્ના દેખાય છે. તે 
ઓળા તળેની ચાદરપર નજ્ર જતી નથા. પ્રભુ તે-બહ્મ તો પહેલાં પછી 
અતે વળી જવ જીવે ત્યાં સુધી સપ્યમાં છે છે ને છે. એ વાત જણાય 
ને “ચાદર નજર”-બહાદ્રષિ થાય તે। અસ્તાન છૂટે, અને તે. પ્રજુકૃૂપા વિના 
. આને નહી”. ગએેજ વેદ અને એજ _વેદવિત્‌. 
વેદ ન્નેયા પુરાણું ન્નેયા, સર્વે: તપાસી, - 
“રામ”નામથી કોઇ! ન સોડુ', સ'ત ઉપાસી. અનુભવી. ૪ 


સવે શાને] સાર “રામનામ છે. પ્રભુ નાંમ છે. પણુ પુ ક'૪ ન્નતે 
દેખા દેતા નથી. તે તે સ*તના રૂપમાં આવે. ઓળખે તેનું” કામ થઇ 
વહમ. “સરકા સધળે સુ'લર સ્યામ, રામ વિના નહી ઠાલો ઠામ.” માટે નિ€- 
કમા રશેનુ'* પણુ પ્રન્ન્તિમાં નિટત્તિ સમજવી ન્નેઇએ. સૂર્યપ્રભુ ન્નેડીઆસાં 
“કલા” હતો એકલો એકને! અ'ન"દ અહી' આવી અતુલવે. છે, અત્તે 
શિચાર “કરે છે કે આએ પરાષક ।રમાંજ આ પથ્વીપરને। જન્સ પુરો થાય 


મ ી ની 
નિ ઢા 

૫ પા ડક ન “નનું 
ક. ૮ “પ... જ 
દ. ત 








૮૧ ચેપપાઈ ી 
કરતાં છટી તય તન, તેમાં રાજ ર્ણ માર્‌” મન, 
મર કું ચર, તાણ. ઊઘડે વફ ક ૧. ર 





હર્‌ 


છે એટલા માટે કે એને પગલે ચાલી કેદ જ પાશ. 
_્યષતલ સિવનં ઝોથવઃ ૧ર ખર્ચો ણવાવ૬: 1 દે 
નમ કરવું. પરધર્મ એરલે વ્યવહાર - પ્રપ*ચ તતા ભય" કર 
માસલે। છે તેમાંથી બચવુ” મુસ્કેલ છે. છાહમણુ કે વજેક કરે કોઇપણું સં'ધ્યૉ 
પૂન્ન કરવા છતાં ખટપટ પપ'ચ અ'દરે તે. તે ર્વધમ પાળતો નથી. ગપંષ્સુ 
પર ધમ એટલે પ્રપપ'ચ ધર્મ પાળે છે. સઃટે મનુષ્યે ખોટી ખટપટ છેઃડી 
વૈકુ “હનુ બાર્‌ ઉધડે એવા આચાર વિચાર જ. ખાકી તોઃ કાળનો ભય 
જે સાને પેટે જન્મ્યો છે તે દરેકને છે. કહ્યું છે કે હ 
શજી સિસ ચછં ત્તિસ સજે ઝીસિલ ન 
થજાજજ તિફ અર્ક ષત ણવો છિ સિશ્વ્ગજઃ ॥ર૨॥ 


_જૈસે।, મન, જીવિત, જુવાની; આ બકું ચલાયમાન છે. એક, ધર્મજ 
નિકલ છે* વળી કશ્યુ' છે કે:-- 
વજાગજે ત સલાર ખસ વ્યો હિ નિશ્રઉ: 1 
આ ચલાચલીવાળા સ*સારમાં એકજ ધર્મ સલ છે. માટે _“ચલાચલી કે 
વખ્ત મે' ભલાભલી કરલે.?' અ। જગતમાં કોઇનું પણુ ભલું. થાય એમ 
કરવુ, કેમકે મે।ત કોઇને મુકે એમ નથી. 
૮૨૦ મહાડ ( ગોરીરે ઝુમાન ન કરરે ઘુ'ધય્મે* ). 
ઉડ ગયે હસા પ્રાણુ રે, જીવ, ઉડ ગયે ૯“સા પ્રાણુ- 
ઉડ ગયે હસા પણુ રે, જીવ. ઉડ૦ .. 
ધન ન્નેબન કછુ કામ ન આવે, ક મે।ત નિદાન ૨ જવ. ઉડ ૧ 


ધન ન્નેબન બધુ" બહારથી ન્નેવાનું છે:: પાલીસ અને વારનીસ સમજજુ. 
આખરે મોત નક્કી છે. માટે હે ૦ જવ પ્રાણુ ઉડી ન્નય તે પહેલાં મભુ ભજન 
કરી અમર થઇ લે. કે નડ્ઝી આવનારા ચતો! ભય રહે નહી'.. મોત આવે 
“તો ખધાને ; પણુ પ્રુષ્ય કીધાં હોય તો, હસ્તે મોઢે જવાય; હાય “ય. કરવુ ધ. 
.ન પડે. અને ત્યાં પરબના દરખારમાં પણુ માન મરતબો મળે, :;. ..:.. 


: જગજવનની જ્યોતિ તણી, - પહોંચવું સૈકુ'ઠ ધામરે, વ ઉડ. ડફ 
“માટેઆ જગતમાં ' એવુ*- આચરણ કરવુ 1. કુ “વાસ મે પસ તથા 
દન શ હોમા- પરમ. ભગતી શૈ . પ્રાતિ' કરાવી પાતાના દ જેવા આપણુને બનાને. નુખ 


ક * 5 ક 1 ફન ક 
દ ક રસ્ટ ચય શુ, વવ ક જ : જુકુખરુ- જ બ 
કે ક ક ન જ જાં જ રુ. નક મ 
અળાઈ 6 “ઝન અ ક ન દિ ર: ક ' ્ 
કુ * જે જ 4:29 મ. ક* 5 ને-"ક થિ ૧૫. રો 2૦૬ કમન જ 
ક કે! િ ષ્ડિ જ ણ 
ટ 














કક 


સાકી ક કર્યા વિના પર્છુ  ફરવે્તમનો પણુ છુટકો નથી. એજ ઝલ 
સ્યનાની બલીહારી છે. 


બાકી સાંકી વહેવારમાં, પ્રથમ ક્ષા સ્નાટા દીકરા ! ચજકાંતના જનોઈ 
આત્રયા. ક રેલા ન 


પ ર ટ ડે ૮૨. સસટી સખી. 
ચદ્રકાંતના જનોઇ “ણી, મહેમાનો! બહુ આવ્યા, 
સુરત મોર્‌ખઓ અન્ય સ્થળેથી, સગાં સ્તેડી સહુ આવ્ય!* 

 ન્હાવો! મ્હાવાછી,, એ. શએ. એ. . ક 
સસાર: ચગ તૃષ્ણામાં, ન્હાવા મ્હાવાજી. 


આરો પુત્ર ચ“દ્રકાંત, વ્હાલા ખબલુડે।, ખાખુ. એના જનોને] મ”ગળ પ્રસ ગ 
યો ગ્મને કુક'મ પત્રિકા મહારાજે સુર્ત વગેરે સ્થળે સેવકે પર- 
ભકતો પરે-સ્તેડીઓ પર મોકલાવી, બનતો આગ્રહ કર્યો. ડેક ઠેકાણુથી 
મ'ડળા ન્નેડીઆ . બ'દર્‌ આ પ્રસગે આવી લાગ્યા. સોરખીના સાનવ'તા 
મનહર્‌ મ્હેમાનો, સગાં' સ્નેહીઓ, ન્નેડીઆના પતિષ્ઠિત ગૃહસ્થે।, સુરતના 
ભાવિક ભાઇઓ, વગેરની હાજરીથી મહારાનટે આનદ માન્યો, અને 
જનેઇ ર'ગેચ'ગે વિધિ પુરઃસર થયા. વરઘેોડૅ। નીકળ્યો, બડવોા દોડયો. 
મ'ગળદાતા મામા 'હરિભાઇએ ભાણેજના ' સહુ દુ:ખ હરિ લીધાં. અને 
સુખના આશીર્વાદ આપ્યા. ઘેર ખેઠાં પહીત, તેને પ“ડીત બનાવવા કાશી 
સુધા શેના લઇ ન્નય? ધરના દરવાન્ન ' બહાર થૈડે સુધી બડના દોડાવી- 


મનાવી-ખાઢમ્‌ કહૅવડોવી ભાણેજને પાછા ઘેર પધરાવ્યા. બાઢમ્‌ તો કેં * 


બાઢમ ક*સનેો લાણેજ * કૃષ્યુ, તો' કે બાઢમ્‌; બાઢમ્‌ તો કે બાઢમ્‌. ખધું 
હાજી હા. જાઢેમ્‌ એટલે' હા-બરાબર. સાપ ગયા ને લીસોટા રહી ગયાઃ . 
પણુ પ'હીતને 'ર્યાંની. ' વિધિ પાંડિત્ય ભસે હોય એટલું: વિરોષ. બધે! ઠં 
 સ્લૈકિક, અલે કિક ' “ધભુને “ત્યાં” શુભ ક્ષોકિક વિધિ પણુ અલોાકિક સઇ 
“હ«ન્‌ય્‌ છે. સસારગ- બષ્ણા એવીજ છે.તેમાં ન્હાનું તે. આચાર વિચાર 
9 શે રાખાનેજ: નથાનુ” છે. : સગ : પુરે કે , ' મહેમાનોને. ઉતાશ. આપેલા 
કે શઠ કે આવ્યાકતો કેરનાંએ!- વખારે*?નાં, ના.. પ ઉ 
“વા “સાલળા: શું નરસિક મહેતાના” ઉતારા, ના. આ હો. ગાતા... 
ર પ્રકારના.  ચિનવિશ્નન: તારા. જ ર 








રા આપેલા. તે 


પ્ક્૪ 


ટ 9 દીવાનખાનું “સ, ત્યૉં  ુ કુ અવાસ, 
નને થાય છે ઉલ્ડાસઃ છે શેોભીતું ધષુ*.. નો 


' મહેમાનોને દીવાનખાનામાં જ્યાં સુકામ કાહા ા તે હીલ  શિધ્ાળ 
અને રોભીતે મ શૈભીતો એટલે ઓ ભી'તોવાળે નહીં પણુ ચાર ભી' તો 
હતાં એ ભી'તો વિચાર વાકચોથી ભરપુર તેથી એ ભરી તા રસીક વર્ગને 
શોભા અને વિનોદ આપતી હતી.  * 


શયન ઝૃહ મદન સંદન? સ “દીર શ્ર થાષે બન, 
સ્નાન ભોજન ગૃહે સ્વજન, રૂડી આરશ ઓસ્ડીઃ '.૨ 
ડાઇંગ રમ --વિથ ડાઇંગરેમ--દીધામખામું--શાનાં સ્થળા, ભજન કર- 
વાના વિભામ, ભોજનમ્ઠહ અને નહાવાની આરસ ઓરડી-બધું નોખુ”નોખુ" 
પણુ પાસે પાસે. દૂરનું દૂર ને નીકટનું નીકટ. કશું ષિક્ટ મહી", તે કશી 
કૅટ્કટ કે ટક્ટક નહી'* અળગ ને અળેગુ' અને વળગ્યું નૈ વઇગ્યુ', બધું 
અપટ્ટડેટ રઢ. 

(ચ. ચદ્ર'કાન્તના સા એટલે મહારાજ જોત ન્નતે ભાત પરના 
લખેલા હ૭્પેલા બધા નામો વાંચી સ'ભળાવે. દરેક્તે દરેક સ્થળે તેડી "જ 
સરભરા કરે, અને એ નામે! કેમ પડવાં તેનો ઇતિહાસ, કથા, વાતું કહૈ 

“'સહારાજની વાતું એટલે હાસ્ય રસતું ખાતું.' પ્રેસુભક્ત - મ્રજ્નુદાસની સ્ત્રી 
“મોહિયીી” હતી. પણુ તે શા હિસાબમાં? કે મોહિણી મહારાજના મુખ 
માંથી નીકળે છે તે મહારાજની વાશીજ મનમોહક માંહીની રેપ છે.  મહાં- 
સજના મૉંમાંજ મીઠાશ છે. - તાળવેથી અમૃત ઝરે છ્ે.. . એમના ઇશને ન. 
સુદર્શન રપે ચક્ર રપે સૂર્યના કીરણુ રપે સર્વત્ર ગુહ્મ, પાત્ર શ. તેવી . સંધિ. 
'નતાને પવિત્ર, કરે છે. : _સહાત્માને એજ, હે ૧ છે. એન ક મામુ. 
સ્થળ ક્યમ, . બ ક 
પી આપ્યાં નદા નદા નામ; .હેભલ. શાળી, છ તમાંમ, સ 
કબલ સ્તી આસ, ગરાદી' શકુ ક્ષ્ડા-.: “૦% વ ક 











૭પ 


કડક હ. ફી 'કહેતો- હાષેલ્ર, જેમાં મોબ મગ ડા ન 
“-* _-શિત્રા કતપર ચિત્રેલ. ર્ડો ડોઠં છે બધો. ૪. - 
હી ર છાજલી કહેવતો ડેક ઠેકાણુ, તથા ભી'તપર: રેતામોાં 
ચિત્રા ચીનરેલાં, કે તે જોવ્મંજ જેતે કેોપ્પણુ ભાયા નહી" વાંચતાં આઆવ- * 
ક કક કથા ચુ હશે તેની: કલ્પનાં કરી શકે. 
“જડીઓઆસાં ચર્ય' મભુને ત્યાં દરરજ્નો, કાર્યક્રમ નનેવા જેવો ને શાખી 
લેવા નવે છે; તે “ષા. -. 
પ હ* જાટ હી'ડી 


પ્રભાતમાં પ્રશ્નાતીયાં શિ ભેરવ : ભેરવીના સુર્‌ સ'ભળાચે. . ૨ 
_મભોતતા પ્રારશસમોં પ્રમ શી સરશમભુ દર્શન આપે: એટલે એવા સાધુ 
કેઃ પુરૂષના દશનતેા હાભ સળે.. કહ્યુ છે કેઃ--: 


શાપૂર્ના ક્રેન છુળ્ય સીચનૂલા [રહિ લાષવઃ- 
શસેમ વારે શીર્ષ સશ્રઃ તાણી લત્તારસઃ- 
સતનુ દરન અલભ્ય લાભ છે. ૬૮ તીરથ સતને આંગણે છે. એકતે। 
પ "ડત “લાલન” જેવા સમર્થ તત્તસ્ાનીની જે જન્મભૂમિ છે એવા ““ન્નેર્ડ'આ” 
“તી ન્તત્રાથી લાભ તેમાં વળી સૂર્યપ્રભુના દર્શનને લાભ. તીર્થ તે! કેટલેક, 
વખત પછી કળે છે. પણુ સ'ત મહ*ત તો તરત ઉપદેશ દઇ બુદ્ધિને સહસા 
લાવે છે. “જેડીઓઆ”માં રાજ સવારમાં શુ' થાતું તે ફરી સાંભળા ? _ 


ગભ તસ્નાં પ્રભાતીઆં ગવાયે, ભેરવ ભેરવીના સુર સ 'ભળાયે, 
ઠા ભજન ફાહમનાદ પત્રની થાયે, જેથી મનમાં આનર'દ ઉભરાયે ૧ 


_. પબંભાતસાં પ્રભાતીયાં ગવાય છે. ગવૈયાઃ ખુબ મોડુ નગાર્‌'' વાજાની 
ચેરી સાથિ વગાડી તાલ આપે છે. પવન અ'!વીને ટાંગેલે પ'ખે। હલાવે. છે. 
“ખા મોટી આડ્રીસની પર્ષ્યા કરે એવે! છે : સહારાજને ત્યાં કોઈ પ'ખો 
પુ જુષી કરતુ' સશ એક પ'ખો સાત્ર, પોતાના, જેવા પ'ખાની -ર્ષ્યા 
અમે મક્ેમાનેપ્તી' મહેસાનગીરી સેવા કરવામાં . સ્પર્ધા કરે: પણુ એ 

_ પ'ખાસ- કસસમજસાંથી ઝીકવાસે પવન. [ર્ષા અદેખાઈ અને નંદાને એકદમ 
વીક ' શેને. ભાદ્લે. કી અતે ન' દનવનની સુગધ આજી આપતો. 
ન  કાતળ સીર ચાંતિતે. દેતો. પ'ખામાં વેછે કરવાને સમુદ્ર પોતે 
ર જમા માપદ્મે!, કાન્ત કાન્નરતે . કી સારે. મઢેલા છોકરાએ” પ્ખોમાં તેણી ન 

નેલ સમર કાપતો... વેણ .- ઓ ભવસાગરમાં. ફર અનાર બેક, ઝો ર 



















ર ૭૬ ઃ ન્પ્ન 
નાના બાળકની પેઠે, સગજના  પ*ખાગાં ષો.- નિશ વમેરેની વળ એટલે * 
રેતી ભરીએ એન .અને એનજીનારે- ભલાઇ :વંગેરે સદ્શયુ રૂપી શાલિ- 
_“માસં-ક*કર વીણી પાંમી મુકાની રમત . “રમીએ . છ એ.. “પુ. પ'ખા અને 
લી'જ્ણે। એ પણુ સેવા કરવાના સાધને] છે. સગજ્યા - પ'માસાં-  પુરરમની 
રજ સ'ધરીગએએ તો ક'કરન! શ” “કર -થવાય-.-.ક્રેશ્ને- .પં”ખાથો .” વી'જણાથી: બા 
તાપસીએ તો દાસોહ" થઇ સેલ” 'થવાયંઃ પ”ખાની સેવા. એ * 'પ્રણુ''. .પરાપડાર . 
કરવાનું, માન, મમતા, સદ તજવાનુ', પ્રથમ પગથીયુ* છે; પ*ખો નાખ્ખનારને 
પૈસો આપવ'તનુ', પ્રેમ આપવાનુ”; કૃપા માપવાનું સન થાય છે, ઠાકોરજના 
હિંડોળા ઝુલાવેથી 'ઠાકોરજ રીઝે છે, .. .: .. 
કાળા .કૃષ્ણુજની .કામળી * છે. ક [ળા, રના: પે. વાબળાએ, સોળ, 
પાણી સાનું ચુસે વાદળીઓ કેવી ? ? તેની. ખૂખી.આંહી.કથામાં સું. કહેવી ?.૨ 
પ્રજુએ કાળી કાંમળી તજી, 'નેડીઆમાં . ..વિત્ખ્યાત્‌ી પામેલી ધોળી 


ધાબળીઓ તૈયાર રાખેલી... ન્નેડીઆની : ધ્ાખળી વખખણુ।થ છે, ન્હાયા પછી 
એ ધાબળીથી દીલ લૂછે તો પાણીના ખાંટ પણુ “શરીર .પર્‌ રહી ન્નય નહીં 
અને રારીરનેજ કરી ડરે, એવી પવિત્ર, . જોડીઓ ખબ "દરની ધાબંળી, હેવાલ 
કરતાં વધારે ઉપચોગી ગણાય છે, _ ધાબળી, સીવાય. ખીજુ* ક ૪ .જાણુવા 
જેનુ" ! હા હ!. 
' મીઠાં લાલચોળ કલીંગર- _ ખાવો, ભોજન ભાવતાં જમી જમી અંરાવા; 
ધન્ય ન્ટ્ણે લીધો મ્હેમાનીનો, હાથા, . શભ સમય અન્ય કયાં જણાય 
ક આવા? ૩ 
આવે અવસર ફ્રી ફ્રી આવવા દુર્લભ દ ' સીઠાં લાલચોળ ડલીંગર, 
પાણીના મૂલના, સાવ સૉંધા, પ્રસાદમાં મીઠાં અને મધુર, જેને! . સ્વાદ સૉંમાં 
રહી ન્નય. ર્વગી'ય શાકર્‌ જેવાં, રવતાઓને. જમવાના અષૃતને ણુ. હઠાવે 
એવાં, ન્નેઇઈએ તેટલાં. વાર પણુ આથયાુતુ* કમ? . 
_આચણાં' કા જેટીન્નાના વ જોવા દ જેવ શ્ય રચા. જે. 


ક ક 









જ કક “ મીઠાં: વદ, જાં, 
હ સ થળશારયુ: ક. શીઢાં, ૪ 
જક મે કરેશા જર મરચાં. તે આંથયુનું ડકથામાં- સું. કામ; 0: “પણુ ક્ય શાં... 





છી. વસ્તુનુ “કામ પડે: મરી ૨ મસાલા ે વગર 


_મ્યાશાં' ચરી. મસાણ; : તો બોનસમાં ડોડી 





જતો ક આસે સ્નો  _સ'ભાર: ન હોય તો સ'ભારષરા મર્મ રહે? ચાર 
_ફડ્ીવસ સુધી સારા દહાડે ખાવાનાં ચાલે. શીરામણાં વેળા હકેઠ. અને શિરા" 
મશેતું. શીરામષી જે જમણુ, તે વેળા શીરા માટે, લૉડું માંટે, પૂરી 
સૂકવા માટે, આતગ્રહ-સત્યાગ્રહને। પાર નહી”. હાસ્ય વિનોદ સાથે પચે પણુ 
બહુ.. તેમાં. મરી સસાલા મરચાંથી વળી વહેલુ* પચી નનય. પચાવવાને 
સ્ચાંના આથણું- વળી નિષ્કામીની ન્યાતની સેવ સારી. નિષ્કામીને સેવ. 
ખહુ ભાવે. સેવા ધમ નિષ્કામોઓંનો છે, ધડપણે ભાવે લાડવા. ને સેવ 
પણુ સારી લાગૈ હૉ. સરતી કે કાકીઆવાડી બધાં આપલા! બભ્રાઇ એ છે. 
હળી મળી સ'પીને કામ કરવામાંજ સુખ શાંતિ ને સપ છે. અને સ'પ છે” 
ત્યાં જપ છે. અને ન્યાં જ'પ હો ત્યાં કદાપિ પ'પ 'આવે તા આળ 
પ'પાળ નહો ગણુવો અને કાણે કિ દવે અ 


૮૫, કવાલી. 
, આઠેડૅ આઠ તું તું કહેજે, કોાપ્ને રોષ ના ર્જ્- વ 


“ કોધ્ને દોષ રા “નહી”. ક્ષમા એજ અકમાં સિદ્ધિ છે. વી સિતિક્ષા 
શ સતમા નિધિ છે. કે!ઇ કે!ઇનુ* દુશ્મન નથી, બધા એક પ્રભ્નુ પિતાનાર્ડ્સ'તાને। _ 
છે, 'પ્રશુનેં ત્યાંથી બધા પોતપોતાની કર્મકથા કરવા આવેલા છે. દરેક 
પોતાની કથામાં આપ વીતી ડહે કે પર વીતી કહે; પણુ કહે ને કહે. માટે 
કથા કીર્તન કરવાં ને સેવા ધમે સાચવવો. : 


મ ૮૬. સીુલ- 
સાચાં સવકાની સેવા, મેળવે .છે મીઠા મેવા, ર 
. પભૂતે લેવા દેવા, એમાં ક[ઇઈએ “નહીં, વૃ 


કેવા” તતા ન્‍્નણે સુરતની સારી છેજ- પુ સેન ગાંઠીઆ- પથુ સુરતના 
સારા. તેસો કેળાપીઠમાં કાઠીઆવાડી બનાવે છે તે સેવગાંઠીઆ તે સર્વેત્તમ 
“જનમાં માટે ક્જીયા થાય, ને લોકના થાક લેવા ય, રસ્તામાં તો ક્ૂક્ત 
“ ચાખે. પણુ ધેર જને. પછી બરેોખર ખાય.” ખરઠી પણુ સુરતની. ને મેવા 
કફ પલુ- પા સારા.  _મેવાના-માવાના-વારી . શુધરા દીવાળી પે” ખાવાની 
. ખરી સેવા કરી . હતી તેને તોઃ ।- મીડાસાં મા સ્વા” ત્ર્યા, સ્મ ને. ન્ેડીમમાના, ક 
કો ઈ મુ ક મણા. શેવ, એકલે સેવા: મોહ” ન ક્ર અરે કયાનું પ હ ર 












૭૮ 


કક્યાણુ ક્રૂ દાસે” સોહ'નો સાક્ષત્કાર કરાવે, દાસોહ'-હુ* દાસ છુ. સોહક્દુલે 
(ભુ) ખુ, સેવા ધર્મ એ તો બલીહારી છે. આ ભક્તિના સ્વાદતો શ"કઝર 
ન્નણુ. મોતીલાલ હારમોા।નીઅમ વગાડે. મીઠાશ લેય ને મીઠાશ આપે. સું કરે ? 
વૈકુ"ઠમાંથીજ બ'ધન થચ્લું તે, સેવાનો સ્વાદ ક'ઇએક ન્નણેું વ્રજની વનિના 
કે ૩૪ ન્નણું સાચા ભક્તો, કે વળી ન્નણું ન્નેડીએ જઇ જમ્યા હોયલે. 
કમકે મેમાના જમીને પેટ પર હાથ ફેરવી એઓઇઆં ઓઇઆં કરે, તેને 
અવાજ ન્નેડીઆથી પડધરી સ્ટેડાન સુધી પદર ગ!ઉઃ દુર સ'ભળાય. 


કરવાને રાજી રાજી, કહે છે હાજી હાજી, 
પોતે તે તાજી ભાજી, વિદ્ૂરતી જમે. ૨. 


પ્રભુને આ ખધી સેવામાં ક'ઇ લેવા દેવા નથી. એથી ક*૪ એમને ૬ર- 
“જે વધી *રય એમ નથી- એ તે! અનાદિ કાળથી પ્રભુજ છે. અને એની 
મહત્તા, દયાળુતા, અને ઉપકારિત્વ કાયમજ છે. પ્રભુતો સેવા કગ્નારને તક 
ખાપે છે. અને તેના હુદ્યની ભકિત બન્નેય છે. જેને નહો માનવા હોય તે 
જલે નહી" માને. મનાવવાનો આગ્રહ હોય નહી'. એક દી માને, ખે દી સખને 
કરે રોજ માને. રોજ માને તે મે।જ માણે. પ્રલુ તો “ દુર્યોધનના મેવા 
ત્યાગી, જમે વિદુરની ભાજીજ.'” હવે ભકત શિરોમણી “માંડણુ”ને રાસ જુવે. 


૮૭ ફેરવી. 


જાવા સાંડપ્મતો રાસ, અલે1ક્રિક, જુવો સાંડણુને! રાસ. 
અહા, આ “'માંડણુ” તે કેોણુ ? એક સુજ્નતાનુ' સ્વરૂપ ને લધુતાની 
મૂર્તિ, પ્રભુનો પરમ ભડત. ન્તતને। ખેડુત ડણુખી. દૈષ્ણીતો ભરવાડને વેશ. 
ગોપ ગ્વાલ બાલના નેવે. પાંચ પૈસે સુખી છતાં પભુ પ્રેમ રસથી ર'ગાઇ 
રહેલો." તે અને તેની મ'ડળીનો રાસ સર્ય પ્રભુએ મહેમાનોને દેખ્યડાવ્યે!. 
પ્રભુએ નરસિંહતે બતાવ્યો# ડ્તેવો રૂડો આ રાસ, અલે!કિક જીરે 
ન્નેડીઆમાં થયલો માંડ માંડ મળે એવો માંડયુના અ'ઠળનો સસ કણે 
ન્નેચો નથી તેના જીવનના આન'દમાં એટલી અપૂણુતા છે. માણુક' ભંહેલીના 
સ્વામી નરસિંહ મહેતાને નઝરે રાસ પ્રભુશ્એ ખતાવેક્ષે!, _ તેજ રાસ કમેડીઓમાં 
માંડણુના મ'ડળ મારફત સ્ર્યૈ પ્રજ્નુએ સેમાને।ને મેભાનગારીના સ ભૉશ્લષા કાજલ 
બતાવ્યે!. ગોાકુળને આન'દ જડીઆમાં શબે ચાર “દીવસે!માં સવે ભાવિક 
ઈ જુઊા૦ વ્યો? ચાર દીના ચદરણુ। અને તે સૂર્ય હો સુપુત્ર જદ્રકાન્યના 








"*ડ 


જનોઇ ગ્રસ'ગના પ્રકાશિત ચાંદરણા, એવા જગતના ગગન સયના આશ્રિત 
ગગનચ'દ્રના શીતળ. પકારામાં, સુશોભિત રાત્રીને સમયે, બરાબરીઆ રસિક 
અને રસનત્ત પ્રતિષ્ઠિત ગૃહસ્થો રાજશ્રી જેલુભાપ્તઠ તથા ર1. હરીલાલ ર'ગીલ-* 
દાસ બઓ.એ. વગેરેની રૂબર્‌ આ રટઢીઆળોા રાસ રમાચો. જેનું યથાસ્થિત 
વ્ચુ'ન કરવુ' અશ્ષક્ય છે. 'ખરં પુછો તો આ જગત પોતે એક રમણીય 
રાસજ છે. એક રમ્ય રાસ રમાઇ રલ્યો છે. પ્રભુની મીડી મોરલી વાગી 
રહી છે, અને તે મોરલીની મોહીણીના મધુર નાદે બાલાજીનો લતો ઉપર 
નીચે થઈ રલ્ો છે, જેની નેવી ભાવના. એ કૃદરતની બલીહારી છે. ચાંદ- 
રણુ' ચાર દીનું હોય કે બાર દનુ' હોય તો પણુ ચાંદરણ. અને 
ચાંદણુામાં રાસ. 

ખેડુ ભક્તો ભક્તિ ભાવે, ગોપી બની રમે રાસ- અલોકિક. જુવે!. ૨ 


માંડગુ અને એનું મ'ડળ ભક્તિ ભાવમાં પૂરા છે. ખેડુ છે. પણુ ગોપી 
બનીને સસ રમી ન્નેનારને આન'દ આપે છે. 


શુદ્ધ ઉચ્ચારે ભવ્ય ભજનમાં, કરે છે પ્રેમ પ્રેકાશ* અક્કેક. જ્ઝુવા. ૩ 


ખેડુ ૭તાં ચુદ્દ લલીત ઉચ્ચારે પ્રેમ લહ્વણા ભકિતન! પ્રજ્નુના ભજને। 
ગાય. એ બણી નવાઇની વાત છે. અને તેને માટે તેમને તથા તેમના 
શિક્ષણુ આપનાર ગરને ધન્ય છે. 
“અ સાંડણુ કૃદેને હૈયુ કુદાવે, માંડણુની શી મીઠાશ. અલે।કિક જીવો ૪ 

માંડણુનો એકેક કુદાકડો અહા, બરાબર તાલમાં. ન્નેનારનું' હેયું સાથે 
સાચે ન્નણે આુદાકડા તમારું હાય એસ લાગે. એવી માંડણુન। રાસની મીઠાશ 
છે. તો સ!ક્ષાત્‌ સૂર્ય પ્રભુને રાસ અને પ્રભુની બ'સરી બાજ રહી હોય 
તેની મીઠાશમાં આન'દ આવે એમાં ચું આશ્ચય* ? કુદાકડા જેને કડવા લાગે 
તે જનાર નને સ્પષ્ટ વકતા હોય તો દેખે તેવુ કહે તે। ખરાજ. માત્ર 
શુદ્ધ અઆદ્ધિની ટીકા 'હોવી ન્નેઇએ. પરતુ તે ન્નેનાર અને ટીકા કરનાર 
અબા પ્રકારની કથાના બીન અતુલવી હોવા ન્નેઇએ. નહીં તો તે આવી 
 હીકા કરેજ “નહીં. તેસ ષ્તાં આ જગતમાં કડવું કોણુ પાય? જુવેોની 
મહારાજની, વિટ'બના | લીમડાની નીચે કથા કરે, પ્ર્ષ્યાખાર લીંખોડી વગરનો 
લીમડે, અટકચાળા . 'કેરી સુકા પાંદડાં કેક, ટીકાકાર પણુ સક્કીજ ફ્રે કે. તે 
પશુ માખતારા માને. તેમ છ્તાં લી'ભડાની કડવી ડાળને મીઠી કરવા સૂર્ય 
 પ્રશુ સતત પ્રયત્ન કર્યા'જ કરે. લીમડી સ'સ્થાતના ધાર્મિક જત્તિના ઠોકેર 





કિ 


સાહેએે' પોતાની ગ્રન્‍્ન સમસ્તને પોતાના જેવી “યથા રાન્ન તથા પ્રન્ન” 
એ સુત્રાનુસાર ભાવિક અને કર્તવ્ય પરાયયુ બનાવી- તેજ પ્રમાણે ન્નેડીઆના 
સર્યપ્રશુ પોતાના શ્રોતાઓને કથા કીત"ન નૃત્ય વગેરેનો આન“*દ આપી બોધઃ 
૬૪' રીઝવ છે. એતી રૂડી વાતતો બળાપો હોય? આ પ્રમાશે ઝુદરતનો 
અ'સી નાદ સ'ભળાયા કરે એ પ્રભુની બ'સીતે ધન્ય છે. એ બસી કેવી ₹ : 
૮૮, સોરટ, % ક 
ખસી, ખટતટ ગોપાળ ખ'સી. : ટ શ રુ 
રાસ રચ્યો! ન*'દલાલ,સ'ગ સ'ખા ગ્વાલ ખાળા; 
નાચત ખનમાલી બસીન અટતટ. ૧ 


લક ફરમાન એવુ થયું કે ક્થામાંથી હારમે!નીઅમ યબલા કાઢી નાંખે।. 
બન્ને સુભેચ્છુ કહે, હુવે મહારાજ, જરા એકરી'ગ એ।છુ કરા. પણુ ખબર 
ક્યાં છે કે હારમાનીઅમની પેટી વગર કથા કરે તેના પેટ અને પેટારા કેમ 
ભરાય ? ઝએકટી ગથી તે લોકોને ગળે કથા ઉતરી ન્નય છે. કટીંગ વગર 
આખુ શ્રેતાજ્નોને ગળે ઉતરે કેમ ? કથામાં સે'કડો શ્રેતાઓમાં અ'તરાય 
વાળા જરવ ઝુ'ભકર્ણની ઉ*બધમાં પડયા હોય તે, અથવા તો ને શ્રોતા કથા 
સાંભળવાને બહાને. કથા પ્રસગે માંઢામાંહે વાતો કરવાજ આવેલા હાય. તેએ, 
મહારાજના એક ઝુદાકડાથી એક મોટા અવાજથી કે; એક . હાસ્યજનકે. 
'વાક્યથી ન્નગ્રત--ખખરદાર થઈ ન્નય છે, ને એક ચિત્ત થઇ એકાગ્ર ચિત્ત 
શ્રવણુ -કરે છે. હારમોાનીઅમ તખલા વગરની કથા કરતાં સ'ગીત સાથેની 
કથા આઓન'દ આપી હદય પર વધારે સારી અસર કરે, અને નિરસ ચિત્તને 
પણુ સરસ ખનાવે. મર્યાદામાં રહી કથા કરવી એ ઉત્તમ છે. અએમર્યાદા 
' નિંદાને પાત્ર થાય છે. પર'તુ મર્યાદાની મર્યાદા શ્રેતા સીવાય કેણુ નકકી” 
3૨૬૦ શ્રેતાએ તેના ખરા પરીક્ષક છે. શ્રાતા નહી" એવા ઝહસ્થાને કથા 
સાંભન્યા ક દીઠા વિના ઉપલક ટીકા કરવાનો શે હક છે? સર્યાદિત 
નિર્દોષ એકટીગ તે અરસિક સિવાય કોણુ ની'દે ! નિ'દકે સમજવુ નનેઇએ કે 
જે સેકડો શ્રોતા કથા સાંભળવા આવે છે તેમતી સમજ તેમના કરતાં ઉત* 
“રતી. હોઇ શકે નહિ. આટલુ તે! યાદ રાખવુ' ન્નેઇએ કે કષ્ાષત પીવડાવવાના 
_અવસ્ય સાધને ડુર કરવામાં આવે તો! કષા તિરસ થઇ ન્નય, અને એવાં સાધન 
અધ: કે્ર્વા કહેવું, એનો અર્ય કથા બધ કરવા કહેવા બરબર છે. એકને * 
ન ગમે સાટે. અનેક્તે! લાભ જતો કરાવવે! એ ઠીક નહિ. -સાસંને' નરસું * 

કહેનુ" એ તા વિપરીત દછિ કહેવાય, દર કડ કે ગોળી ગળાવનાર 


ટેયે 


ગુરૂને ગોળ મધ કે શાકરમાં તે આપવાની જરૂર્‌ પડે છે તે વાત લક્ષ બહાર 
જની નેઈતી નથી. નને કે “અતિશય” સર્વ વજયેત્‌.” વેકૂ” ઠમાં તો ગ્રૅભુજી 


નાચતાં ને બ'સી વગાડી ગાતા ન્નય. હનનરા ““પાગળ” પેદાં થાંથ તૉ પણુ 
ગ્રેમ લક્ષણા ભક્તિતુ' પોગળ--રહસ્ય વૈષ્યુવાએ હજી કયાં કઢાવી નાંખ્યું” છે ? 


ઝીરીટ મુકુટ શીશ ન્નેડ, ચિતવન કા ચિત્ત ચોર, 
નાચત ગાવત મસધુર બસી, બટતટ. ૨ 


શ્રવણુ મનન નિદિધ્યાસન), તથા ચિંતવંન કરનારનુ” ચિ-ત પ્રભુ ચારી હે છે, 
અને તે ચિત્તમાં પોતે એવી રીતે વસે છે કે જેથી ચિત્તમાંને। એક ત.એની 
મેળે નીકળી ન્નય છે અતે ચિત્તને બદલે ચિત્‌ થઈને ચિત્સ્વરૂ્પ સાચ્ચદાન"દ 
અનુભવાય છે. હવે સૂર્ય પ્રભુએ પાછા ખીજીવાર સરત જવાની ચકા કરીન 
એ વાતની ખબર થતાં સતિ ચ'ચળખબા કહે છે. -- 

૮૯ ઝુલની પાં"ખડી લેપ. પ્રાપ્ય: 

સા...રા દીલની કહાં કહું વાત, સર્વસ તમે સાક્ષાત્‌--મારા- 

હે પભુ, તમે તે! સર્વત્ત છે, બધુ* ન્‍નણુા છે તો પણુ હુ મારાં દીલની 
વાત તમને નહિ કહુ' તો કેતે કહું ? 

સર્વ વ્યાપી પ્રજ્ુ તમે છો સધળે, પાસે રહે।, પાણુનાથ- મારા. વૃ 

તમે છો તો! સવ વ્યાપી પણુ સાકારરૂપે સગુણુ થઇ પાસે ને પાસે રહે 
તે! ભક્તિભાવ વધે, દશન લાભ મળે અને સર્વે સારા વાનાં ચાય સ્ત્રી તા 
પુરૂષને પડછાયો છે તે કેમ વેગળા વિખૂટા રહે? ' સૂર્ય પ્રભુ કહે, મને 
જીર્તન કરવા જના દે; વીસમી સદીમાં સ્ત્રીઓના હક વિસરે ઘણુ* ખેલાય છે, 
અને સપ્તપદીનેો કરાર પગુ એજ કહે છે. તેથી તારી પાસે હુ હુ" ર્ન સાચુ 
છુ”, કેમકે એ મારં કર્તવ્ય છે. હુ કદાચ ન જં પણુ યાં જવાનું નિર્માયુ 
જણુ।ય છે. હર્‌ ફીર્તનતનુ” નિમિત્ત છે, પણુ ત્યાં મારા ઓદહ્યવ, માધવ માટે 
વાટ જુએ છે, વળી હાર્‌ ૪ીત નથી હરિ રાજી રહે છે. સાંભળ :-- 

હજ દોડી. 

રિ ઝીર્તનથી દોષ, રોષ ન્નચે, હરિ »ીર્તને સતોષ સુખ થાયે. 

હરિ કીર્તને અનેક લાભ થાય, હરિ કીતેને વેકુ'દસાં વસાય. મ 
હ હરિ કીર્તનના લાભ ધણા છે. દાષ ખધા નય, રોષ રીસ રાગ ફૂરેં થાયે” 

નેં ગમે તેવો ક્રેધ ચતો હોય તે પણુ હાર્‌ જીલનથી શાંતિને પામે 

અસ'તોષ આવે ને સુખ પ્રાપ્ત થાયઃ વળી વેકુ'ઠમાં વાસો મળે, 


૮૨. 


પ્રાણી માત્ર કીર્તતે સશીલ થાયે, કર્તને પ્રભુનું પદ પ્રાપ્ત થાયે, 

“ કીર્તને સ'દ્રેહ સર્વ દૂર થાય કાર્તને પરોપકાર પણુ *સધાયે. ૨ 

કથા કોર્તનથી પ્રાણી માત્ર સશીલ થાય છે, પ્રણુ પરાયણુ થઇ ગ્રભુનુ* 
પદ મેળવે છે. સ'દેડ બધા દૂર થાય અને વળી પરોપકાર પણુ સધાય છે. 


ચ'ચળ બા કહે છે :--પરોાપકાર તો થાય, પણુ ઘરના છેકરાં ધ'ટી * 
ચાટે ને ઉપાષ્યાતે આટા કોયુ આપશે? ઉભા ઉભા ડૈકથા જીતન કરતાં 


આટો નીકળી જશે. અતે તે ઉપરાંત ટીડા કરનારના વેણુબાણુ સહન કરતાં 
[મ્ડુસ નીકળી જરે. ' | 


સૂર્ય પ્રભુ કહે :---તેમાં ટીકા કરનારને શે વાંક છે? 


હજી તો હે સતિ, કર્મની શું ગતિ છે? તે તું જતી નનન વિધાતાએ આ 
કેવા આંકડા માંડેલ છે. આ ખધી કર્મની ખાજી છે. એમાં તારા કકે તારા 
સ્વરૂપનો જરાએ વાંક નથી. ચદ્ર દશન શું કરે? થનાર વસ્તુ હોય ત્યારેજ 
એવા સ'યોાગે! આવી મળે છે, તુ* રૂપાળી થઇ તેમાં તાર શે। વાંક ? થનાર 
વસ્તુ થયા કરે છે. અન્ય રીતે તાર્‌ ચ*્રવદત મને અતેક રીતે શાંતિ 
ઇઘનારં, સુખી કરનારૂં અને આહલાદક છે. પણુ સ'યોગ ભુવનના ગ્રહ એવાજ 
હશે, કે જેથી આળ આવે- વળી વચમાં વચમાં વિયોગ થયાં ફરે. માટે 
કમ મીમાંસા ભણી લે, અને ધૈર્ય ધર, શેોચ સમા કર, જે ૬*પતી હમેશાં 
પાસે ને પાસે રહે છે તેનપ્માં અનેક રીતે કુસ'પ, કજ આ થાય છે. અસ'તે।ઃષ 
ઉત્પન્ન થાય છે. અને વચમાં વચમાં વચકો પડે છે. ભાભ ભાવનામાં સમાઇ 
નવા સંભવ રહે છે. જગતની સ'*કલના એવી છે. ઘણે દહાડે વ!ટ 
જેવડાવી ન્નેવડાવી આવે ત્યારને! આન'દ ઝાઝે! ને માનપાન પણુ સાશાં, 

માટે ધીરજ ધર, “ ભોગ” આપ્યા વિના “ભોગ” ભળતા નથી. પહેલાં 
નાગ અને પછી રાજભે।ગ. 


ચ'ચળ બા કહે :--પણુ તસે વેઝુ'ઠ છોડયું” ત્યાર્થીજ સારા તો ભોગ 
મળલા છે. તમે સર્ય પ્રભુ સર્વત્ર છો, આકાશને સર્ય ચોવીસે કલાક 
આકાશમાં છે તો ખરે. પણુ સર્ય જ્યારે ઉગે ત્યારે દિવસ. અને આથમે 
એટલે રાત- પ્રભુએ ૭ મહિનાનો દિવસ અને ૭ મહિનાની રાત કરેલી એમ 
તમે તમાર પરાક્રમ મને કહેતા હતા. પણુ તે તો છેક આકતરીક મહાસાગ- * 
રનત: ભ્રદેરો। શોધી ક્હાડવા ન્નતે એવા સુલકોમાં પધારેલા ત્યારની વાત. તે. 
મદેશો * ભજે હજ અય્‌ાત છે. તે પ્રદેશોમાં, છ મહિના સુધી સુરજ ઉગતો નથી. ળી 


૮5 


અતે તેથી તે સ્થળે આજે પણુ ૭ મહીનાના દહાડો અતે ૭ મહીનાની 
રાત્રી સાંભળવામાં આવેલી છે* જે કે તમે પોતે પ્રભુ છો એ વાત ખીન્નને 
ભલે અન્નણી હોય, પણુ મ્હારે ક*ઇ અન્નણી નથી. “કેમકે લાગતા વળ- . 
ગતાને વિશેષ પુરાવો આપવા માટે તમે મને એકલી મુકીને પરદેશ ન્નએ 
છે, અતે ૭ છ મહીને પાછા આવે છો, ત્યારે વખતો વખત મારે મન તો 
તમે ચૂર્યપ્રભું પાસે હો ત્યારે ૭ મહિનાના દિવસ અતે દૂર હો વારે ૭ 
મહિનાની રાત્રી થતીજ આવી છે. પછી સને તમારા પભુ:વમાં શ્રષ્ધા કેમ ન 
હોય? પેલા વડાદરાધિપતિ મહારાન્ન શ્રી ગાયકવાડ સયાજીરાવ બહાદૂરની પેઠે 
તમને પણુ મુસાફરી કરવી ખહુ ગમે છે. 


સૂર્ય પ્રભુ કહેઃ---વ્હાલી, વિધાત।ના લેખ એવા હરે તેમાં કેોધઇઇ શુ' કરે? 


સત કહેઃ--વિધાતાના લેખને તમે પોતે જપારે ' ન્યોતિષશાસ્ત્ર "ખર* 
કરવા માટે માન આપો છે તે! મારે તો “રાત તો કે રાત ને દી તો કે દી”. 
એવા દીનમાન માન્ય કરી તમારા રાજ્ઝહના-લાજ્ઝહના અ'તઃ:પુરના 
સાનીતા કેદી તરીકે તમારી આત્તાને શિરા।માન્ય ગણી તમારી “હા માં હા” 
અને “ના માં ના” ભણુવી એજ માર' કત વ્ય છે. મે કદી તમને કાઇ 
વ'તમાં ના ડહી છે ? 
સૂર્યષષભુઃ--પણુ વ્હાલી, કથા જીત નથી પરોપકાર પણુ થાય, ને વળી 
બે પૈસા મળે તે। દર દાગીના તો ટીક પણુ આખરે ₹/જતમાં રહેવાય. અને 
આપણુ મનુષ્ય નાટ્ય જ્જવાય. પ્રભુતા કરવા જતાં પ્રજ્નુ પણુ પગટ થઇ ન્નય- 
સતિઃ--મેર્‌ પર્વત સો।નાને1 છે. લ'કા સે।!નાની છે. -સીતાજને સોનાના 
મૃગચ્મની કાંચળી રામચ"*દ્ર પ્રભુએ પહેરાવી, તેમ તમે તો સૂર્યપ્રસુ મરની 
આસપાસ ફરતા ફરા. પણુ “મેરુ”નતી હૉસમાં માણુસ “ નમેરૂં ” થઇ! ન્નય છે. 
એમ મે' સાંભળ્યુ છે. 
 સૂર્યઃ--એમ કેમ ખને? મેર્‌થી ર થવાય જ નમેફૂં! ઉલટી રહેમ ર 
નજર રહે. 
જ સતિઃ--સહેજ સોનુ” રેપુ" મળે છે, એટલે મનુષ્ય ત્રણુ  પચીશે તાલે. 
વ*'ત થઇ ગર્વમાં આવી જઇ ૪૩0 ન્નય છેં, તે મહેર્‌ જતી. રહે છે. 
પછી આખા સુવણું પર્વત મેર્‌ની તરક સર્વતો ભદ્ર દષ્ટિ થાય એટલે પ 
નમેર્‌' થાય એમાં શુ નવોઇ ? સૂર્ય તો મેરૂની આસપાસ કરે છે જન. 
“સ્‌ચળ”નો સ્વામી મેર્‌ પાછળ ફરતાં ચ“ચળ જત્તિને। થઇ ભ્નય તો પછી 


૮૪ 
શુ' કરીએ ? વ્હાલા, મને જરાએ શ'કા નથી પણુ જે વાત જરાએ સભ-- 
વિત હેય તે ક્યાનંપર તો આવે કેની ? 


સ્ર્યઃ --વ્હાલી એવુ' કાંપ નથી. ચ'ચળ લદ્ટમીને! સ્વામી ચચળજત્તિતો 


ન થાય ગ્મેજ એની પ્રભૂતા. ભગવતી ધીરજ ધર: તુ” તો સ્વામીનુ' હિત સાચ 
વનાર “અધ ગના છે. અધમાંગના નથી. કાંપ પગની મેજડી નથી. પણુ 
મહામુઉનતે મેરખીમાં જ્ડૅલી મે।જીલી મનમાનેલ જડી ખુટ્ટી છે? 


સતિ--કેટલાક પતિ એમ માને છે કે સ્ત્રી તો એક પુંઠડો વગરની 
ઉ'દરડી એની શી કીમત ! એને શુ* માન આપજુ'! પાણીઆરામાં એક 
ઉ'દરડી કચડાઇ ન્નયં તો ખીજી આવે. પણુ તેવા પ#તિને પોતાની સ્ત્રી પર 
પ્રેમ નહિ" હોય તેથી તે એમ માનતા હશે. તમે તે। પ્રેમથી, મતે દેવી 
જેવી ગણા છે. દેવી કહો છે. “ સ્ત્રી તમારી હિતકર છે, ગૃહદેવી છે. 
ધંસેડે। તેજ વેઠશે, ?' એમ ન્નણા છે: પુરૂષ જરા ન'રાજ થાયે તો તેની 
સ્રી પોતે તારાજ થાય છે. પતિ ક"૪ કહે તો ઉત્તર નહી” દેતાં પતિત્રતા 
સ્ત્રી પાઠ્લે ઓરડે જઈ “ ગએસ કેમ કહ્યું હશે '' એવો વિચાર કરી એક્લી 
એકાંતે આંસુડાં ઢાળે. પણુ ખીન્ન કે(ઇને ન્નણુવા દેય નહી' કે પ્રેમ ઓછેો 
થવૉ દેય નહી”- પતિત્રતા સ્ત્રી તો પરપુરૂષને વસ્ત્રે વીટલાયલેો સ્થાણુ છે 
એમ સમજે અને પતિત્રત પાળી પતિને પ્રસન્ન રાખે. પતિપ્રાણાને પતિ 
ઝોજ પે!તાના ગ્રાણુ છે. 

સૂયપ્રભુ--માટેજ કહું છુ કે હે સ'તે તમે તમારૂં “ ચ'ચળ ” નામ 
સાર્થક મ કરે. અતે કે!ઇ વાતને। વલોપાત મ કરે. 

સતિ--એસ મ ધારશોા. નામ ચ'ચળ હોય તેથી ક*પ કામ ચ'ચળ ન 
હોય. પણુ ન્ટેમ શોભે તેમ શોભે. સીધા ચાલનારતે શે। ભે? કહ્યું છે કે-- 


શ્ઞજિન ત ત્તિશા લિક્ષયા ગ ક્ઞશી શકિના યા ત વિમાતિ સઅઃ 1 
વવા દાં જ્તજ્ન વથઃ વચતા જમજેન ચિમાસિ લર ॥૨॥. 


ચદ્રથી રાત્રી અને રાત્રીથી ચ'દ્ર શોભે છે. પણુ ચ'દ્ર અને રાત્રી ખેઉ 
હોય તે! આકાશ રૂડું લાગે છે. તમે સાથે હો ત્યારે ઘર ઊજ્વળ અને 
ઓન'દી લાગે છે. 'જળથી કમળ અને કમળથી જળ 'રેઃભે છે. પષ્યુ જળ 
અંને કમળો ખેઉ' હોય ત્યૉરે' સરોવર ક્ેજું' ખીલી રહે છે? ', એમ. -તમે પાસે 
હા ત્યાર તમારી દીલરૃબાનું* દશ દીલ્ારામના દરોનથી. પ્યૂલ્લિત શહે ક્ર 
ન સુન્હયુ' છે? માટે. કહુ” જ૪ુ* 3, ના ક 


ક્વ રૂ હડ 


પ 


દર 
વ્હાલા સારા બાલે પ્યારા, વાત દીલમાં લો વિચારી, 
માનો નાથ મારા; સાચુ” કહુ પ્રાણુ પ્યારા; 
માનન્ને પ્રાણુનાથ, બ્હાલ।. ૨ 


અત્યારે આંસ પાતી હુ અરાકુન કરવા ચ્હાતી નથી. જામ અરે. દવ, 
આપણા જેવાને પણુ કર્મની વેદના ! વિધિના લેખ ? આ આંકડે તે. કોણે 
કયારે માંડયે] હશે ? તમે મને ગહલક્ષ્મી, દેવી, ક્હી ખોલાવે! છો. ગઝલનું 
ભૃષણુ ગણુ છે. સૈ(જન્યનુ* સૌંદર્ય અને જગતનુ ઝવેરાત કહો છે. “પ્રાણુથી 
પ્રિય વસ્તુ તુ' છે” એમ કહા છે. તો પછી તમારી પ્રાણુપ્યારીને એકલી. 
મૃજીને ક્રેમ વિદ્દેશ જ્યા કરા છો? હુ શુ' ઉપાલ'ભ આપું? લોકૉની 
ડિવદ'તી કેમ વેઠાશે ? ધન હોય, બ*ગલા હેય, બધુ' હોય, તે ભલે, 'પણુ 
પ્રાણુપતિનો-પ્રેમોનો વિયોગ કેમ વેઠાય? એ શેકનુ' કારણુ નથી શુ? 
સીતાજી અશેોકવાડીમાં કેવી રીતે રહી શકયા? | 


સર્ય પ્રજુઃ-મારે તને તેજ ખતાવવુ' છે. ધન્ય છે ધાં લયને. 
કવિએ સીતાને કંનક કાંચળીની લોની ચીતરી છે. અને લદ્દમણુ જેવા 
પવિત્ર દીયરતે મહેણાં મારતી તથા જરા જરામાં ૭ણુકા કરી રીસાતી અને 
રડતી શ્ચીતરી છે તે વાંચીને તે। ચીતરીજ ચડે. પણુ તેવી તે ન હતી. નને 
તે તેવી હોત તે! અશેડવાડીમાં રહી શકત નહીં. મનમાં તેને શ્ઞોક ઉત્પન્ન 
થતો પણુ પસ*ગઃ વિચારી, સમય સમાલી;, રામ ઉપર પરણું" વિશ્વાસ રાખી, 
રો।ક દૂર કરીને તે અશોકમાં રહેતી. તડકા હાંયા આવ્ય!જ કરે છે. પર'તુ- 


જૂ 


ધીરજ રાખવી એ પ્રથમ કત વ્ય છે. કેમકે 


ધિ લેખ મિટે નહી*, પ્રયત્ન કરે હુન્નર. ર૨ 
માનન્ને નિર્ધાર વહાલી, સાચી મારી વાત. 

સતિઃ- વ્હાલા મારા બોલે! પ્યારા, વાત દીલમાં લો! વિચારી. 
આખરે ચ'ચળબાએ આશીર્વાદ આપી પરેોપકારાથે' કીર્તન ક્ર્વા 
જવા માટે સ”મતી આપી. રુ કહે છે ? 

૯૨- (સસાન થયા તમે સાર્‌) રી 

“ પ્રાણુ નાથ સુખેથી સિધારે।, તમે સ્વેચ્કિતિ સ્થળે સિધાવે. 
 ચિ'તા ન ધરે કાંઇ મારી, રહું સદા પતિ સ'ભારી. * 
તમે પાછા સઘ પધારા, આવી હર્ષ અમારા વધારા- ત્રાણુનાથ* ક 


“હ 


૮$્‌ 


“ માર્ડ્‌ દુઃખ તમારે ગણુવું' નહી* તમે સુખેથી સિધારે$ પણુ જરા આ 
આપણુ (નાના પુત્ર) રમેશ્ઞને તો રમાડતા ન્નવ- તમારા વ્હાલા બાલુડાને 
ખેબીને રડતાં મુકીને ભજ્નવછેો તે તમને તમારા ભડ્તે! તે એવા કેવાંક વ્હાલા 
હશે? તમે તો કેહેતા હેત! કે રમેશને તો હું નનતે ભાણુ।વીશ તે તેનું ભણુવાનું 
પડરે. અને ચ“દ્રકાંત મોટો થયે! છે. તેનો અભ્યાસ પણુ તમારી ગેરહ'જરી 
માં એવે।જ સમજવો. પણુ શું કર્‌”? સાયાદેવીને સ્વર્ગ માંથી કઢ'વી તેને। 
આ શાપ લાગ્યો જણાય છે. એમ કહી દડડડ આંસું સારવા લાગી. એ દ્રશ્ય 
બજ્તેઇ ભલભલાની હિમત હઠી ન્નય. એ પ્રેમી હદયની લાગણી છે તે રોકી 
શેકાતી નથી. સૂર્યપ્રજુ જરા હિમત હાર્યા. પોતે આશ્વાસન આપવા લાગ્યા 
પણુ અવાજ જરા ધીમે। પડી ગયે।. વનિતાના વિનયમય પ્રણુય સ“ત્રના પ્રથે।- 
ગથી ધૈર્ય વાનની પણુ હિ*મત ઢીલી પડી ન્તય એમાં નવાઇ નથી. ખીન્ને હોયઃ 
તો મકત્ત ક*ડે પોકાર શ્રાદ્ધ કરવા મ'ડી પડે. સૂર્યપરજ્ુ કહૅવા લાગ્યા, અરે 
વહાલી તુ” મ સુઝા. મનુષ્ય જન્મે છે તે દેશ દાઝ અને સમાજ સેવા માટે છે. 
ત્યાં ક'૪ લાડવે। "ખાવાને! નથી- આ બધુ સુખ છેડીને દુઃખ વેઠવા કર્તવ્ય 
કરવા, અને ખટપથની ખટખટ વચ્ચે ભાવીક ભક્તોને રીજ્વવા દે।ડઃદોડ કર” 
છ*. વિવેજીની મુજ્વણુ મનમાંને મનમાં સમજવાની ને મનમાં સમાવવાની છે. 
નિય'તાનુ* નિર્માણુ તને કયાં અણુનાષ્યુ' છે? સમન તેનું મોત છે. ખીન્નને 
તા મોજ છે. વિદેશ જઇને ધુરધુરાટ ને ફ્ડક્ડાટ ધેર્ય રાખી સહન કરવે। પડશે- 

સતિઃ--તેમ છતાં, વાર્‌ ત્યારે પ્રાણુનાથ તમે જશો ? પણુ “વ્હાલે 
વ્હેલા વળજ્ને અને ઝટ આવી મળત્ને. ” વ્હાલ! વ્હેલા વળન્ને- 
સૃય'પ્રભુઃ--સતિ, શેચ સ કર. ઈશ્વરેસ્ઠા ખલીયસી. તારા હાથની 
માળા-વિજ્યસાળા પહેરાવ કે હું ન્યાં ન્નઉં ત્યાં જશ અને જ્ય પાસું. 
ગેજ હવે મારી અભલાષા છે. સત અદ્ુરાકી રાખી વિજ્યમાળા પહે- 
રાવે છે* સુર્ય રવાના થાય છે. સતિ પાછળ પાછળ ન્નેયાં ડરે છે. 
પોતાના પ્રાણુનાથ વિદેશે ન્નય તેવે ટાણુ પાછળ કેમ ન જુવે? એ કયુ 
ભ્તય છે ? સુયપ્રભુ-પ્રાણુપ્રણુ ન્નય છે તેતો છેજ્, પણુ ચ'ચળબાના 
પ્રાણુ-”નણે ડક: “પ્રાણુ” ન્નય છે. ક ઈ જ 
૯€૩. મરાઠી સાખી. 
ગડી ગોટ ચાર ધડીમાં! પડધરી પધા 
. આન'દ આન'દ થઇ રહો ર છે. સાના હર્ષ વધાર. 
મ ધન્ય પ્રભુજી-એ. એ. એ, 


હષ 


પટ દઇને ઝટપટ પડધરી સ્ટેશને પોતે મોટરમાં પધાર્યા. ને ત્યાંથી 
રલગાડીમાં બેઠા. 


ત્યાંથી રેલે સુરત આવી, કથ! સધારસ રૅલે, 
માોહીણીમ'ત્ર વડૅ ભકતોને, ભક્તિભાવમાં ભેળે. 
ધન્ય સાછુજ એ. એ. એ. વાહવા થઇ સુરતમાં. ધન્ય સાછુજ૭. ૨- 


સર્યપ્રબુએ સુરત આવી સારી નામના મેળવી અને લોકોમાં લે!કગ્રિય 
થઇ પડયા. મોહીણીમ'ત્ર વડૅ ચાતુર્માસતે ગોકુળીયુ' બનાવી દીધુંઃ સુરત, 
૨ સુરત, તુ સનાતી સુરત, તે કદી રડતી સુરત થઇશ માં, સૂર્યપુરના-સર- 
તવાસી ભકતો “કેવા છે ? 


૯૪. આલકેશ. 


વાહવા સરતી સહેલાણી, 

સુરત મુરત સે।નાની. વાઢવા. 
મે।જમન્ન મિષ્ટાન ઉડાવે, ભાક્ત ભાવમાં પૂરા# 
ગરીબ તોયે ઉદાર મનના, ખખાવે ખવડાવે જરા- વાહવા ૧. 


સુરત શહેર શોખીન તો ખરૂં. અને લોકો સહેલ “કરવાવાળા મોજમન્ન 
આતન'*દ ગમતમાં સમય ગાળનારા. ભકિત ભાવવાળ!$ અને ગરીબ હોવા 
છતાં ઉદ્દાર જવના, ખાવે ખવડાવે ર1%૭* 
જમગુ સુરતના જગ જણીતા, જમી ન્નય તે ન્ણે. 

ગાડી લાટી વાડી વાળા, સેો।જ સનન્‍્નની માણે. વાઢવા. ૨ 
 ઇ*જસુર્તનું જમણુ ને કાશીનુ' મરણુ'' એ કહેવત ન્નણીતી છે. સુરતનુ 
જમણુ જે જમ્યુ* હે!ય તેને ખાસ ખબર કે સુરતની જમણુવાર અતિ ઉત્તમ. 
"સુરતના લોકે! ગાડી લાડી વાડીમાં મશચુલ રહેનારા અને સદા આન'દી, નિર્દોષ 
 અરષ્ી કેપરાપાક ને ધારી, સેવ સુરદ્વની સારી. 

 શ્વાપડીન! ઉંધીયાંથી રાજી, ધામધૂમ કરે ભારી. વાહવા. ૩ 

સુરતની અરષ્દી વખણાય છે. સુરતનું” સ્ટેશન આવે કે “ખખબરષી”ની 
બૂમ પડૅ. પણુ શહેરમાંની બરષ્દી જેવી સારી બરષઠ્ટી સ્ટેશન ઉપર વૈચાતી 
નથી. સુરતની ધારી વખણાય છે, કરોષરાપાક જેને ભાવે તેને સ્વાદિષ્ટ, 
વગર્‌ માગે “ખાજા” તો કે "ખા જા. સુરતની, સેવ-સેવા-સારી- પાપડીનું 
ઉંધીયું કે ઉબાડીયું ડરે. ઢાંલ્લાં ઉંધાં વાળે, તેમાં તો આખે! દહાડે! ધામ- 


ટટ 


યસ કરરી. ઓન'દ માંને, દોડાદોડ ને માથૉારેડ, નિંટોષ આઓ ન'"દ લેવે। એજ 
મનુષ્ય કત્વ્ય છે. પ 


ભજનને ભોજનમાં ભાવે, આપે હાથમાં તાળી, જુ. 
 જૃદ્ધ વે પણુ પત'ગ ઉડાવે, આન'દી ભાગ્યશાળી: વૉહવા. ૪ 


. ભજનમાં ભ્રાગ લેય, તાળીએ। પાડે ; ભોજનમાં ભજઆ માટે કજીઆ 

કરે. હૉંથ તાળી આપી વાત કરે. *ૃદ્દ છતાં પણું કનકેવાની' મૌસમમાં 
અમાસી પર ચડી “ચંલ કટ્ટા હેૅ”ના પોકાર કરી આંન'દ માને. પેલે જન્મ 
પુણ્ય કરેલા તેથી એવો નિર્દૌષ આન'દ લઇ 'શકે. અને જીવનની જ્યે/તિ” 
ઝગમગતી રાખી શકે, એ વાત ભ્રાગ્ય વિના બનતી નથી. નહેોં ખને, 
ખીલકુલ નહો. શેગીઆ મોઢાં હસતાં ક્યારે થાય? પણુ સર્ય પ્રભૂની 
સૂર્યપુર્તી તરફ કાયમની કૃપા લાગણી હોવાથી સૌ સારાં વાનાં છે. નને એ 
કારણુથી ચર્યપુર સુખી હોય તે! સુરતના જમણુ કેવાં તે સાંભળે. 


૯પ. ગીતિ. 


જમગુ તે! સુરતના, ભાવિક ભક્તો જમવાને તેડે, 
ગભ્રુજી પસન્ન થઇને, પાર ઉતારે ભક્તોનો બેડો. ૧. 
ટ રામા રામા રામા* હરે હરે રામા* 


જમણુ તે! સુરતના જગ ન્નણ્ઠતા. ત્યારે મહારાજને જ મવાને તેડૅ! 
'્ જેથી પ્રભુ પ્રસન્ન થઈ ખેડા પ્રાર ઉતારે. ટીષ્દીન બૉક્સમાં નાંખવુ, 
દાન પુન્ય કરવું. એમાં' કાંક સમાયલું છે. લેવામાં તૈયાર ને દેવામાં નહી, 
તો પછી ગ્રભુ પણુ જરર વખત શા માટે આપે ? 1.1 પ910છ 1ક છાપ 
દેળવે ઉં ફ૪ુ પેડ 1૪10૪. જીવન તો દાનવીરતું' અને જેટલું દાન એટલુ 
" ૬2૦્યા. બકી. .તે। એ'ચતાણુ. ભ્નતે ખાધું તે. મ જણ્યુ' ? મોદકતેત 
સ્તાદતેો બાહાણોને મોદક જમાડૅ તે ન્નણે? કેમ કે એવા જમાડનારને રાજ 
સોદ એટલે મન્ન.. માટે મેદ અને મોદકતેો સ્ત્રાદ જમાડનારને પ્રભુદ્ારા 
મળે મળ ને મળે. કલુ છે કે:-- 


૯૬ ડુ 


“રાસ ઝરૂખે બેઠકે, સબકા મુંજર1ા લેત. :- ક ટ 
દો સ સકળ આકડી થેસા ઉસઝુ ક્ત: મ... ડફ ૧ ક: 2% 
0" જ “૨ સીયાવર્‌ રામચદ્રકવ જે. 


ટંહ 


'આપશે.કહીગે કે પ્રભુ પક્ષપાતી હશે. એક ને સુખી કરૈ અને ખીન્નને 
કંઇ! નહી ? પણુ ગ્રભુ શુ' કરે? જેવુ' જેનુ' કર્મ; જેતી જેવી લાયકાત 
તેવુ તેને આપે- એજ બતાવી આપે છે કે 'પભુને ત્યાં મામા માશીનું નથી. 
તે તે! ન્યાયી અતે નિષ્પક્ષપાતી છે મઃટે' પ્રજુતે ઓળખા. લો. આપણે 
મનુષ્ય દેઠતે! અલભ્ય લાભ મેળવી લેવો એજ આપણુ”  કત'ભ્ય છે. અહી” 
પણુ જેણે બે'કમાં નાષ્યુ' જમા કરાવ્યુ” નથી તેનો “સેક” સ્વીકારાતો નથી. 
તો ખ્રકાની બે"કમાં પણુ “ દી! વિન! ક્યાંધી પામીએ. “ માન ભોગવે 
ઉત્તમ નિત્ય, દત્ત વિના ક્યાંથી પામીએ વિત્ત. જે જે વૈકુઠરાયન ૧- ” 
માટે આ કાયા હોડીને! સદુપયોગ કરેઃ. 

૯૭, ગી#િ 
મહા પુણ્યે મળ છે, કાયા હોડી અરે ભાઈ તુજને, 
જ્યાં લમી સાજ એ છે, ત્યાં સુધી તુ' પ્રજુને ભજનને. ૧ 
રામા રામા રામા, હરે હરે કાડ 
આ કાયા રૂપી હોડી મહા પુષ્ય કર્મોથી મળી છે. તે ન્યાં સુધી તારી 


પાસે છે, ત્યાં સંબધી ભગવત ભજત કરવામાં એને! લાભ લઇ શલે. વૈકુ'& 
પહોંચવાના સાવનેો શોધી લે. વેકુ'ઠ પહોંચવામાં જનેડીઆ બદર પ્રથમ સાધન 
છે. બ'દર એટલે વ્યાપારનું મથક. બ'દરે મ।લ ચડૅ. કથામાં પુણ્ય પણ્ય 
એટલે પુણ્ય રૂપી માલ વ્હૈ'ચાય. ને એને! ગ્રાહક હોય તેને તે મળે. કેમકે 
' તે શ્રવણુ મનન અતે નિદિષ્યાસન કરે છે. પછી તે તેની કી'મત એક પાઇ 
આપે કે એક લાખ આપે; તે તેની નેવી શ્રદ્ધા. પણુ દયાળુ પરોપકારી 
' પ્રભુ તેમાં કાંઇ વ્હેરા વ'ચે! કરે ન!હ. સર્વ ભક્તને સમાન ગણે- નસર ભાવ 
“રાખે; સમદણિ રાખે, “ સમ' હિ પરમ' સુખમ્‌ ” ભગવાન કહે છે કેઃ-- 
સનો હિં અર્ત મૂતેળુ ન મે દૂજ્વેપ્હ્સિ ન '્રિયઃ 1 જુ 
ક્ષમા તિતિક્ષા રાખે, ખીન્નને માક કરે. અને પોતે દુઃખ વેઠે ગએ 
ન તિતિક્ષા કહેવાય. _ 
કહ્યું છે ફે;-પે અઅત્તિ સુ માં બતાવ સચિ તે તેવુ ચાવ્યફસૂ | 


જેના જેવાં કમે દાન, તેવાં ષ્ર્ળો તેને આપોઆપ મળે. પુણ્યશાળીને 


૦૨% ફા 


પરમ પદ વૈકુ'&ઠ પાસ થઃય.. વૈકુંઠ મગ સહેલો નથી, એ, નિર્દોષ ગુર 


“આચાર વિચારથી ઉપદ્દેશ્વ કરી બતાવે છે. તે કેટલાકને વ્હાલે! લાગે છું. 


.. અને કેટલાકને તેમાં શકા ઉત્પત્ર. થાય છે. .આપણી કથામાં . નાની. નાની બે 


ન બાલિકા વૈ ટી જુ ડેને માર્ગ આપણુને ૬ર૨ર1જ ખતાયે છે. ધન્ય છે એમના ઘેર્યને, 4 


હક 


સિલ્ક ન ખ'તીલાપણાને. બે મે “બલિકા કાણુ ય ત સાંભળો. 
ર ઉં રઝ શે? કડ: કા -*૮- મરકી સાખી.. 
જી બેતને . ધર ષિિક! બે,” 'વેજુ'ઠમાર્ગ. બતાવે, 
“ બરૈ બથંસાં ઝાલીને તે, ધીમે ધીમે આવે, 
સુણે મહારાજજ, એન એ. એ. ક ૪ ક 
પ્રભુને હાર પહેરાવે, સુણો મહાપ્રભુજી. ૧. 


_ઓંહી' ક્થામાં લોક ઝાઝા આવે, મહારાજને હાર પહેરાવવા આવનાર 
ગમે તે રસ્તેથી મુરકેલી વગર આવી શકે; એલી વ્યવસ્થાવાળ” સ્થળ તથા 
રચના હોવી ન્નેદએ, કે નથી કેટલાક શ્રોતા ભીડ ન્તેઇ બહારોાખાર પાષા 
ન્તય નહીન છોકરાતોા' વગ? જુદો* જ્નેઇએ, મરદોને! વર્ગ જુદો, છેકરી- 
ઓને જુદો: સ્ત્રીઓની ખેઠેક જુદી ન્નેઇએ. અહી' તો ગ્ત્રીઆને પાછળ 
બેસવાની પણુ જગા મળે નહો”; ને નાની નાની છોકરીએ આગળ ખેસી 
વાતે: કરી .પાઠળનાને ક થા સાંભળવા દેય નહી. એ,.ક"ઇ ડીક કહેવાય ? 
“કથામાં દુ:ખ વેઠી ફ્રેધ્ને જગા- આપીએ તે! એક. અગીઆરસતનુ' પુણ્ય. મળે 
“છે.આ જગતમાં આવી નાતી નાની અને ખીજી મોરી મેો।ટી ..અનેક 
- ઝકારની: સુશ્કેલીએ “કે, તે મુશ્કેલીમાં પણુ. એક ચિન્તે. ભક્તિભ્સાવથી નિર્દીષ - 
“પણે પોતાનું” કામ જે .પાર પાડે છે તે વૈકુ'ઠ માગેદર્શફ થાય છે. નાની 
નાની. છેઈડીઓ માલતી અને યીક 4 _ઝુમારિકાઓ., જે વેળા જાર 
-તહાથસાઃ લઇને દૂરથી ભીડાભીડમાંથી પડતી આખડતી-પ્રભુના અ'સઠાથી 
: જમનાજતા બે.'જામ થયલા તેમ ગીરદીના ખે જાગ..કેરતી વચમાં ખેઠેલી 
-ગ'ગા જસંતા લીલાવતી  ક્લાવતી વગેરે ઓએ ની . વચ્ચે થ3/ ફસ્તે!. કાઢી, 
એમના સ્પશેથી તેમનાં માથાં ઉધડી ન્નય તો તેમના સે'થાના ઓળેલા ખે 
ભાગ જોતી નેની, પોતાના હાથમાંના હારને સાચવતી, સર્પસર્પ ' થતા 
| પુષ્પ સર્પને રમાડતી નાગ કન્યા જેવી, જનક રાજનના પય પ્યાલા પેઠે હાર 
પરજ એકાગ્ર દષ્ટિ સિદ્ધ કેરતી, માંડમાંડ પાંચ મીનીટે ઠાકોરજી આગળ 
આવી ક્કલી, અતે આવે કે ટાકોરજને હાંર દેખાડે અને તે સ્વીકારે તે 
“*પહેલાં તતો! ભગવાનને ભોળવી ઠાકોરજી આગળથી હાર ખે'ચી લેષ, અને 
“શહારાજ્ીની 'રોકમાં તે હાર પહેરાવી દે. છે.. આવે! 'કુ'હીત- વૈકુ'ઠને માગે 
“હવિક ભક્તો” મારે: સેત્રોધમેથી અને ક'છક* ક્ષમાશીલ સ્વભાવથી: -સરળ 
 શેઈઃકનતય- જ, તો “પછી તમામ  સુસ્કેલી' વેઠી, ભાલ: 2ર; ધાયું- - જયારે 
પામી શ્પચિ-તેઃ' કયાન “સખા ભડિત, ક્ર સેને'તેકુ” ધતા “સાગેઃ કેમ અહી' ડે? 


3 «૦4૭ 











હ્૧ 


જડૅ --જડેૅ:નેજડે.: માટે કલ્યું છે કેઃ--“માલતી. બેન ને ટ: રે 
વૈકુ'ઠ માર્ગ ખતાવે.'' 

તૈક'ડ જેતા આન'દમાં પણુ વિધ્ન આવવા માંડયા, પણુ સર્ય. પશુ ક'/ 
સાધારણુ મનુષ્ય _ નહી' કે જરા જરામાં ભય પામે: આ સજિમાં ક*કુનો 
ચાંલેો સર્વને વ્હાલો છે. ગળીના ચાંલાંની ક્રેણુ ઈસ્છા કરે  -પાપનઃ? જેટલાં 


ક્રોમ હો! 
જ હહ. કેરબોા 
મત ખાંધોરે ગઠંડીઆં, અપ જશ કી; 
અપ જશકી રે, અપજશકી. સમત. ક 
નિ" દા કરીને પાપ ન ધોધઇએ, તે તો નિશાની પરવશ્ક્યેરે. મત. ૧." 


આપણેથી કદાપિ કોઇનું ભછું ન થ!'ય તો ક૪' નહો', પણુ ખૂરૂં જ 
કદી ઝે!ઇનુ” કરવુ'જ નહી. “ચારિત્ર'' એજ સનુષ્ય. ની'દા કરીને: અપજશ ' 
શા માટે લેવો ? બને તો પુણ્યના કામ કરીતે તરવુ' ને તારવું: ની'દા કરૂ. 
નાર્‌ ઉર્ધ્યા કરનાર પરંવર થઇ ન્ય છે, સ્વભાન-સ્તરૂપને' ભૂલી નય છે.*- 
સ્વેચ્છા, સ્વહઠ'દી બનાવે છે. કુદરતે શેરતે માથે સવાશેર કરીજ મુકેલો છે. 
સનુષ્ય પોતાના ગારવને ભુલી જઇ છર્ષ્યા કરે તે! ઉર્ખ્યાખાોર કહેત્રાય. અને 
છર્ષ્યાખારને એક નવે વેપાર નીકળી આવે છે. -એ વેષાર નફા 'વગરને। છેઃ 
ખલકે, સમન તે!, તદન ખોટને વેપાર છે. અહી' ને તહીં, આ: લોકમાં ને 
પરલે!કમાં, અત્ર ને તત્ર, આ પાર ને તે પાર, બેપાર; નારાજ અને. તારાજ 
કરવાવાળા એ વેપાર છે. એથી તો ઉપાધિનું ભૂત વળગે છે, તે આધિ : 
વ્યાધિતે ખોલાવી લાવે છે. અને પ'ચ સહાભૂતના' પૂતળાં ભેળાં થાય છે. 
“સભાનો “ભાસ” થયે! કે પષ્છી બ!જી હાથમાં રહેતી નથી. ' કુદરત સાથે 
કુસ્તી કરવામાં” ક્રેણુ ફાવિ છે? જત સળેજ નહી. ધાર કહે છે કે:-“મત:- 
બાંધારે “'ગઠટીઆં “અપજશજી”. દેષ કે દલગીરીનુ' મૂળ 'કારણુ મર તોર્‌”* 
છે. મમત્વ. સર્વે પાપનું મૂળા. છે. માટે લા! તજી સર્વને અ જેવા 
સંમાન- ગયુવૉ.. ક્ટ ન 
ક ર શૂટ ડુડા છ ને 

' હરિ હરી. લ્લા સર્૧“૩ક'ઈ. જરિ રહે મુજ સાથ, ઝડી 
' માર્‌ તારૂં તુ છરે, તો તુ” મરો. નાથ. ૧* 'સીયાવર# 2 
હૈ પ્રભુ સર્વ કઇ. ભલે લઇ લો. હ*-તમારો છું." તમે સારા છો. ગ્મેમ' 
તમારા પર સારો પૂર્ણા | વિશ્રાસ રહો. ' અને તમે. 'શારાઃ- રહી મને' સખુહ્ધિઃ 
આપે. સારી ઝુબુહ્દિ કાષો. માંર્‌'તર”' હરનારને વસુધેવ કડુ 'બકમ્‌. છે: અને 


ટ્રે 


એવા સરલ હદયના હેરિજનને મારા હ૦તર વાર વ'“#ન છે. ટહયુ' છે કેઃ- 
જથ સિઝઃ પર વેસિ મળન જશુસેસલાઓ 1 
રરર *રિસામા છુ વણખેમ જરુસ્વવઝૂ ॥ 


લઘુચેતસના મન વિકારી થઇ અદેખાધઇઃ--નિ*દામાં પરવશ થાંય છે. 
પષ્યુ ઉદાર ચરિત---મોટા મનવાળાને તો આખી વસુધા, આપું” જગત, 
પોતાનુ' કુટુંબ જ છે, હું ખહ્મણુ છું, માટે વાણીઆને 'ક્રે ડણુખીને મારાથી 
નમાય ? ન્ને નસુ' તો માબાપ લાજે, પાપ લાગે ; આવી ભેદ ખુઢ્ધિ 
ભ્રમજન્ય દુરાગ્રહ છે. હા, વ્હેવારમાં ખ"0ાપ પોતાના દીકરાને લખો થઇઇ પગે 
લાગેતો લોકે! જરા હસે ખરા, પણુ ખપનો અ!શય એસ ડરવામાં શે। 
હરો ? બાહમણોા શ્રી કૃષ્ણુ ભગવાન જે ક્ષત્રિય છે તેને નમતા નથી ? પણુ 
તેના આશમ ભગવત્‌ દણિ છે; ન્યાં સુધી ભગવત્‌ 'દણિ નથી, અને 
ખુણુ ખાચરે અહભાવ સ્જરે છે ત્યાં સધી મે!ક્ષતી આશા %થા છે, બહા- 
ત્તરતો અધિકાર “નમન ન થાય' એવી અહ'ભાવ ભરી માન્યતાને ધિક્કારે 
છે, અને એવી માન્યતા વાળાનો “ધીઃ ડાર--ખૃદ્ધિકાર--ખહુ રે[ષે ભરાય છે. 
ધરના ભાઇ નેનો મોટા નાનાને ગર્વ ૩ર તો ધરના વડીલ પિતાને સાદુ 
લાગે ગમે સ્વાભાવિક છે? પેભુને ત્યાં આહાણુ મોટો ભાઇ છે, શટ્દ કેનિષ્ુ બ'છુ 
છે. ન્યાયી પ્રભુને તો ખાહ્ાણુ, હ્ાત્રિય, વૈશ્ય, શદ્ર સવે પોતાના બાળક છે, 
પ્રજુને તા આ 'ત'ત્ર ચલાલવું છે. 

૧૦૧ કવાલી 

મોહનને મોહીની મ'ત્ર ચલાવે આ ખધુ' ત'ત્ર, 

આ જગતનું ત'ત્ર ચલાવનાર પ્રભુની મો।હીનીમાં આ જગત્‌ ચાલે છે* 
સ્ાસયજૂ્‌ સર્વ ખૂલાતિ ચંત્રાર્જસિ સાચચા | માટે ગર્વ ગજ પર ચડેલોએ।એ . 
ખહુ તપાસીને નસ્રભાવે જીવન યાત્રામાં પસાર થવુ ન્નેઇએ. કે જેથી પ્રભુ 
રાજ હેન નહી તો પ્રભુની લાકડીને ક" અવાજ નથી. જલષ્રલય વગેર્‌ તેને 
ત્યાં તૈયાર છે. તે ક્યારે, કયાં, જે કેમ આવે તે સસન્નવુ* નથી. 
સમજે તે તો પભુથી ડરે અને નહા' કરવાનું ન કરે. અને ડેરવાનુ' તે તો 
અવસ્ય કરે કરે ને કરે. જળ દિ કયાં થયો ? 


ર ૧૮૨- ઝજુક્ષ* 
રા ને કાઠીઆવાડ, જળપ્રલયનો બગાડ, સ ઝા ર 
જા પણુ જાડ, એક સુરત અગ્યું: જ 


હ્્ડ 


વડેદરે ક્રાટ્ઠીઆવાડ વગેરે સ્થળે જળ્પ્રલચે ભારે નુકશાન ' કયુ”. કેટલીક 
વ।૨ એમ પણુ ખને છે 'કે ધર્મીને ધેર ધાડ ને ક્સાઇને ધેર કુશળ. પરતુ 
પ્રભુ પોતે જે કરે તે કાંઇ પણુ કારણુ વગર કરેજ નહી. માટે પ્રભુ રાજ 
રહે એવુંજ વતન કરવું કે જેથી પ્રભુ કૃપા કાયમ રહે. ન્ળપ્રલયથી 
કરોડાનુ' નુકશાન છાપામાં છપાયું. લાખો રૂપીઆના રીલીફ ફે્‌ન્ડ સુ'બઇ 
વગેરે સ્થળે એડઠાં કરવામાં આવ્યાં. સરકારે પણુ એ નુકશાનની 
વાત સ્વીકારી, અને બનતી મદદ ફરી ગુજરાતમાં કડી .પાંત 
વગેરે સ્થળે।માં જલ પ્રલષ્ે કાળે! કેર વર્તાવ્યો* પભુ કૃપાથી સુરત 
ખચી ગયું. સૂૃમપુરતી પભન સૂર્ય પ્રભુતી કથાથી તથા અન્ય ઉષદ્દેશકાના 
ઉપદેશાથી કર્તવ્ય બન્નવી કૃતકૃત્ય થઇ. કહેવત છે કે “ એકને પાપે વહાણુ 
ડુબે અને એકનૃ* પુણ્ય ખીન્નને તારે ” તેમ એકાદનું પાપ સાને નડે છતાં 
એકના પુન્યથી-કે પ્રજુ કૃપાથી--સરત શહેર આખુ સહિસલામત રહ્યું. એ 
ક્રથા જીત નનો પ્રભાવ છે, એમ ભકત લેક વૈષ્ણુવ લોક ધ મપ્ટ લેક 
માનવા લાગ્યા. દરેક માણુસ તરે છે પોતપોતાને તુમડે અને દુ:ખી થાય 
છે પોતપોતાને ગુમડે. પણુ નહી' ગસડાના ગુમડા ડરે છે. 
પોતાના ગાંદાને ચોળી ચોળીને ચીકણાં કરે છે. એમ નથી ન્તણુતા 
કે જીવ જવને આસરે છે. એ તે! અન્યોઅન્ય અરસ્પરસના લાભનુ' ફૂડ 
છે* પાંચ આંગળીએ પૉંચોા સખધેો છે. 


અસલ આગ રેલ આંહી, ધણી થાય સુરત માંહી, 
પણુ કથાને! મહિમાય, જેથી સુરત ખચ્યુ. ૨ 


સુરતમાં કેપ્ઇ મહાત્માના કોપ થયે! હશે. તેથી આગ રેલથી સુરતની 
પાયેમાલી થતીજ આવી છે. અમદાવાદમાં માણેકચોકમાં માણેક પભુ નામના 
મહાત્માની આવીજ વ!ત ચાલે છે. સુરત પર શિવાજીએ ખે સ્વારા કરી 
લાખો ર્પીઆનુ* ધન હરણુ કરેલુ'. એમ છતાં તેણે હિ'દધર્મનુ* રંક્ષણુ 
કરેલુ” આજે પણુ ધર્મ સબ'ધી ખાખતે। વેળા “રિવાજ” જેવા 'શુર્‌- 
વીરનુ* સ્મરણુ સહેન્ટે થઇ આવે છે. શીવાજીને “વાજી” એટલે ધોડે। સાંજ 
સુધીમાં કેટલાક ગાઉ સંધી ફૂદાકુદ કરતા હતો ! વળી આજ ' સુધોમાં મેધટી 
સોરી આગ ચ્રરતમાં કેટલીએ લાગી હશે. મોટી આગ વેળા શઠ ભણુશાળીજ 
વગેરે 'સુષ્યશાળી ભાગ્યશાળી ધનાઢય શ્ર-મ'તોએ પાણીને બદલે દહી*ના : 
 માટલે માટલાં ૭'ટાવી આગને નરમ પાડેલી. એ તેમનું દેશાભિમાન હતુ, 
. એ તેમની: ક્નહે।જલા કદી હતી, એ તેમની ઉદારતા હતી, - એ- તેમની ખીજ્વા 


કલાને રીઝવવાની ચુક્રિત હત* રેલ તો] સુરતમાં આવ્યાજ- કર. મોરી શેલે। 
ખાવેલી તેના તે! હજી સુધી નીશાન સુપ્રસિષ્ધ સ્થળોમાં સુરત બતાવ્યા 
કર્‌ છે. એવી રડતી સુરત થવાના કારણા છતાં “સુરત સુનાની મુરત રિ 
હવાઇ એ વાત સુરત શહેરના ઇતિહાસમાં ન્નરણીતી છે. 


એવા સરતના લેકે પૈકી રાજશ્રી ત્રવાર્ડોજી જેવાના પુણ્ય પ્રભાવથી 
માલાજી જેવા સુમથકમાં આજે પણુ કથા કીત'ન થાય છે, અને તેનો 
તળાભ સુરતની પ્રન્‍્ન લ્લે છે અને તે પુરષો આ ગુજરાતના જળમ્રલયમાં 
માલાજીના દેવાલયના પુણ્યાલયથી તથા આસપાસના ભાડિત ભાવથી શહેર 
ઝુરત પ્રભુકૃપાથી બચી ગયુ' છે. ખોલે બાલાજી મહારાજ કી જે. એ 
ડાનેશ્રીના દાનના પ્રતાપ છે. 


જીવા દાનને! મહિમાય, એથી પુણ્ય બહુ થાય. 
પાપ વિશ્ન દૂર તય, પ્રભુ રાજી રહે છે, ડડ 


દયા દાન ને દીનતા તરવાના ઉપાય છે. આજ્ટે તો એ છેતર4ાન। ઉપાય 
ષઇ પડ્યા છે. પાંચસોની પ્રસાદી ઠાકોરજને ધરાવી પાંચ લાખના હીરા 
મોતી માણેક પ્રાપ્ત કરવાની ઇચ્છા રાખનાન્‌થી પ્રભુ છેતરાતા નથી પષ્યુ 
માડો ખોદે તેજ પડૅ છે, એ મુદરતનેો કાયદો ખ્યાનમાં રાખતા જેવે। છે. 
લે।!ભી મળે તો ધુતારા ભુખે ન સરે. લોભ પાપનુ* મૂળા છે. કામ ક્રોધ 
તોભ મોહ કટ્ટા શત્રુ છે. માટે “જેભ મોહ” ટાળી દાન કરવુ. ખરી 
નેછાનુ' દાન દાનવીરાની અચળ જીતિ* ખડી કરે છે. મહારાજ આપણુને 
અનેક ભેગ વેઠી રીઝવે છે, તે મહારાજશ્રીને રીઝવવા માટે આપણે શુ 
ડરું એ પ્રશ્ન પણુ આપણે એકાંતમાં આપણા મનને પુછી વિચારવા નેવે 
ઝ..એ સર્યપ્રભુ કથાકીતેન નાંવના સુકાની છે. ન્નેડી માના છે, ન્નેડવામાં- 
ડોગમાં-સાનયોગમાં-સુક્તિયોગમાં-સાયુજ્ય મુક્તિ ખાપવા અપાવવામાં કુશળ. 
ગ્યવહાર કુશળ, જગદ્દયુર, સાદ લોકના નાથ, પોતાનુ' વાસુદેવ “નામ _ 
પોતાના ભાને આપી દેનાર, ઉદાર, માયાદેવીએ પોતાને આપેલું, ન્નેશા- 
સ્પે જશ કનેઈ ની, કરેલુ” દીવાળી ફઇબાએ સ્વીકારી દીપાવેલુ*, સૂર્ય-. 
શુ કર એનુ 'રજ્સ્વ નામ, ગ્રહણુ કરી તેમાં આનદ માનનાર . સૂર્ય પ્રભુ * 
આ કાયો _શામોની કર્મકયા કરવા .ભવાટવીમાં ભટફે. છએ કેડ ભમતો. 
તૈ સમ એમનુ, સ્પે ના એક મહાન બે।ગ છે. 
.) જુંક્હે છે જ :- ક 








હ્પ 


સ્તમ્મનને ઉન્વનેથ યે! વેસ્તિ લસ્ત્રયઃ 
સ્યજ્સ્તા જેટ વુનઝરત સેસિ સામેસિ સડશન. 1. 
વળી કહું ' છે કે-- 
અવગાનાતસિ સાં ગરા સાસુવી લસ ॥. 


 ગઝએના કરતાં શું વધારે કહે? રોલ વગાડીને ખુલ્લે ખુલ્લુ' કહેઃ છે 
શ્રી ગીતાજીનું ડીંગડી*મ તો દુ'દુભી--તગારૂં છેઃ સૂર્ય પભુ પોતે પૂણુ પુરૂષે- 
ત્તમ છે, માટે ભગવાનને ઓળખે અને પૂર્ણ પુરષોત્તમ થાઓ. દેવ- 
શર્સાની પેઠે, તન બદન કડેકાણૅ રાખી, ધન અને મન અપ'ણુ કરો. પાછળ- 
થી પસ્તાવો! રહી ન્નય નહી' તે "યાનમાં રાખબ્ને- જે નહી" ઓળખે તે 
તો એમને એમ રહેશે, ઓહ્દવની પેઠે ઓળખી લેશે તેનું કામ થઇ જશે 
અતે ડેકાણે પડી ઠીક ઠરી શકશે. 

૧૦૩. પાંતમદાસતે। કક્કે।. 

દયા દાન ને દીનતા, છે તરવાના ઉપાય; 


કરીએ શ્રીકૃષ્યુ ઉપાસના, ધરીએ રૂદીઆમાં પ્યાન ૧. 
દયા રાખીએ, દીનતા રાખીએ, દાન કરીએ. દાન એજ જીવન. રૂદી- 
માં ખ્યાન રાખીએ, ફ્દીઆમાં પ્યાન રાખીએ છીએ તેને  ખદલે રદીઆમાં 
પ્યાન રાખી તેમાં પ્રભુતે પધરાવીએ તે લટ્ટમીવર પ્રસન્ન રહે. શ્રી પ્રભુના. 
ખોળામાં તેની માનીતી ચચળ કહેવાતી લક્ષ્મી દેવીને પધરાવીએ પણુ 
લક્ષ્મી એવી તે! ' ચ'ચળ છે કે તે મનને પણુ પોતાના જેવુ" ચ'ચળ 
બનાવીઃ દે છે. પૂર્વના સસ્કાર વિના દાન કરવુ ગમે નહી, સેટી મોટી 
બોઇઓ થાળીમાં પઇ પઈ મુકે. વાહ ધન્ય છે. સુપાત્રે દાન કરવુ* એ 
કર્તવ્ય છે. પણુ ત્રથી છુટે નહો. કોથળીની ગાંઠ છોડવી સહેલી નથી. 
“હાદયગ્ર'થી છૂટવી વધુ મુસ્કેલ છે. અધિકાર વિના જે ડ*ઇ પાપ્ત થાય છે, 
' તેની ઓળ'ખ થતી. નથી. તેમાં વિશ્વાસ ખેસતેો! નંથી- . શ'કાએ ઉત્પન્ન 
' થાય છે. ચમત્કાર - વગર નમસ્કાર ક્યાં છે ? શ્રદ્ધા ગ્યાંથી લાવવી ? શ્રદ્ધા 
, -ક'૪ બન્તરમાં વેચાતી મળતી નથી. ઓળખવા કેવી રીતે ? -નાતી મોટી 
કરતાં ઝુ'વારા . રહેવું . બહેતર છે. એ કઇ જતેહુકમીની કે. નનેરજીલમથી 
. -મનોવવાની -વાત .નથી કેમકે, અતરાય વિક્ષેપ સાસા થઇ વિરોધી ભાવન! 
. ઉપન્નવે: છે. કદાચ દાન કરવા મન થાય તે! મન પાછું હઠી. જાય. ઢેકે 
, .નહી”. :૬૯ રહે .નહીં. . પણુ હાથે તે સાથે. કલુ છે કેઃ--. 


૯% 


શ્લ્લલ્ય સુષળ વસ કર્ય જળ્યલ્સ સવળ ડં 
શ્રૉ્રહ્ય એેવળ શાર અવળે કિ પ્રયાઝનત્‌ ॥ 
હાથને શણુગાર દાન, ક'ઠંનેો શણુગાર સત્ય છે. હીરા કડી નહી* હોૉં- 
કાનનો શણુગાર કથા છેન શાસ્ત્ર છે, અતે ખાકી તા ખીન્ન શણુગારથી 
શું વિરોષ છે? સમજે તેને ઢીંગલા શણુગારનતી શી કી*મત છે ? ઘોધર 
“ રશાપ્યાનતે પણુ ધરેણાં અને પ્રસાદ તો હોય છે. માટે તરત દાને મહા પુણ્ય. 
પળ ચુન્ટ જવાય અને પ'નન્‍્નબ મેલ ઉપડી જ્તય. પ'*ચ પ્રાણુ સેળ તો 
સાયાતોા ખેલ છે અને ક્ષણુ ભઝર છે. તેમ છતાં દ્દાન તરફ રૂચી થવીજ 
મુશ્કેલ; કદાચ થાય તો કેધનના ભમાવ્યાથી કે આપણા ડહાપણુ અને 
સાનના ગર્વથી કે મન ભમી જવાથી રચ ઉડી ન્નય. એ પૂવ જન્સમતે। 
અ*તરાય. માટે દઢ નિશ્ચય રાખીએ તો વિકટ અ'*તરાય દૂર થાય અને નિકટ 
પ્રભૂતા ષાપ્ત થ!યન અતે ઠરીને ઠેકાણે બેસીએ. એવું ઠેકાણુ” વેકૃ'ઠ, ન્યાંથી 
સૂયંપ્રજુ કેમ ખસ્યા તે તમે ન્નણે! છો. માયા રાખેથી પણુ વેકુ*ઠ જતય 
અને માયા કાઢેથી પણુ વૈકુંઠ જાય. મ!યાની ઉપાધિમાં સાવધાન રહેવુ'- વિધિ 
નિષેધતે। દુરાત્રહ મ્ુકિતષદ નથી. સત્યાત્રહ સારે। છે. માયાની સ્જુરણુ! કે સ'ભ।- 
રણા! વિકારી ન બનાવે એ” જીત્રન મુકિત. સૂય પ્રભુ સ્ત્રીની ખુદ્ધિએ ચાલવાથી 
વેકુ'& છોડી અવની પર આવી પડયા તે કેાધ્તે અન્નણ્યુ' છે ? અને 
મુશ્કેલી વેઠે છે પણુ મુશ્કેલી વિના મહત્તા પાછી પ્રાસ થાય કેમ ? 
૧૦૪ પદ. 


તમે વૈકુડેથી ખસીઆરેઃ ર'ગરસીઆ, તમે ન્નેડીઆ માંહી વસીઆરૈ, 

ર'ગરસીઆ. 

સરત પધારીને આન'દ વધાર્યા, ભક્તોને દેખીને હસીયારે, રગ ૧ 
સૂર્યપ્રભુ વૈક'ઠંથી જ્નેડીઆ બ'દર્‌ પધાર્યા, ત્યાંથો સુરત કથા. કરવા 
આવ્યા. નર અને નારાયણુને તેમજ ભકત અને ભગવાનને કેટલું બધું 
છેટુ' દેખાય છે, . તે અતર અ'તરાય દૂર કરી ભગવાન છેક પાસે છે એ 
“બતાવવા * સૂર્યપ્રભુ. બચ્ચાં છીકરાંનો વિયોગ વેઠી પરદેશમાં પધારી કથા 
કીર્તન કરે છે. આહાર નિદ્રા ભય અને સૈથુન એ ચારે, પશુ અને મતુષ્યને 
“સામાન્ય છે.' પરતું મવૃષ્યમાં બુષ્ધિ તત્ત છે એ વાત વિરોષ છે. . .બુજ્ધિથી 
[વિચાર કરે. સુવિચારે સુઆચાર કરા. સદાચરણુથી-' ચાલો. 
તસે કશા. જે સદા ચરણુથીજ ચાલીએ ૭૪એ. - ચરણુથી નહી" તો હાથે * 
વતી વાંદરા ક ચાલીએ છીએ ? ગોરીલા નામના વાંદરાની પેડે ?₹ નહી * 


હ્પ્ઠ 


નહી, તેમ નહી*. પણુ વાનર જેવા મનને વશ કરી ચાલે. નીતિએ નારા- 
યખુ વસે છે. માટે નેતિ નેતિ કરવાને બદલે નીતિ નીતિ કરે. અને નીતિ- 
મય ૬9૭નને વરો. અહો સડપયેો!ગ કરે, દશ્પયોગ કે નિરૂપયે!ગ મ કરે. 
તરા અને તઃરે!, હે પભુ પાર ઉતારે।. મનુષ્ય દેહ હીરો માંડમાંડ હાથ આવ્યો 
છે. તે ગલે।!લ મારી દ્'કી ક્ગાવી ના દેન અધિકાર વિના વસ્તુ મળે તેની 
કીંમત સમત્તય નહ તેથી ક'/ “વસ્તુ” કડીના સુલની નથી. તે તો અમુ- 
લ્ય છે. ભૂલથી “વસ્તુ”? ને *ૃથા જવા દઇએ છ૭૬/એ. ધેર બેઠા ગગા આવે 
તે કેમ ચુમાવી દો છે ? અલભ્ય લાભ છે; તાં મનુષ્યનું અભમાન એવુ” 
છે કે તેતો પભુને પણુ મનુખ્ય રૂપેજ કે પથ્થર ર્ષેજ જુવે છે. ખીલા ડીનેોા 
ત્રભૂ મોરો બીલાડે આકાશ જેવડા. સતીનો સ્ત્રામી મોટો સતો. હતીનો 
હતો. કાકદજ કાંદા જુવે. વાંકદજિ વાંધા જુવે, અને દોષદજિ ચાંદા જુવે. 
સત્યદદિ ચાંદો જુવે ચ"દ્રને જુવે, અને ષભૂના દરબારને સુવણું ચ'દ્રક ષાપ્ત 
કરે. પણુ કફ્સાવનાર, ખરી વસ્તુને ખરી માનતા અચક।ય છે, અને ફસાવવા 
જતાં પોતેન ફસી નનય છે. 


ફ્સાવનારે તે! બ'ડુ ફસાવ્ય! કોઇ થકા નહડી' કફ્સીયારે. રગ ૨. 

સહુતી કસે।ટીમાં પાસ ઉતરીઆ,. સવેન। હૈયામા ટસીયારે, રંગ ૩. 

તમે કહેશે! કે આતે! વષ્ટઠલ વકાલત ડરે છે. ન! તેમ નથી. ઊંડે 
વિચાર કરાં અને તમને પૂરૂષ ખ'ત્રી થાય કે મહારાજ લાયક છે તેો।જ 
લાખો આપતબ્ને. નહો તે] ગાંધીને ત્યાં લાખ મળે છે તે તરફ દ્રાણ્ધ કરન્ને. 
મહારાજ લાયક નથી એમ લાગે તે। મહા મહેનતે મેળવેલા એક પાઇ, પણુ 
વ્યર્થ નકામી ખરચશે! નહો*. સહારાજ્ના નરીબનુ' કેથે નનય એમ નથી ? 
અરે ! વકાલત થાય છે એમ લાગે તો પણુ ડીક છે. વકીલ સાહેબ આઓધ્ધ- 
વનો અવતાર લશે ! સૃતરીઆજ પોતે ઓધવ સ ક્રદાયના વેષ્ણુવ છે. પ્રભુની 
વકાલત વ્રજમાં કરેલી હશે તે અહો પણુ પ્રભુની વકાલત-ભડિત કરેજ” 
તો* પ્રભુની વકાલત કેમ નણહી કરે મોટરમાં બેસે તેજ પભુ હોઇ શકે, ને 
પ ફરે તે પભુ ન હે'ય એવો કઇ નીયમ નથી. ચારિત્રવાન ચમત્કારી 
સુરૂષ હોય તે તે બસ છે. પ્રજુના કાયદા જેને ખબર્‌ હોય તેનેજ પભુના 
દરબારની સનદ મળે છે. અને તેજ ત્યાંની વકાલત પ્રજુ કૃપાથી કરી શકે 
છે. વકીલ ખારિસ્ટર તે આ દુનીયાના ચમત્કારી પચ મહાભૂતના પ્રખ્યાત 
પૂતળાં છે. ક"ક એનાથી બ્રજે છે. એમના બાંટદબળથી તો જગત આખુ 
વાભા તાબા પોક-ર છે. તેઓ તા અફ્ઝલના ભડાર છે. પણુ અર્શેાશ છે. 


લ્ટઃ 


કે ત્રણની સકળ કળાની શોધ કરવા તેમને છ૪ુર્સદ નથી, અગાધ ખબદ્દિખ- 
ળચી, અઆંહીના વકીલ  બારિસ્ટર બીન્નને _ફાંસીમાંથી છોડાવે પણુ પ્રભુના 
દરબારના વકીલ પોતાને અને બધાને જન્મ મરણુની ફાંસીમાંથી-એડોમાંથી 
છોડવા '્‌યત્ત કરી પોતાનું' વકીલ નામ સાર્થક કરે છે અને સવ સાથે 
ગંવંતજી. -બાલીશતર-બાલીશતમ રહો ઇશ્વરેચ્છાનુસાર વર્તન કરે છે 

ડસ દેનાર, ડ'સ અજમાબવ્યા, સાની વ્યારે પ્રજ્નુ ધસીઆરે,_ રગ."%૪" 
_ લક્ષ્મોજી સસુદ્રમાંથી એક રત્ન તરીકે પ્રગટ થયા ત્યારે બધું મળીને 
ચૌદ રત્ન સમુદ્રમાંથી નીકળેલા એટલે કે લદ્દમીજી પોતાની સાથે બીન્ન તેર 


રત્ન લાવેલા; તે કયા કયા? 


જર જરુર સ હિસાનન જીરા 'અતનવન્સરી કરનાર 1 
રઃ જાસરુબા: છરેજરનઝો રંમતરિ ફેવાતના ॥ 
અ*વઃ સુ વિષ ₹રિષનુ શલે જવરત્રાશુતે / 
રસ્માનીત્તિ ચલુટ્શ ઘત્તિતિન જાર્વન્ઝુ વે! સંરણમ્‌ ॥૨॥ 


લક્ષ્મીજી સમુદ્રમાંથો એક રત્ન તરીકે પ્રગટ થયા ત્યારે બધું સળીને 
તેર રત્ન લાવેલા; તે કયા કયા ? 


લટ્દમી કૌસ્તુભમણિ, પારિન્નતક શક્ષ, સરા એટલે પીવાનો દાર, ધન્વ- 
ન્તરી, દેવવૈદ, ચદ્રમા, અશ્વ સાત મહેોડાનો, વિષ એટલે ઝેર, હરિધનુષ, 
શ'ખ, અમૃત, એટલા ૧૪ સમુદ્રમાંના રત્નો છે. છોકરો નહી માનતા હોય. 
તો.. તેને “ માર્‌ ” મારે તે પણુ ચોૉદમું રત્ન કહેવાય. હવે આ પરમાણે 
ક સમુદ્રના મ્૪ રત્ન કાંઇ સહેલાઇથી નીકળ્યા નથી. ધૉૈર્યરૂપી મ'દરાચળ સાથે 
અહ કારનું નેતરું બાંધી સસાર સમુદ્રનુ' મ'થન ચાલે છે. દેવ દાનવ ભેળા 
' છે. અહે ૬1૨ નેતરાનો આગલે ભાગ અસર લે' કને હાથ. ઈઅભિસમાનરૂપી 
સર્પ જેનામાં હેય તે ફૂ--તો કરેજ તો અને ડ'સ દેવા પણુ મથે. પછી 
ફરાવેન ફાવે એ જુદી વાત છે. દૈવી લોકના હાથમાં પાહલે। ભાગ--દ્દેષા- 
'હ'કારે-કલેશાહ'કાર-લેંશાહ'કાર રહી ગયે! હોય તે અહ"કારનું પુ્ડુ'જ 
 સમઇનવું. એનુ કહુ? «તુ? નુ" સુછ્ડુ' નહી' છોડે તો કથાર્‌પી સમુદ્રમાં. 
ી મ:યન ર ચાય છે તેમાંથી અમત અને વિષ ખેઉ નીકળે છે. નીકળે છે 
એક વણી” પણુ તે કાપ્ને અગચૃત રૂપે લાગે ને કોઇને વિષરૂપે_ ભાસે... 
- સજજન “અખૃત લે છે* અને વિષ પ્રકૃતિના અમૃતને. પણું વિષની ભાવના. 
 કઃવિષ બનાથી' સવ'ને' વિધરપે દશાવે છે. કથામાં અ'તરાયવાળા ઊંધે 
ન છ. ફજમણામ નંમઃ માથા ફટનો# અ ુટડા- કેક ગયું કશ 





સજજન પી જ્નય છે. પણુ ઝેરવેર કરતા નથી. શ'કરની પેડ કાલેકૂટઃ ઝેર 
પી જઇને પરોપકારી ક્ષમાશીલ થાય છે. દયૌધન જેવા અહે'કારી' પુરષો 
શાને અહ'કાર કર્‌ છે દ તે સમજ પડલી નથીન શક્તિ, ધત, વિશા ન 
સત્તા ક'૪ પણુ ગર્વ કરવા માટે પૂરતાં નવી. વળી ગર્વગ'%ન પ્રભુને” ગ્ય 
લહાલે! નથી. શ'કરે ગવ કયો તેથી પ્રભુએ પોતે ન્યાં કથા કરૈ 
ત્ય શ'કરને પોતાના જેવા સમર્થ ગણી તાંડવ કરવા અથવા તો પાંડવ 
કથામાં હારમોતીઅમ વમાડવા મિત્ર તરીકે ભાઇ જેવા ગણી સાથે 
લીધા, કે જેષી ફરીથી ગર્વ કરે નરી”. ગ્તોતીલાલ શ કરનો 
અવતાર છે. એને તે! આંકડા ધ તુરાના હાર અપવા જ્નેઇએ. એને તોં વાન્તુ 
વગાડવું પડે છે. પગુ સૂર્ય બિચારાને તો આકાશમાં અદ્દટર લટ૪ીને અ'ત- 
રીક્ષે રહૅવુ' પડે છે, ઉદરતિમિત્ત' બહુ કૂતવેશ*. પેશ કરાવે વેઠ, પેટ વ!ન્ન' 
વજડાવે. અરે આ વાન” તો અલોકિક છે. પણુ તે એક ચિ-તે સાંભળવા 
કરાને છે ? વાજું ટબલા વાગે છે તે તો એક કાને સાંભળીને બીજે કને 
કાઢી નખાય છે. બરાબર સાંભળીને અમલ કરે તો અમલ એટલે મળ 
રહિત નિર્મળ થાય, અતે અમલની ખુમારી ઉતરે નહી” એવી કથા' સૂર્ય 


પ્રભુ સ'ભળાવે છે. એ કયાતે।! લાગેલો ર'ગ હદયપટ ફાટે તોપણુ કી નહી. 
જીવન સુક્તિ થઇ/ ભતય. 


મનુષ્ય દેડે આ પ્રભુજતો, વૈકુ'ડે વ્હાલા વસીયારે, રગ. પ. 


સૂર્ય પજું વેક'ડ છેડી, ન્નેટીઆ છોડી, ભકતો માટે મનુષ્ય રહે મૃત્યુ 
લોકમાં આવી સુરત પધારેલા છે. અને વૈેકુ'ઠમાં હોય તેમ વિકુ"ઠિત છે. 
સાટે નાથતે નમે। અતે ગમો અને વિજ્ઞાન વિભૂતિ લે- અને ઉપદેશ ગૃલણુ 
કરી જીતનની જ્યોતિને ઉજ્વળ બનાવે।, નીતિમય બનાવે।- અનાથ હોય કે 
સનાથ હોય પ'ુ “ન!થ”માં “નાથ” ભળે ત્યારે ન!થના નાથ શ્રી નાથજી 
થવાય. ભક્તોમાં જે નભ્નેડીઆ હોય તે ને સન્નેડે હાથ ન્નેડીને જનેડીઓઆ 
ગામની બાધા લેય. તો તેની નનેઢી સલામત રહે ને સુખ પામે. એવુ' કરા 
કે ન્નેટીઆ ખબ'દરે એક ભવ્ય સવણું મ'દીર ખડુ' થાય. અને તેમાં સૂર્ય 
પ્રભુના ૯૮ મતતે ચ'ચળ બનાવનાર ચ'ચળ બા સ'તતી સાથે પતિસહ 
વતમાન સુખે, રહી પ્રભુને પ્રસાદ ધરાવે. અને ત્યાં માનતાના શ્રીફળ ચડે. 


ત્યારેજ સરત સેનાની સુરત છે એમ ખાત્રી થશે, અને. સુરતી પ્રન્નના 


_ કલેન્ન*. ઠેરેશે- અને. આગ રેલ વગેરે અઃફ્તો હમેશને મ!ટે દૂર થશે. મહા- 


ન. «માનો: કોપથી ન્ને કાછ એવી આકૃત આવતી હરો તે મહાત્માની કથા 


૧૦૦ 


ગુજરાતમાં થતાં ચુજરાત ડૂષ્ટ રેલથી બચીને સહેલે કરે છે, અને કરશે. 
માટે હૈ. સુરત તારી. રડતી સુરન રહેવાતું કઇ કારણુ ઉત્પન્ન કરીશ નહી” 
અને ક સ'ત મહ'ત મહા પ્રજુનો કોપ નાહક હેરી લઇશ માં. સૂર્ય પ્રભુના 
જન્મથી ભાગ્યરાળી ભાણીબા કતમૃત્ય થયાં છે, સૂર્ય પ્જૃને ન્સેમ જેમ 
કથામાં જીત મળે તેમ તેમ આપણે એને ગળામાં “હાર” આપતા જઇએ 
એટ્લે એ રાજી થશે કે એમની “ જીત'' એ એમની જીત નથી પણુ ભકતે! 
ની જીત છે અને ભકતોગએ એમને આપેલ “હાર”થી એ વણ સ'તોખ 
માનશે. એમને શુ? એમની છત થાય કે હાર થાય તેની એમને શી 
પરવા ? ગએ તો ન્નણે છે કેઃ- 

ચજ્ ચોમેશ્રર: જીશ્ળો ચત્ર પાર્ષો ધનુષરઃ । 

લદાએ ચવિઝચો સૂરત જવા નીત્તિસર્સિસ 1૬॥ 

જયાં. યોગેશ્વર-જેટીઃ* 1॥ળા પૃષ્ગુ છે, ધનુધ'ર અજન છે, ત્યાં 

ગળામાં “હાર” પડે તે જીત ૪ છે. વૈજ્ય'તી પુષ્પમાળા વિજય ચિન્હ જ 
છે.' સાતી માણેકના ઝવેરીન “હાર” હેય? “હાર” નવા ડૅ।કે વળગે કકે 
એતે સુગ્રીવ પેઠે. રામના અનુરાગી થઇ રામ રામ રામ રામ કરે. નને "કે 
મો।ટી મોરી કથાઓમાં તે! ન્નણે પોતે “રામાનુરાગી'' હોયની તેમ વચમાં 
વચમાં રામને સભારવાને ખઠદલે ““ રામા રામા હરે હરે રામા ” કહી મુક્ત 
કહે ' રામા”ને પોકારવામાં આવે છે. તેને તે કોઇ પૂઠતું' પણુ નથી. 
અને રામા કે રામો! બોલાવ્યા ૭તાં કોપ્ઠ હાજર પણુ થતુ નથી. સૂર્યપ્રભુને 
“ક્રદાપિ પ તરફથી “હાર” સળે તો તે “હાર” ગળેજ પડે. ખીજે બધે 
“છત. હાર ગળે પડે એ પણુ ગળે પડવાની જ વાત છે. નીલક'ઠને બદલે 
'સુર્યપ્રભુ કુસુમક*ઠ બની રહે. કેોધઇ એમની વિરેષ વારતા કરે તો તે પોતે 
“ખરી સાનતા નથી. એવા સૂર્યપ્રભુ સ્વભાવેજ શાંત. એ સત્વગુણ્ી સ”તનું 
ચિન્હ છે. નમ્યો! તે પરમેશ્વરને ગમ્યો. એસતી કથાથી શાંતિ પાપ 
“થાય છે. એક ચિત્ત થવાતો ગણુ પાપત થાય છે. એકાશ્ર થઈ એકનું” 
જ્યાન કરવું બની શકે છે. ક જથ જે કોઈ શાંતિ પમાડે તે સ'ત. 
કહું, ષ્ટ કેન --. ર 
 જસ્ને શીલ છેાબેઃ સંવનારજિ ૨ શત્રાઃ । 

 જૈ્ફ્નથો એેષ્ચે શીલણા શાખ લેસત્તિઃ ॥2 : સ. 
રી ન ચ'દન' હેડ. છે. ચ'દ્રમા તેનાથી વધારે ઠડા, _ પર“ સહ્પુરૂષ . "દ્ર 
ન ક દન કરતાં. ક વધારે શાંતિદ્ાયક છે. એવી શાંત મેવ: મેલ. ૨. 


જિ ૧૩૧ 


પ્રકૃતિથી સુરતને ૨1% કરી સૂર્યપ્રભુ ન્નેટીએ પાછા પધાર્યા. અને પોતાના 
મ'દીર સમાળીઆ પુત્ર પરીવારમાં આનદ માની કલ્લોલ કરે છે. એવામાં 
જોઇ દૈવી પણુ પરિશ્વિત સ્વર મેધમલ્હાર રાગ ગાતો કાને પડયે. 


૧૦૬ સોરઠ મલ્હાર. 


સાવનીઆ »રસેરે, એ પ્રભુ, સાવતીઆ બરસેરે, 

ભાદરવા બરસેરે, એ પભુઃ સાવનીઆ બરસેરે, 

હજુ પ્રભુ નહી" આયેરે, એઓ પ્રભુ, ભાદરવા ખરસેરે, 
સ પભુ, સાવતીઆ બરસેરે. 


ગમે પરિચિત સ્વર વેકુ'ઠની માનીતી મહારાણી ફંખમણીને જણાથચે!* 
રખમણુ સર્વ મહારાણીએ।[નુ" એક ડેપ્યુટેશન લઇને સૌને તેડીને, પ્રભુને 
પાછા સ્વદેહે વેષ્ુ'ઠ તેડવા વિચોગને વિલાપ કરતા આવ્યા છે, અરેરે, 
પ્રભુની પટરાણી થાય તેને. પણુ વિયોગ? આ શુ? આ કેમ સ'ભવે? 

પ્રભુને પટરાણુ, એ નને સ'ભવે તો કલ્પનામાં બધુએ સ'ભવે.* શ*કા કરે 
એજ ગાંડે।. અધિકારવાળા ખરે, પણુ “અધિકારી” નહી* એટલે શકા કરેજ 
તો. ર્ખમણી શુ પ્રાર્થના કરે છે, તે સાંભળે! “હે દયાળ પજુ કૃપા કરે, 
પધારો પધારે ને પધારે. 
જસુ 
૧૦૭ તેયારી તયપરી તયારી. 
પધારે પધારે પધારે, પધારો પભુ સાથે, પધારે. 
પ્રણુ વિરહે' સહુ મુઝાય, પધારે પ્રભુ સાથે. પધ!રા- 
દયાળ પજ દયા કરે!* 
મલ્હઃર્‌ઃ નનન 
આધી આધી રતીયાં, કોયલીઅ ખોલે 
બરસત મેધ મલ્ણાર. 
ઝરમર ઝરમર ખુદ ગીરત હૅ, ખીજ્લી કરત ચમકાર 
 સાંવરીઆ. એ! પ્રભુ સ!. ૧. 

હે પ્રભુ તમારા નવા ચતુર ચતુર્જજે તો ન્યાં હોય ત્યાંથી “વરસાદ 

પહેલા આપ વ્હૅલા આવન્ને, ધરી યાદ અહમદ આબાદથી' એકાદ વસ્તુ 


જ લાવન્ને' એસ કહેવડાવવાની વાટ જ્નેવી ન” જેધ્ટએ. અમે તમારી વાટ ન્નેઇ 


ક રે થાકીએ, તેમ તં યો. મળતા' નથીઃ અને જેને નહી" મળવુ' 


કર્‌ 


નેઇએ તેવાને એમ ને એમ મળી ગયા. તમારો એવા અવળચ'ડે।:સ્વજાવ 
કયાર હેકાણે આવરો ? જેક કહે છે પ્રભુ પાસેથી ' સત્વતીએ માયાને કહાવી 
ત્યારથી પ્રભુની માયા બધી રાણીએ! પરથી ઉતરી ગઈ છે. અને “ભક્તોને * 
ઉપદેશ દેવા નીકળી પડયાછે. પણુ અસતે પટરાણીઓને પૃછ્યાવિના તમારી 
વ્હાલી વનિતાઓની પરવાનગી વગર ઉપદેશક થવ!ને।! તમને શે! અધિકાર ? 
અમાર ગારવઃ ન્નળવવું હોય તો એવા ““બહ્મલટકા.” છોડી દો. અને અમે 
સ્ત્રીન્નતત ૭ાઇએ છતાં અમારી સુજનતા અને સાજન્ય ન્નેઇ અમારી અય્ડલે 
' ચાજ્ઞો કે જેથી અમારે પસ્તાવાનો સમય પ્રાપ્ત થાય નહી 

મે' (રૂખમણીએ) તો તમારા પાછે મેળાપ થાય એવા હેતુથી તમને 
જ્હાલી એવી વુલસીનુ' કુ'કું' ઘેર રાખી તેમાં તુલસી વાવ્યાં છે. અને સને 
“ખબર મળ્યા છે ક્રે તમે પણુ ભક્તોને, ઘેર ઘેર તુલસીનું કુ'ડુ' રાખવા 
"ખાસ ભલામણુ કરી છે. ત્વમેવ અસિ. તું અસિ. તુલસી- નુ' તરત મે”. 
આદર્યું” છે તેથી તમે હવે વેરુ'ઠ ડયારે પધઃરવાના છે તે નક્કી કર.” 


૧૦૮ 'પદટ્ટ 
મજિત લાનાસ્ડિઝ, જુચાષન, મતિ અાજમકિરા, કવ. 
પ્રભુ તમે તો દયાળુ છો, ભક્તિ તમને વ્ડાલી છે. 


રિમળિને ળગ્યા તુઝતીરજ/મે, સિરિવ? વુ તુઝ્ઠિઝા. જયાઘન. € 
રૂખમણીએ શગિરિધર-ગિરાધર-ગિરાન્અ્વાણીના ધરનાર મહાવધ્તા, બાછા-. 
નાદના રષ્ટા અને ગિરિને ધરનારા ગિરિધર પ્રભુને એક તુળસીના પાંદડાથી 
સ્થસસિના મહામ'ત્રથી તોળી લીધા. એ ભકિતને। અને તુલસીનો મહિમા છે. 
આ સાંભળીને પજ્નુ તો રેખમણીના તુલસી પૂજનના વખાણુ કરવા લાગ્યા. 
અતે તેને ધન્યાવાદ આપવા લાગ્યા. મહાત્મા! ગાંષ્રીજી જેમ ' સુતરીયાનુ' 


સુતર ન્નેઈને રાજી થાય તેમ ઝભુ રખમણીજીના તુળસી જોદને.. રાજી 
રાજી થઇ ગાજ ઉઠયા. 


૧૦૯. “સરવીની સાખી 
ધન ધન તુલસી તાર્‌ઃ પૂજ્ન કરીએ એ, એ; એ... કી 
તુ" છે રન્‍દા પ્રભુની માનીતી, પૂજનથી ભવ તરીએ:. ધન ધરવ. ર 


કનુ _ ચાશેક્લાલ, ધવ. અવતરીઆ, : જ વળી ઈુલસીદાશ, _ નો 
ક ક લક્ષણા પ્રગટ, કરતા, સ્ચ્યોા “રસિક: આ -સસ.. ' પૂજ નથી છ." ક 









 * કૃષ્ણાવતારના એધવના, અને રામાવતારના તુળસીદાસના અવતાર-એવા - 
જે આ સુતરીઆ અવની ઉપર “.ઉતર્યાય છે. એવા માણેકપ્રજુ કહે જે કેઃ- 
ભગવાનને માનીતી એવી જે વુળસી, તેના દાસ થાવ. અને તુળસી પૂજન 


કરો. ચાહતો ચાહ છોડા અતે તુળસીતો ચાહ ચલાવો. અને ભજન પૂજન. 

અને પ્રેમ લક્ષણા ભ્રક્તિથી પ્રભુ પદ પ્રાપ્ત કરા, ભગવાન સોનું ભલું કરે. 

ભકત બોઢાણાએ હાથમાં તુળસી વાવીને પ્રજુને ચઢાવી હતી, અને દેવ 

ર્ણુમાંથી પોતે સુક્ત થયા હતા. બોલે શ્રી રણુછોડ રાયજી જે. ગ્રભુ સહુને 
રૂણુમાંથી ,છોડવે, માટે પ્રભુની પ્રાર્થના કરીએ. 
૧૧૬૦ ભૈ ર્વી. 

સહુનું કરે! કલ્યાણુ, પ્રભુજી, સહુનું કરો કલ્યાણુ, 
હૈ પ્રભુ સહુનું કલ્યાણુ કરો, સહુને સખુદ્ધિ આપે. 
' સુર્યંચ'દ્ર ને અગણિત તારા, કરાવે પ્રભુનું ભાન, ગ્રભુજ# સહુનું. 


૧ 

આ સ્ર્રિમાં નાસ્તિક લોક ગ્રલુને માનતા નથી. પણુ સૂર્ય ચ'દ્ર વગેરે 
સર્જનહારે રચેલી સ્ટ, પ્રભુના અસ્તિત્વનું ભાન કરાવે છે. પભુને। મહિમા 
સમજેથી પ્રભુની ઓળાખાણુ થાય છે; પ્રભુને! ડર રાખખવાનું કારણુ મળે છે, 
અને શ્રદ્ધાભક્તિ નિશ્રલ મન રાખે તો આપોઆપ પરમપદ ષાપ્ત થાય છે. 


કથા સુણાવી, ગીતા ભણાવી, દીધું નીતિતું સાન, ષભુજી, સહુનું: ૨ 


કથા સ'ભળાવીઃ એટલુંજ નહીં પણુ ગીતા પણુ ભણાવી. ચાહ । લસઃ 
વહ સત્‌ વરિસર્તસેલરયન્‌॥ અને હે સૂર્ય પભ તમારા મ્ટગલાંએએ તમારા ખોધથી 


સુખુદ્ધિબડે પ્રભુનો માર્ગ સ્વીકાર્ય, અને તમારી અનુક ર્ણીય નીતિમય 
જીદગી ગાળવા નિશ્ચય કર્યો. 


“ મેોહીનીર્પ મોહનની વાણી, જીધા સાતે ચુલતાન, પભુજી, સહુનું. ૩ 
“તસે મોહન, તમે મોહ વગરના ચારિત્રવાન, પણુ તમારી વાણી સહુને 
_ શ્વોહિત કરનારી મોહીની થઇ પડી અને સહુને ગુલતાન કરી નાંખ્યા ; તેથી 
_- .અએસરપણુ કસર વિનાની સારી થળ કે જેથી કોપઠ ન્નતની કસુર કરવા તરફ 


“જ “અસર” (એટલે રૈત્ય) થવા તરફ ૨૬ત્તિ ન્તય નહો; પરતું * ચતુર્જુજને 
પણુ ન્તદુગર કહૅનારને ચું કહીએ ? રૃષ્ણુ ભગવાનતે પણુ ખે માને અને 
એ. બોપનો કછી ની'ે તોઃ પછી સર્યપ્રભુની. નિ”દા. ન થાય તે! એતુ' પ્રભુપદ 
કબ થવાસાં એટલી ઉષ્ુપ આવે. માયાવી. જીવને સત્ય હોય તે પણુ 
* ખનાવટી ક્યાગે. તેમને. ગમે જેટલી સાબીતી આંષોા તે નકામી છે- જેમકે સર્વને 














જ ન અ ક જ 


સ ર ભાપયોા ઝી સા કે ઉપરથી ફરી પૂધાયે.. ક રથ “અશકય. નજ જ ી 
“ન્રશાપિ સત્ર ન રઝવસિ |” સાટે સર્યપ્રભુ, તમે તો જે પોતે છો. તેજ જઃ. 
માણેક્લાલે જ્યોતિ પ્રકાશી, દેન્ને સુદશદ્દાનઃ પ્રભુજી, સહુનું. ૪.% 
લાલ સાણેકની જ્યોતિ જરા ઝળકી- પણુ જ્યોતિમય મતિ ઓસાંજ ગે 
ઝળકરો. અન્ય સ્થળે ખુઝ': જશે, પર*તુ હે પ્રણ, તમારા સદરીન ચક્રના 
તેજમાં તે ઝાંખી પડે એમાંજ તેની શેોભાછે. જેને જ્નેઇએ તેતે સદરીન- 
લાભ આપ્યા કરન્ને કે કડવું “સુદર્શન'' "ખાવાને! વખત આવે નહો”. તમારં * 
ગોત્ર ભારદાજનુ' છે. અતે માર્‌' (માણેકલાલનુ*.) ગોત્ર પણુ ભારદાજનુ' છર 
તેથી આપણે એક ગોત્રી ૭હઇએ. માટે મને અને સહુતે આશાર્યાદ આપો 
જે સહુની સટ 'ખુધ્ધિ થાય અતે સોનુ ડક્યાણુ થાયય અને આપણે સવે 
સર્વદા પભુમય અત્રને તત્ર એક ગોત્રી રહીએ. 
સવન્ર સરતીનઃ સઅન્ગુ લવ ઘન્છુ નિસનસથા: 1 
સે માણિ વરમન્યુ સા જશ્ચિ છઃ સાપ્નુવાત્‌ ॥૨॥ 
સવે” સુખી થાવ* આરોગ્ય રહે. ભદ્ર'ભદ્રતે ભેરે. અતે દુઃખ તમારાથી 
દૂર નાસે, તથાસ્ળું. શાનું કરો કલ્યાણુ, પ્રભૂજ, સહુનું' કરા કૅલ્યાણુ, 
તથાસ્તુ. 






કે ર 


ક પ 
નઃ ડઝ રડે ક... ઝેડ. ગ. 4... 


નકક મારક